Voordat je naar huis mag

Voordat je naar huis mag zijn er enkele ‘voorwaarden’ waaraan je dient te voldoen. Zo moet je, of iemand anders die dit voor je kan doen, het frame schoon kunnen maken, het frame aan kunnen draaien en met krukken kunnen lopen. In sommige gevallen, gelukkig niet in dat van mij, moet je jezelf ook elke dag een fragmin-injectie kunnen geven. 

Nu vond ik het frame schoonmaken een koud kunstje, maar niettemin behoorlijk tijdrovend. De eerste drie keren werd het frame door de verpleging schoongemaakt, daarna deed ik het zelf. Overigens gaat het niet zozeer om het frame schoonmaken, maar om de wondjes waar de pennen en schroeven de huid ingaan. Is dit pijnlijk? Ja en nee. Je zult snel merken dat de ene wond wat gevoeliger is dan de andere, maar daar wen je vrij snel aan. Het belangrijkste is dat je voor elke schoon te maken wond een schoon gaasje/kompres met een flinke scheut alcohol gebruikt. Op elk wondje na het schoonmaken een steriel(!) kompresje, en laat niemand met zijn/haar handen  in de buurt komen van het frame en/of de wonden! Het is ook goed om je handen te ontsmetten voordat je begint met het schoonmaken van de wonden. Misschien denk je wel: is dat niet een beetje overdreven? Maar ik heb, als uitzondering op de regel, nooit een infectie gehad aan één van de wonden.

De dag voordat ik ontslagen werd uit het ziekenhuis, stond dr. van Roermund om acht uur ‘ s ochtends naast mijn bed om uit te leggen hoe de klikker aan mijn frame werkte (met de klikker wordt het frame aangedraaid). De klikker kun je tegen de klok in, of met de klok mee draaien in vier ‘ klikjes’. Hoe vaak per dag en hoeveel klikjes per keer is bij iedereen anders. Ik moest beginnen met drie keer per dag één klikje tegen de klok in. Later die dag werd op de gipskamer besloten dat het er twee moesten zijn.  De zaalarts trok dit op haar beurt in twijfel, en zei dat ik uit moest gaan van één klik per keer zoals dr. van Roermund die ochtend zei. In dit soort gevallen moet je dus NOOIT naar de zaalarts luisteren. De gipskamer heeft altijd gelijk en bespreken dit ook met de orthopeed. Één klik per keer was voor mij te weinig omdat het bot weer begon met aangroeien. Was ik drie dagen later niet bij de gipskamer geweest voor controle, dan was het bot al te ver dichtgegroeid voordat het goed en wel gedraaid kon worden. Het gevolg was dat er ineens in een hoger tempo ‘aangedraaid’ moest worden: drie keer drie klikjes per dag. En dat is best wel heftig.

Nou ja, over het lopen met krukken kan ik kort zijn. Dat is een kwestie van niet bang wezen en gewoon gaan staan op je benen. Mij werd op het laatste moment ook nog snel geleerd om trap te lopen met krukken. Het belangrijkste om daarbij te onthouden is: naar boven eerst je ‘goede’  been op de tree voor je, en naar beneden eerst je ‘slechte’ been op de tree voor je. Heb overigens niet de illusie dat je snel zonder krukken kunt lopen, dat duurde bij mij maanden!

En eindelijk mocht ik dan met deze kennis, na zes dagen en vijf nachten in het ziekenhuis, naar huis…

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Posted on: 28 mei 2012, by : Liselore

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *