Rouw

Hoopvol afscheid

Afbeelding: Ling Nguyen via Flickr (creative commons)

Ik herkende de envelop. Ik wist ook wat de inhoud ervan zou zijn. En natuurlijk, natuurlijk wist ik ook wel dat het er eens, ooit, op een dag, van moest komen. Maar toch, tegen beter weten in hoopte ik, heel naïef, dat ik het nog even uit had mogen stellen.

Des te harder was de waarheid – na het hoopvolle sprongetje van mijn hart, toen ik jouw naam niet meteen herkende en in de kleuren een nieuw begin meende te zien – toch het einde bleek te zijn waar de envelop mij nog zo voor had proberen te waarschuwen:

Soms gaan de mensen die je op je levenspad tegenkomt – en vice versa – voorbij een grens die maar één kant op gaat.

Niet een bericht waarmee ik 2014 af had willen sluiten of 2015 had willen beginnen… Of misschien toch wel?

Want hoe verdrietig het ook is, ik weet dat jij nu gelukkig bent. Met een lach, vol passie en toewijding heb jij je leven geleefd, in de rijkdom van de liefde voor en van je familie. En nu ben je dan eindelijk weer samen met de liefde van je leven.

In die wetenschap wil ik je graag nog even laten weten dat het een eer was om door jou omarmd te worden in jouw leven, en dat ik van jou geleerd heb dat liefde ware rijkdom is en altijd begint bij jezelf…

Dag ontzettend mooi en lief mens!

Dream On & Write On
Liselore

Afbeelding: Ling Nguyen via Flickr (creative commons)

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

365 Dagen Positief ~ Cursus loslaten

Goedemorgen! Gisteren ontving ik mijn 171 e-mail van 365 Dagen Positief met als thema:

Loslaten

Over loslaten heb ik al eens eerder een e-mail ontvangen en een blogpost aan gewijd, waarin naar voren kwam dat ‘loslaten’ sowieso een terugkerend thema is voor mij. De één kan het nu eenmaal makkelijker dan de ander, en ik… ik ben die ander. Soms zou ik willen dat er een kant en klare cursus voor bestond, even een paar weken knallen, een certificaat behalen en ik heb er weer een vaardigheid bij. Helaas… als het nu eens zo simpel was…

Maar goed, terug naar de e-mail waarin een uiteenzetting stond over wat loslaten eigenlijk is. Wat je beter wel en niet kunt doen. Welke betekenis je er beter wel en niet aan kunt verbinden. En hoewel ik het met wat ik las wel eens was, merkte ik ook dat het mij niet echt aansprak, dat het hol voelde. Het hield me de hele dag bezig tot ik het ’s avonds ineens begreep. Loslaten heeft voor iedereen weer een andere betekenis, waardoor er ook op verschillende manieren invulling aan kan worden gegeven.

171 Cursus loslaten © LizLohren.nl

Het drong tot me door dat loslaten veel weg heeft van een rouwproces, en rouwen doet iedereen op een andere – eigen – manier.  En voordat ik iets of iemand los kan laten, doorloop ik eerst enkele stadia van rouwverwerking (ontkenning – protest/boosheid – onderhandelen/vechten – depressie – vechten – acceptatie), waar ik weer een eigen invulling aan geef. En daar is niets mis mee, het toont alleen maar aan dat die cursus ‘loslaten’ niet buiten mezelf gezocht hoeft te worden, maar al aanwezig is in mezelf…

~ Hoe ziet jouw cursus loslaten eruit? ~

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

365 Dagen Positief ~ Gewond

Goedemorgen! Gisteren ontving ik mijn 151e e-mail van 365 Dagen Positief met als thema:

Wonden

In de loop der tijd – ‘maar’ achtentwintig jaar ;) – heb ik een aantal – mentale – wonden weten te ‘verzamelen’ én verschillende manier om ermee om te gaan. Loop ik een fysieke wond op – en ja, daar heb ik zeker de laatste 2,5 jaar meer dan genoeg ervaring mee ;) – dan doe ik er alles aan om deze te verzorgen, de pijn te verlichten en de wond te laten helen. Ging het echter om een mentale wond, dan wilde ik daar lange tijd nog weleens anders mee omgaan.

Sommige wonden negeerde ik, het liefste wilde ik zo snel mogelijk vergeten dat er überhaupt een wond was ontstaan en wilde ik al helemaal niets te maken hebben met de oorzaak ervan. Sommige wonden verwaarloosde ik, gaf het bij voorbaat op, wist er geen raad mee. Ze zouden nooit helemaal dichtgroeien omdat ik het ook weer niet kon laten om geregeld de korstjes eraf te krabben. Maar inmiddels heb ik geleerd dat ook mijn mentale wonden aandacht en zorg verdienen.

151 Gewond © LizLohren.nl

Net als een fysieke wond, dienen de mentale wonden net zoveel aandacht te krijgen om te genezen. Zo nu en dan zal het even pijn doen als ik er toch even aan moet zitten om de boel tussendoor schoon te maken. Verbandje of pleister indien nodig. Geregeld even kijken of er wat extra verzorging nodig is. Niet onnodig de korstjes eraf krabben, wat het genezingsproces alleen maar vertraagd. En bovenal: erkenning dat een wond de tijd nodig heeft om te helen. Makkelijk? Nee… Noodzakelijk? Ja…

~ Hoe ga jij om met je wonden? ~

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST