Vreemde weetjes

Liselore ilizarov © E.G. Atteveld / L. Rugebregt 2012

.

Vreemde, onnozele, persoonlijke ilizarov-weetjes

Fysiek ~ Ik denk dat heel veel mensen er niet bij stilstaan, maar een ilizarov-frame heeft een weerslag op het hele lichaam. Bij mij was er sprake van twee botbreuken, zes pennen en drie schroeven (niet lichaamseigen) en vijftien open wondjes. Mijn lichaam was continu bezig met het ‘omleiden’ van energie om de pijn te bestrijden en de botbreuk onder de knie te genezen (de breuk bij mijn enkel is permanent en zal niet dichtgroeien omdat het bot volledig is verschoven – dat hoort zo). Maar goed, een paar gekke fysieke ilizarov-weetjes:

– Wat mij vrijwel meteen opviel, was dat de teennagels aan mijn linkervoet stopten met groeien. Mijn teennagels zijn letterlijk zeven maanden lang geen fractie van een millimeter gegroeid. Pas enkele weken na het verwijderen van het frame gingen ze langzaamaan weer groeien. Zelfs nu, bijna een jaar later, zie je bij mijn grote teennagel een scheiding tussen de nagel tijdens de periode in het frame en de nieuwe nagel die daarna is gaan groeien. Echt übervreemd.

– Voordat ik geopereerd werd had ik al een paar maanden last van pukkeltjes die te pas en te onpas op mijn (voorheen supergave) gezichtshuidje opdoken. Maar toen ik eenmaal in het frame zat werd het alleen maar erger, echt CONTINU pukkels en dan ook nog eens een lijkbleek gezicht erbij. Niet normaal! En nog steeds ben ik er niet vanaf.

Vrouwending!!! Toen ik geopereerd werd, was ik ongesteld. Ik had er zo ontzettend de pest in! Doordat ik een implanon in mijn arm had wist ik nooit wanneer ik ongesteld zou worden. Natuurlijk werd ik het altijd wanneer dit ECHT NIET uitkwam. Maar door het implanon kon ik soms ook tijden achter elkaar genieten van een ongesteld-vrij-bestaan. En gedurende de zeven maanden ‘frame-tijd’ had mijn lichaam duidelijk niet de energie om ongesteld te worden. Helaas, precies één week nadat het frame was verwijderd werd ik weer genadeloos ongesteld, mijn lichaam had wat in te halen…

Niet-fysiek ~ Onvermijdelijk trek je de aandacht met een ilizarov-frame. Het springt nu eenmaal in het oog. Ik had er geen moeite mee als mensen naar mij keken als ik voorbijliep. Ik zou ook kijken als de rollen omgedraaid waren. Het leukste vond ik kleine kinderen die lekker ongegeneerd met grote ogen keken naar dat waanzinnig interessante, grote glimmende ding om mijn been. Maar de meest vreemde/grappige/niet-grappige momenten deden zich voor als mensen vragen stelden:

– Deze opmerking werd geplaatst toen ik uit de kleedkamer bij fysiotherapie stapte: ‘Hey, kan het niet wat sneller? Hahahahaahahahhahahahahahahahaa….!’ Zo, heb je dan even zin om iemand te slaan. En aangezien ik nooit bedacht ben op dit soort opmerkingen, die helemaal niet grappig zijn, stond ik met een bek vol tanden. De tranen voelde ik achter mijn ogen branden terwijl ik zonder een woord te zeggen wegstrompelde en in gedachten de persoon in kwestie de huid verrot schold, om daarna diezelfde huid genadeloos van zijn gezicht af te krabben.

– De volgende opmerking werd geplaatst toen iemand op straat langs me heen liep: ‘Wezeeeeeh skieheeeeuuuh?!’ Hij wachtte niet eens op het antwoord maar liep lachend verder. Skiën? Man, ik kan niet eens skiën! Je breekt echt niet alleen maar je been als je bent wezen skiën! Moppermopper, ik zou niet eens willen leren skien. Moppermopper, stel je voor dat ik dan OPNIEUW mijn benen brak. Moppermopper, had je niet iets originelers kunnen verzinnen? Moppermopper.

– En dan heb je ook nog de superschattige, onwetende vragen. Een tijdlang had ik fysiotherapie gelijktijdig met de seniorengroep die kwam ‘fitnessen’ om in beweging te blijven. Oude mensen kunnen zo leuk zijn, en ook zo meelevend. Elke week informeerden ze hoe het ging, wanneer het frame eraf mocht, en jeetje, dat moest toch wel heel zwaar zijn, zo’n ding om je been: ‘Zeg, ’s nachts mag ie er toch wel af?’ Ik kwam niet meer bij, en nadat ik mijn lachtraantjes weggeveegd had keek ik de mevrouw glimlachend aan: ‘Helaas… kan ie niet af mevrouw.’ Oh, die blik van verbijstering op haar gezicht, en daarna dat meelevende klopje op mijn arm. Onbetaalbaar.

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Posted on: 24 maart 2013, by : Liselore

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *