Wil jij later kinderen?

© L. Rugebegt

‘Wil jij later kinderen?’ Terwijl ik een pannenkoek in de koekenpan omdraai kijk ik naar het meisje naast me. Ze is niet ouder dan twaalf jaar. In plaats van meteen te antwoorden stel ik dezelfde vraag aan haar. Ja, zij wilt later wel kinderen. Ik moet lachen. Van alle mensen die mij deze vraag gesteld hebben, blijft haar vraag bij mij hangen. Misschien omdat ze de vraag, zo jong als ze is, heel oprecht aan mij stelt. 

Ik ben altijd eerlijk geweest over mijn toekomstige ‘kinderwens’, die zijn bij mij nooit aanwezig geweest. Ik heb het mezelf ooit wel wijsgemaakt dat ik graag kinderen wilde, toen ik voor het eerst een relatie had, maar dat was ook alleen maar omdat hij dat per se wilde. En nu formuleer ik het eigenlijk ook niet helemaal correct, want ik sta namelijk wel open voor adoptie. En dat weet ik al sinds ik als kind voor het eerst Spoorloos zag. Bij mij tikt er geen biologisch klok, enkel een klok die er rekening mee houdt dat een adoptie een jarenlang traject  is en je er niet te laat mee moet beginnen.

Voor mij is het absoluut geen vreemd idee om net zoveel van een geadopteerd kind te houden, als van een kind dat uit mijn eigen vlees en bloed bestaat. Er zijn zoveel kinderen op deze wereld die het zonder ouders moeten stellen, waarom zou ik zo’n kind geen toekomst kunnen bieden? Vreemd genoeg blijken heel veel mannen (in ieder geval degenen die ik tot nu toe ben tegengekomen) hier een probleem mee te hebben. Het idee om een kind te adopteren, een kind dat ‘niet van jezelf’  is, dat vinden ze maar niets.

Maar een tijdje geleden drong er ook iets anders tot mij door. Wat nu, als ik een kindje van mijzelf zou krijgen en deze geboren werd met de afwijking aan zijn/haar benen die ik ook heb? Het is namelijk niet bekend waardoor deze afwijking precies ontstaat, behalve dat het erfelijk is door ‘iets’ dat in de genen van zowel de vader als de moeder. De ouders hoeven zelf niet de afwijking aan hun benen te hebben, ze kunnen het ook alleen maar doorgeven. Althans, zo heb ik mij laten vertellen. Heb ik daar ineens het ultieme argument gevonden om een toekomstige partner kindjes van ‘eigen maak’ uit zijn hoofd te praten!

Maar goed, zonder ongein. De gedachte al dat ik mijn kind dezelfde operaties moet laten ondergaan om de benen weer recht te zetten, afschuwelijk! Dat wil ik niet voor mijn kind. Zou ik het ergens diep van binnen altijd al hebben geweten? Dat het beter is om geen kindjes van mijzelf te krijgen?

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Posted on: 4 november 2012, by : Liselore

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *