Uit het ziekenhuis… en nu?

Eindelijk was ik dan ontslagen uit het ziekenhuis en kon ik naar huis. Nou ja, naar huis? Eigenlijk wilde ik het liefst vanuit het ziekenhuis rechtstreeks terug naar mijn studentenkamer. Twee hoog, twee trappen, badkamer en toilet op de eerste verdieping. Niemand was het hiermee eens. En uiteindelijk moest ik toch echt mijn gezond verstand gebruiken. Het is werkelijk beter als je de eerste tijd na de operatie mensen om je heen hebt die je 24/7 in de gaten kunnen houden.

Maar daar zat ik dan. Had ik gedurende de ziekenhuisopname alleen maar de dagen en nachten afgeteld totdat ik weg mocht, ineens wist ik niet wat ik met mezelf aan moest. Heel veel mensen vergeten dat het niet alleen om de operatie gaat ,waarbij het Ilizarov-frame wordt geplaatst. Pas na de operatie begint ‘de uitdaging’. Voor onbepaalde tijd zit er iets zwaars om je been, je bot is gebroken en wordt elke dag een stukje gedraaid, je hebt pijn, kan niet slapen, wordt beperkt in alles, en ga zo maar door. Zonder enige ongein bevind je je in de meest ongemakkelijke, zowel fysieke als emotionele, periode van wellicht je hele leven. Dat vereist aanpassingsvermogen.

Maar het goede nieuws is, dat als de koningin der driftkikkers (haar naam is Liselore geloof ik) zich aan kan passen, ieder ander in hetzelfde schuitje dit ook kan. Maar, zo kenmerkend voor het leven, met pieken en dalen. Vooral de eerste tijd is het moeilijk. In de kleine twee weken die ik bij mijn ouders verbleef heb ik niet alleen mezelf meerdere malen tot wanhoop gedreven, ook mijn ouders. Bij deze ook een dank je wel voor mijn ouders: Dank voor alle goede zorgen, en nog meer dank voor al het geduld! Mijn chagrijnige bek moet op sommige momenten nog erger geweest zijn dan toen ik in de puberteit zat. Ik denk dat op sommige momenten moeten mijn ouders zich behoorlijk machteloos hebben gevoeld. Toe moeten kijken terwijl je kind pijn en ongemak ervaart, dat is heftig.

Die eerste weken leerde ik ook al snel om me niet te veel te willen verzetten tegen de dingen die niet lukten. Dan duurde het maar uren voordat ik gedoucht en aangekleed was. Ik kon me soms ook helemaal kapot vervelen, overigens een goed teken: energie om je te vervelen. Mijn ouders lieten me niet alleen de trap op- en aflopen. Ik riep om de haverklap om een kopje thee en mocht kiezen wat ik ’s avond wilde eten, voordelen zijn er natuurlijk ook. En soms, soms lag ik ’s avonds in bed te huilen uit pure onmacht.

Tip: Je zult merken dat je de eerste tijd weinig energie hebt om ook maar iets te doen. Hier had ik al rekening mee gehouden. Ik had bedacht dat ik de hele dag boeken kon lezen die al eeuwen ongelezen in mijn boekenkast stonden. Maar je energieniveau staat zelfs dit niet toe. Wil je net als ik niet de hele dag tv kijken, dan zijn luisterboeken een uitkomst! Heb je een bibliotheekpas? Haal dan een voorraad luisterboeken in huis en zet deze op je iPod/mp3-speler, scheelt je ook weer een hoop geld.

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Posted on: 21 juni 2012, by : Liselore

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *