Standscorrectie

O-Notities #6 | Extra operatie

Vorige week bereikte ik de drie maanden grens sinds de TKO afgelopen mei. Tijd voor weer een controle in de Sint Maartenskliniek Woerden. Dit keer werd de controle gedaan door dr. van Heerwaarden zelf, de vorige keer werd dit door een arts-assistent gedaan. Maar natuurlijk is er geen controle zonder eerst een paar röntgenfoto’s te laten maken.

En dit zijn ze:

O-Notities [6] © LizLohren.nl

Ik kan er kort over zijn: de breuk is dicht en ook de plaat en de kram zitten nog steeds stevig op hun plaats. Binnenshuis loop ik inmiddels al zonder loopkrukken en de fysiotherapie kan eventueel opgevoerd worden naar drie keer per week, ik zal er alleen niet veel verder mee komen…

Inderdaad, dat heb je goed gelezen. Al sinds een paar weken, zodra ik qua belasting probeer op te bouwen, trekt de knie dit wel, maar mijn heup niet. Het zijn precies dezelfde pijnklachten in de heup zoals deze zich vorig jaar ook manifesteerden en zelfs resulteerden in een slijmbeursontsteking.

In januari dacht dr. van Heerwaarden nog dat de pijn in de heup kwam door de standsverandering na de operatie vorig jaar, en dat de pijn zou verdwijnen na de TKO, maar dit is dus niet gebeurd. Het blijkt nu dat de pijn veroorzaakt wordt door de plaat die nog in de heup zit. En die plaat moet er dus uit… A.S.A.P.!

Met andere woorden: zodra de plaat eruit is gehaald, ga ik weer terug naar ‘punt nul’ qua revalidatie. Het zal wel een stuk sneller moeten gaan omdat er in het bot geen breuk hoeft te helen, alleen de openingen van de schroeven zullen dicht moeten groeien. En natuurlijk zullen de spieren, peesplaat en het nieuwe littekens weer moeten helen.

Ik denk erover om dan ook meteen de kram en de plaat bij de knie te verwijderen. Dat scheelt ook weer een toekomstige operatie, ziekenhuisopname en extra revalidatie. Maar serieus, na deze ‘extra’ operatie moet het echt afgelopen zijn… voor tenminste één been dan.

Wordt vervolgd

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

O-notities #5 | Botgroei!

En inmiddels ben ik de welbekende 6-weken grens weer voorbij! Klaar met die dagelijkse bloedverdunnende injecties – ditmaal geen fragmin maar clexane, komt op hetzelfde neer –  én tijd voor de eerste controle inclusief röntgenfoto!

Eerlijk is eerlijk, de eerste dagen thuis na de opname heb ik in bed doorgebracht. Ik kwam er alleen maar uit om te eten en pijnstillers te slikken, douchen en tanden poetsen waren volslagen onbekende handelingen voor mij. En natuurlijk week ook ditmaal mijn vaste thuisverpleegkundige niet van mijn zijde, ofwel mijn dekbed… Bailey er bovenop, ik eronder;)

Maar goed, na een paar dagen kon ik het niet langer aan mezelf verantwoorden om in bed te blijven en besloot ik steeds iets langer wakker te blijven en vond ik ook weer de weg naar de douche en mijn tandenborstel. Langzaamaan bouwde ik mijn dagen weer op en kwam ik tot de conclusie dat ik er een stuk fitter aan toe was dan vorig jaar na de operatie… wat misschien ook niet zo gek was gezien de complicaties bij die operatie.

O-Notitie [5] © LizLohren.nl

Ditmaal begon ik zelfs al na 3,5 week met fysiotherapie. Niet dat het veel voorstelde in het begin, een beetje fietsen en roeien zonder weerstand plus een paar oefeningen die ik thuis kon doen. Inmiddels is dit al uitgebouwd naar twee keer per week een uur fysiotherapie en thuis elke dag ’s ochtends en ’s avonds oefeningen. Als het kon, zou ik een dansje van geluk maken.

En dan van de week het uur van de waarheid… zouden de röntgenfoto’s net zo optimistisch zijn als ik mij fysiek voelde? Nou, het kwam in de buurt. De breuk is nog steeds open – en man! wat een ijzerwerk weer! – maar er vindt wel botgroei plaats en ik heb groen licht gekregen om het lopen zo snel mogelijk op te bouwen zolang ik geen pijnklachten krijg.

Ah, yes, yes, yes…! I can do this…! Op naar het lopen met nog maar één loopkruk en daarna zo snel mogelijk weer zonder :)

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

O-Notities #3 | Ontkenning

Nog 5 weken en 5 dagen, op 6 mei, dan volgt er weer een operatie. De laatste maanden/weken heb ik deze datum zo min mogelijk ‘betekenis’ proberen te geven in mijn gedachten. Ik heb mij gericht op het vinden van een gelijkvloers woning om te kunnen revalideren en op, nou ja, gewoon ‘leven’. 6 Mei is een operatiedatum, niet meer en niet minder, maar inmiddels komt de maand mei wel heel erg dichtbij…

Het is niet dat ik er tegenop zie, of dat ik er bang voor ben, maar ik wil er gewoon liever niet aan denken. Ik wil er niet aan herinnerd worden dat ik weer geopereerd ga worden. Nee, dat is niet waar. Dat ik geopereerd ga worden, dat kan ik heel goed accepteren. Van de hele operatie krijg ik toch niets mee, het is met name het traject van de eerste dagen die op de operatie volgen. De meeste mensen gaan naar het ziekenhuis om beter te worden. Dat ga ik natuurlijk ook, maar de realiteit is wel dat ik wandelend en ‘gezond’ het ziekenhuis in ga, om er – letterlijk – gebroken weer uit te rollen.

Ik lijk mij maar niet te kunnen verzoenen met de gedachte, de realisatie dat ik vanaf 6 mei (weer) voor langere tijd mijn leven niet kan leven zoals ik dat wil. Ik heb mij ook nog steeds niet verdiept in de papieren over standscorrecties aan het bot – osteotomie – die hier al weken op mijn bureau liggen. Het is een soort ontkenning denk ik. Lichtpuntje is echter wel dat deze operatie iets minder lang zal (horen te) duren dan de andere operaties, en op die manier hoop ik wat minder extreem (misselijk) te reageren op de narcose.

Plus… de operatie zal plaatsvinden in het voorjaar en de revalidatie zal doorlopen tot in de zomer! Dat betekent veel in het zonnetje zitten! En bot groeit nu eenmaal stukken beter onder de invloed van natuurlijk zonlicht ;)

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

LIEVER UPDATES VIA EMAIL? SCHRIJF JE IN VIA HET MENU RECHTS  >>>

365 Dagen Positief ~ Probleem / Kans

Gisteren ontving ik mijn 43e e-mail van 365 Dagen Positief met daarin de welbekende uitspraak “er zijn geen problemen alleen maar uitdagingen”, gevolgd met de opdracht om op te schrijven wat ik eerst als een probleem zag en later als een kans. 

Nou ja, daar hoef ik niet zo lang over na te denken. Ik zit nog steeds middenin mijn ‘probleem/kans’ en dat heeft  alles te maken met mijn operaties en revalidaties. Sinds oktober 2011 heeft mijn leven een wending van 180 graden gemaakt en is  niets meer hetzelfde geweest zoals voor die tijd.

Wat ik de laatste jaren mee heb gemaakt (op medisch/fysiek gebied), en de komende jaren nog mee zal maken, is meer dan dan de gemiddelde persoon ooit in zijn/haar leven mee zal maken. In het begin heb ik me daar ontzettend tegen verzet, wist ik niet hoe ik het een plekje moest geven dat ik geen ‘normaal’ leven meer had.

Maar uiteindelijk begon ik in te zien dat ik me kon verzetten tegen het feit dat ik bijna ‘niets’ meer kon, of dat ik er alles uit kon halen wat eruit te halen was. ‘Veroordeeld’ tot maanden op de bank zitten geeft je alle tijd om te reflecteren op je leven voor die tijd en na te denken over de toekomst.

Ik begon met schrijven, begon te bloggen, nam een paar maanden geleden een redactiefunctie aan (op vrijwillige basis) en begon in te zien dat mijn leven helemaal niet zo’n groot probleem was, want door alle problemen werd ik fysiek misschien wel zwakker maar mentaal alleen maar sterker.

Over een paar jaar is al het medische ‘gedoe’ achter de rug en dan heb ik nog een hele toekomst voor me om in te vullen zoals ik wil. En vooral dat stukje ‘zoals ik wil’ is een waardevolle les – kans – geweest. Had ik deze break niet gehad in mijn leven, dan was ik misschien nooit bij mezelf te rade gegaan over wat ik echt uit mijn leven wil halen, wat ik wil bereiken.

Leefde ik voor de operaties een beetje op de automatische piloot, inmiddels heb ik geleerd om een oog op mijn toekomst te houden en daar vandaag al mee aan de slag te gaan.

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

LIEVER UPDATES VIA EMAIL? SCHRIJF JE IN VIA HET MENU RECHTS  >>>

43 Probleem Kans © LizLohren.nl

Waarom ik mij heb opgegeven voor 365 Dagen Positief

O-notities #2 | Osteotomie

Ruim twee weken geleden, op 27 januari, was ik weer in de Sint Maartenskliniek Woerden. Naar aanleiding van de röntgenfoto’s en de CT-scan had dr. van Heerwaarden een berekening gemaakt van de huidige afwijkende standen in mijn benen en een plan van aanpak opgesteld.

Als eerste zal hij mijn rechteronderbeen opereren [update 12 februari 2014, 16.26u: de operatie zal plaatsvinden op 6 mei 2014]. Er zal een breuk gemaakt worden vlak onder de knie, waarna de draaifout van mijn voet (die te ver naar buiten staat) gecorrigeerd zal worden, en vervolgens zal de O-stand gecorrigeerd worden. Twee correcties in één dus, waarna de breuk vastgezet zal worden met behulp van een plaat aan de binnenkant van het bot en een kram aan de buitenkant van het bot.

De revalidatietijd wordt op ongeveer een jaar geschat, waarna het linkeronderbeen én het linkerbovenbeen tegelijkertijd geopereerd zullen worden. Inderdaad, toch weer het linkeronderbeen. Omdat dr. van Roermund alleen de O-stand uit mijn linkeronderbeen heeft gehaald maar niet de draaifout – waardoor mijn linkervoet alleen maar meer naar buiten is gaan staan –  zal dr. van Heerwaarden dit alsnog doen door een nieuwe breuk te maken vlak boven de oorspronkelijke breuk uit 2011. Vervolgens wordt er een breuk gemaakt vlak boven de linkerknie om een correctie uit te voeren aan het linkerbovenbeen. Revalidatietijd: onbekend.

Het einddoel: twee voeten die recht(er) naar voren zullen staan, knieën die niet meer naar binnen staan én twee onderbenen die een stuk rechter – helemaal recht zullen ze nooit worden – zullen staan. Ennnn… geen risico meer op vroegtijdig versleten gewrichten.

Het risico op complicaties? Bloedverlies, hartritmestoornis, bot dat niet makkelijk groeit, zenuwen en pezen die nog een standscorrectie misschien niet aankunnen… Reden genoeg om het niet te doen? Nee, niets doen is tekenen voor benen die er nog erger aan toe zijn dan voor de eerste operatie. Ik heb A gezegd, dus zeg ik ook B (C en D) en kan er alleen maar op hopen dat het nu toch goed (of in ieder geval beter) zal komen :)

Overigens, deze operaties – rondom de knieën – worden ‘osteotomieën’ genoemd. Dat is weer een nieuw woord voor de ‘O’ in de O-notities ;)

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

LIEVER UPDATES VIA EMAIL? SCHRIJF JE IN VIA HET MENU RECHTS  >>>

O-notities #1 | Second Opinion

Zoals ik in de laatste ilizarov-notities al aankondigde, zal ik in 2014 bloggen over verdere operaties – en alles daaromheen – onder de noemer O-notities. Inmiddels zijn we alweer over de helft van de eerste maand van 2014, en meldde ik mij vorige week donderdag dan eindelijk bij dr. van Heerwaarden in de Maartenskliniek, Woerden.

Ik had een afspraak staan met twee doelen: een second opinion en om te besluiten of ik mij definitief verder zou laten behandelen door dr. van Heerwaarden (dr. van Roermund gaat per 1 maart 2014 met pensioen).

Om te voorkomen dat ik mij zou laten overdonderen tijdens het gesprek, en de deur uit zou lopen zonder de vragen gesteld te hebben die ik wilde stellen, en gezegd te hebben wat ik wilde zeggen, was er een vriendin mee om mij bij de les te houden. Gelukkig was alleen al haar aanwezigheid genoeg om rustig te blijven en het gesprek aan te gaan, *eeuwig dankbaar*!

Hoewel ik nog niet helemaal helder heb wat ik precies van dr. van Heerwaarden vind, heeft deze dokter op één punt al een spierwit voetje bij mij weten te halen, namelijk dat hij mij bevestigde in mijn vermoeden dat de correctie in mijn linkeronderbeen (m.b.v. het ilizarov-frame) maar gedeeltelijk is geslaagd.

De O-stand is dan wel uit het onderbeen, maar er is nog steeds sprake van een draaifout waardoor mijn knie naar binnen staat en mijn voet naar buiten. Allebei mijn voeten staan op dit moment (onelegant) ver naar buiten. Er zullen zeker nog meerdere operaties nodig zijn om het linkerbeen alsnog te ‘fixen’ en het rechterbeen in de juiste stand te corrigeren.

Ik zal jullie niet vervelen met de technische details van de (mogelijke) vervolgoperaties zolang er nog geen concreet plan de campagne bekend is. Gisteren zijn hiervoor nieuwe röntgenfoto’s en een CT-scan gemaakt, waar ongetwijfeld flink wat berekeningen op losgelaten zullen worden, en waarvan ik volgende week maandag de uitkomsten zal horen.

Wel zal eerst het rechterbeen geopereerd worden omdat ik daar nu constant pijn aan heb. Ik kan bijna niets doen of mijn slijmbeurs is weer overbelast. Van dr. van Heerwaarden heb ik begrepen dat dit te maken heeft met de onnatuurlijke stand van mijn been op dit moment, waardoor de slijmbeurs continu geïrriteerd wordt. Auw…

Maar goed, na volgende week maandag zal ik beslissen of ik definitief in zee ga met dr. van Heerwaarden als mijn ‘nieuwe’  arts/orthopeed, waarbij dr. van Roermund langs de zijlijn nog steeds in de gaten zal houden of alles wel tot een goed einde komt met deze ‘dame’, waarover hij tijdens de overdracht aan dr. van Heerwaarden gezegd zou hebben: “Die weet wel wat ze wil.”

Uhuh… Damn right dat ik dat weet ;)

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

LIEVER UPDATES VIA EMAIL? SCHRIJF JE IN VIA HET MENU RECHTS  >>>