TKO

O-Notities #6 | Extra operatie

Vorige week bereikte ik de drie maanden grens sinds de TKO afgelopen mei. Tijd voor weer een controle in de Sint Maartenskliniek Woerden. Dit keer werd de controle gedaan door dr. van Heerwaarden zelf, de vorige keer werd dit door een arts-assistent gedaan. Maar natuurlijk is er geen controle zonder eerst een paar röntgenfoto’s te laten maken.

En dit zijn ze:

O-Notities [6] © LizLohren.nl

Ik kan er kort over zijn: de breuk is dicht en ook de plaat en de kram zitten nog steeds stevig op hun plaats. Binnenshuis loop ik inmiddels al zonder loopkrukken en de fysiotherapie kan eventueel opgevoerd worden naar drie keer per week, ik zal er alleen niet veel verder mee komen…

Inderdaad, dat heb je goed gelezen. Al sinds een paar weken, zodra ik qua belasting probeer op te bouwen, trekt de knie dit wel, maar mijn heup niet. Het zijn precies dezelfde pijnklachten in de heup zoals deze zich vorig jaar ook manifesteerden en zelfs resulteerden in een slijmbeursontsteking.

In januari dacht dr. van Heerwaarden nog dat de pijn in de heup kwam door de standsverandering na de operatie vorig jaar, en dat de pijn zou verdwijnen na de TKO, maar dit is dus niet gebeurd. Het blijkt nu dat de pijn veroorzaakt wordt door de plaat die nog in de heup zit. En die plaat moet er dus uit… A.S.A.P.!

Met andere woorden: zodra de plaat eruit is gehaald, ga ik weer terug naar ‘punt nul’ qua revalidatie. Het zal wel een stuk sneller moeten gaan omdat er in het bot geen breuk hoeft te helen, alleen de openingen van de schroeven zullen dicht moeten groeien. En natuurlijk zullen de spieren, peesplaat en het nieuwe littekens weer moeten helen.

Ik denk erover om dan ook meteen de kram en de plaat bij de knie te verwijderen. Dat scheelt ook weer een toekomstige operatie, ziekenhuisopname en extra revalidatie. Maar serieus, na deze ‘extra’ operatie moet het echt afgelopen zijn… voor tenminste één been dan.

Wordt vervolgd

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

O-Notities #4 | T.K.O.

En ze is weer terug in het land der levenden hoor ;) Ditmaal geen hartritmestoornissen, een blok dat zonder verdoving is geplaatst of een infuus dat niet geprikt kon worden – nou ja, twee pogingen ditmaal – én ook geen narcose, maar een spinale ruggenprik die er in één prik keer inzat…  

Twee weken geleden voelde ik het gevoel langzaam uit mijn benen verdwijnen en werd ik naar de O.K. gebracht voor een T.K.O. (Tibia Kop Osteotomie). Vraag me niet hoe ik het voor elkaar kreeg, maar ik ben nog nooit zo rustig een operatie ingegaan. Met mijn oordopjes in en muziek aan, lag ik een klein uur naar het plafond te staren terwijl ik – pijnloos – voelde hoe mijn rechteronderbeen letterlijk en figuurlijk onder handen werd genomen. Uiteindelijk verscheen er een tevreden chirurg in mijn gezichtsveld om te vertellen dat alles goed was gegaan en dat hij zeer tevreden was. Mooi! Arts tevreden, ik ook tevreden. Mocht ik dan nu zo snel mogelijk naar zaal? Ik had namelijk HONGER!

Maar, oh jongens… waar ik al bang voor was gebeurde ook. De anesthesist stond erop: ik moest en zou een P.C.A. pomp – een pompje waarmee je zelf pijnstilling toe kan dienen via het infuus – met morfine krijgen. Nee, nee, we weten dat je niet tegen morfine kan maar daar houden we rekening mee hoor! Ja, maar… Blèèèèèègh! Serieus! Twee keer heb ik op dat knopje gedrukt en na de eerste keer was het al raak. Daar ging mijn boterham. Daar ging de cola. Daar ging het water dat ik had gedronken. Blèèèèèègh! Er was niets meer om uit te spugen, maar daar had mijn lichaam geen boodschap aan… Blèèèèèègh!

Anderhalve dag heb ik overgegeven – ook na het verwijderen van de P.C.A. pomp – en kreeg ik als bonus een knallende hoofdpijn die niemand kon verklaren (behalve ik… er was nop frisse lucht te bekennen op de hele afdeling omdat alle ramen gesloten moeten blijven) totdat ze me uit de badkamer moesten dragen voordat ik knock-out ging van het zuurstoftekort in mijn bloed. Pas op dat moment kwam er iemand op het lumineuze idee om mij te wijzen op mijn verkeerde – veel te hoge – ademhaling waardoor ik geen zuurstof uit de lucht kon filteren. FIJN! Als iemand mij dat nu 24 uur eerder had gezegd, dan had mij dat een hele hoop pijn, misselijkheid, duizeligheid en – jawel – tranen gescheeld.

Qua service heb ik niets aan te merken op de Maartenskliniek Woerden, zeker de nachtverpleegkundige heeft mijn hart gestolen en het feit dat je ALTIJD om eten en drinken mag vragen is echt WAANZINNIG! Maar door het overgeven en de hoofdpijn (plus het feit dat de afdeling in de meest smerige kleuren bruin en rood zijn geschilderd) categoriseer ik deze laatste opname toch als de naarste ziekenhuisopname tot nu toe. Na drie dagen had ik het dan ook helemaal gehad en wilde – en mocht ik ook – naar huis…

To Be Continued

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

LIEVER UPDATES VIA EMAIL? SCHRIJF JE IN VIA HET MENU RECHTS  >>>