Revalidatie

O-Notities #7 | LEEF!

Zoals ik in de vorige o-notitie al schreef: ik heb zoveel pijn aan mijn heup dat het revalideren van mijn TKO aan de rechterknie, op dit moment niet echt vlot wilt verlopen. Inmiddels loop ik al zonder krukken maar het gaat niet snel, niet ver en zeker niet pijnloos. Vandaar dat ik morgenochtend voor de vijfde keer in drie jaar – realiseerde ik mij laatst ineens – op de operatietafel lig. Niet alleen zal de plaat uit mijn heup verwijderd worden, ook de plaat en de kram in mijn knie gaan eruit, dat scheelt ook weer een extra operatie in de toekomst.

Ik wist deze operatiedatum een paar weken geleden al, maar zoals gewoonlijk heb ik mij er zo min mogelijk mee bezig gehouden. Aan mensen vertelde ik wel dat ik weer geopereerd zou worden maar ging daarna weer over op de orde van de dag. That’s just me… Wat ik wel altijd doe, is de laatste dagen voor de operatie helemaal leegmaken in mijn agenda zodat ik goed uitgerust ben voor de operatie. Maar… op het laatste moment plan ik ze dan toch weer helemaal vol met leuke dingen doen en mensen ontmoeten. Tja, het is een beetje alsof ‘de vrijheid’ dan toch nog even lonkt: nu kan het nog Lies, zometeen kun je weer niet lopen (tevens de reden waarom ik de laatste dagen geen tijd had om – 365 dagen positief – te bloggen).

En het is dat ‘weer niet kunnen lopen’ waar ik tegenop zie. Niet de operatie, niet het infuus zetten, niet de ruggenprik (ook ditmaal ga ik weer voor een ruggenprik, ik lijk er toch minder misselijk van te worden), zelfs niet de pijn erna… nee, het is het letterlijk een paar stappen terugzetten en weer mijn bewegingsvrijheid moeten inleveren. Het is voor een goed doel, ik weet het, maar eerlijk is eerlijk, de gedachte doet de tranen toch een beetje achter mijn ogen prikken, tegelijkertijd probeer ik in gedachten te houden: het is maar voor een paar weken. Ik heb het eerder gedaan, ik ben sterk en ik doe dit ‘gewoon’ nog een keer. Het maakt mij natuurlijk ook weer ‘menselijk’, het is een uitdaging om er sterker uit te komen.

Maar om op positieve noot verder te gaan, ik bedacht mij vandaag ook ineens: Ok, jaren van operaties, revalidaties en complicaties… maar: het leven is mij wel gegeven, het is mij gegund. Vandaag kwam ik erachter dat een meisje dat ik niet persoonlijk ken, maar van wij ik zijdelings op de hoogte was, recentelijk is overleden aan kanker. Volgens mij zijn wij ongeveer even oud en ze heeft echt een strijd geleverd. Ze heeft de strijd verloren – maar misschien ook wel op haar manier gewonnen door tot op het laatst voluit te leven – en ik weet: ik heb nog een heel leven voor me, dus… LEEF! Het is natuurlijk niet met elkaar te vergelijken, maar ik hoop dat jullie snappen wat ik bedoel.

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

O-Notities #6 | Extra operatie

Vorige week bereikte ik de drie maanden grens sinds de TKO afgelopen mei. Tijd voor weer een controle in de Sint Maartenskliniek Woerden. Dit keer werd de controle gedaan door dr. van Heerwaarden zelf, de vorige keer werd dit door een arts-assistent gedaan. Maar natuurlijk is er geen controle zonder eerst een paar röntgenfoto’s te laten maken.

En dit zijn ze:

O-Notities [6] © LizLohren.nl

Ik kan er kort over zijn: de breuk is dicht en ook de plaat en de kram zitten nog steeds stevig op hun plaats. Binnenshuis loop ik inmiddels al zonder loopkrukken en de fysiotherapie kan eventueel opgevoerd worden naar drie keer per week, ik zal er alleen niet veel verder mee komen…

Inderdaad, dat heb je goed gelezen. Al sinds een paar weken, zodra ik qua belasting probeer op te bouwen, trekt de knie dit wel, maar mijn heup niet. Het zijn precies dezelfde pijnklachten in de heup zoals deze zich vorig jaar ook manifesteerden en zelfs resulteerden in een slijmbeursontsteking.

In januari dacht dr. van Heerwaarden nog dat de pijn in de heup kwam door de standsverandering na de operatie vorig jaar, en dat de pijn zou verdwijnen na de TKO, maar dit is dus niet gebeurd. Het blijkt nu dat de pijn veroorzaakt wordt door de plaat die nog in de heup zit. En die plaat moet er dus uit… A.S.A.P.!

Met andere woorden: zodra de plaat eruit is gehaald, ga ik weer terug naar ‘punt nul’ qua revalidatie. Het zal wel een stuk sneller moeten gaan omdat er in het bot geen breuk hoeft te helen, alleen de openingen van de schroeven zullen dicht moeten groeien. En natuurlijk zullen de spieren, peesplaat en het nieuwe littekens weer moeten helen.

Ik denk erover om dan ook meteen de kram en de plaat bij de knie te verwijderen. Dat scheelt ook weer een toekomstige operatie, ziekenhuisopname en extra revalidatie. Maar serieus, na deze ‘extra’ operatie moet het echt afgelopen zijn… voor tenminste één been dan.

Wordt vervolgd

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

Ilizarov-notities #20 | Plan B

.

Helaas heeft de (mega!) shot corticosteroïden in mijn rechterheup geen effect gehad op de slijmbeurs die het nu al twee maanden lang nodig vindt om te ‘protesteren’ zodra ik mijn been ook maar een klein beetje teveel belast. Het is weer eens duidelijk geworden dat geen enkele operatie (cq. standscorrectie) zonder na-/bij-effecten is. Of ik nu een paar maanden in het ilizarov-frame heb gezeten, of de standscorrectie al heeft plaatsgevonden tijdens een (heup)operatie, het revalidatietraject erna duurt standaard langer dan ik had verwacht en (ok, te optimistisch) had ingecalculeerd.

Vorige week moest ik dan ook tot de conclusie komen dat ik op een ‘dood punt’ was aanbeland. Tja, hoe nu verder? Fysiotherapie heeft duidelijk geen effect meer aangezien daarbij de nadruk ligt op krachtopbouw, en mijn slijmbeurs dat echt niet (meer) trekt. Maar misschien is er nog hoop, want inmiddels ben ik ook begonnen met acupunctuur. Ik kan er nog niet zoveel over zeggen omdat er na de eerste drie behandelingen een vakantieperiode van bijna een maand tussenkwam – en ik in die tijd ook de terugslag kreeg met mijn slijmbeurs – maar mijn acupuncturist is tevens fysiotherapeut en past daarmee ook dry needling toe op de spieren in mijn rechterheup en omliggende spieren.

In alle eerlijkheid, dry needling is niet het fijnste gevoel dat er bestaat. Je spieren worden geprikkeld met behulp van een (acupunctuur)naald en dit veroorzaakt een krampgevoel en pijnscheutjes, die bij mij (helaas) vrij lang aan blijven houden. Ja, mijn spieren zijn behoorlijk ver heen, niet alleen de slijmbeurs. Toch heb ik het gevoel dat op dit moment dry needling qua fysiotherapie beter bij mij past dan (overbelasten met) krachttraining. Over op plan B dus! Krachttraining: EXIT! De focus ligt de komende weken op de ‘droge naaldjes’.

TO BE CONTINUED

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Photo by Amy Longberry
Photo by Amy Longberry

Ilizarov-notities #18 | (voor)Oordelen

.

De strekking van de laatste Sunday Quote op 2Z1G.nl trek ik even door naar deze blogpost. Want iedereen maakt zich er weleens ‘schuldig’ aan, een oordeel vellen over een ander, los van het feit of je de ander nu wel of niet goed kent, en zonder dat je echt op de hoogte bent van het feit dat het topje van de ijsberg wel degelijk onder de oppervlakte doorloopt. Ik probeer er de laatste tijd alerter op te zijn dat ik niet zo snel mijn ‘oordeel’ over een ander klaar heb staan. En ja, dat gaat met vallen en opstaan.

Maar dan ineens komt – onvermijdelijk – het moment dat er anderen zijn die hun (voor)oordeel over MIJ klaar hebben staan. Oh, STIK! Wat moet ik daar nu mee aan?

FYI: afgelopen april heb ik een heupoperatie ondergaan (het vervolg van een operatie aan mijn linkeronderbeen in 2011, en de tweede in een reeks van meerdere operaties aan mijn benen) waarvan ik nu nog steeds aan het revalideren ben. Hierdoor heb ik geen betaalde baan en leef ik van een bijstandsuitkering. Ja, daar ben ik gewoon heel eerlijk in!

Ook al weet ik dat ik mezelf echt niet hoef te verdedigen, het raakt me toch als ik (via via, zelden rechtstreeks) hoor dat er mensen zijn die denken dat mijn situatie te vergelijken is met ‘lekker’ vakantie houden, of dat, omdat er aan mijn hoofd en handen niets mankeert, ik gewoon te lui ben om aan het werk te gaan. Alsof het gewoon gemakzucht van mij is. In zulke gevallen komt dan altijd de gedachte bij mij op om – bij wijze van experiment – een maandje te ruilen van situatie.

Dat ik weer pijnloos en vooral soepel kan lopen. Dat ik niet meer meerdere malen per week naar fysiotherapie en acupunctuur hoef en dry needling tot het verleden behoort. Het geen probleem is om tijdens de spits in een bus of trein te staan zodat ik van en naar mijn werk kan komen. Dat ik alle projecten die ik nu op vrijwillige basis doe af kan ronden en betaald werk kan zoeken. En dat ik tegen mijn nieuwe werkgever kan zeggen dat ik voor onbepaalde tijd beschikbaar ben want er zal NOOIT meer een vervolgoperatie komen.

Dan mag jij ‘lekker’ thuiszitten en ‘vakantie’ houden…

Deze blogpost is ook gepubliceerd op 2Z1G.nl

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Ilizarov-notities #17 | Picture Perfect

.

Serieus? Serieus?! S.E.R.I.E.U.S.?!?! Ik ben jong. Ik drink niet. Ik rook niet. NO DRUGS! Ik eet gezond. Ik snoep zelden. Ik slik(te) extra vitamine B en D. Ik drink brandnetelthee. IK. BEN. PERFECT.  <P.E.R.F.E.C.T.>

Helaas bewees de röntgenfoto op het computerscherm het tegendeel. Bij de breuk in mijn heup was (nog steeds) ‘zwart’ te zien. Zwart en niet wit. Zwart. Zwart staat gelijk aan een open ruimte. Ruimte waar bot zou moeten groeien. Weliswaar een minuscuul streepje zwart, maar nog steeds zwart. Een streepje door het perfecte plaatje.

Wat het is met mijn botten, behalve dat ze ‘scheefgegroeid’ zijn, weet ik niet, maar dichtgroeien wil het niet. Met het ilizarov-frame lukte het ook niet om de breuk goed dicht te laten groeien en werd er zelfs gespeculeerd over een bottransplantatie. Gelukkig kwam het toen allemaal goed door mij uit het frame te halen waardoor het bot extra geprikkeld werd en de botgroei alsnog op gang kwam.

Maar dit keer is er geen frame om te verwijderen. Na vier maanden is de breuk bij mijn heup nog steeds niet helemaal dichtgegroeid. Hoe dit kan? Geen idee! Bij ieder ander (gezond en jong persoon) is een botbreuk meestal met zes weken wel dichtgegroeid. Waar Dr. van Roermund al vreesde dat mijn lichaam niet zo makkelijk nieuw bot aanmaakt, had ik ditmaal echt het idee dat het wel mee zou vallen.

Ook de revalidatie gaat weer vrij langzaam, en aangezien ik daar behoorlijk genoeg van heb, ben ik uitgeweken naar een acupuncturiste om te kijken of acupunctuur een positieve invloed uit kan oefenen op mijn overbelaste spieren (bij-effect) en trage botgroei. Hierover in een latere blogpost meer.

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Ilizarov-notities #13 | De 10-weken grens

.

Ik moet werkelijk… werkelijk… ophouden met artsen geloven. Ik ben inmiddels de 10-weken grens voorbij na de heupoperatie en loop nog steeds met loopkrukken. Nou ja, eentje dan (wat vast niet mag, maar mijn geduld begint op te raken). Toen dr. van Roermund mij drie maanden geleden vertelde dat het ilizarov-frame aan mijn rechterbeen uitgesteld zou worden om eerst mijn rechterheup te corrigeren, moest ik rekenen op tien weken lopen met loopkrukken. Ok, dat klonk als een periode die te overzien was. Yeah… I should’ve known…

Ik ben er met open ogen ingetuimeld. Ik zou zo ondertussen moeten weten dat het ‘probleem’ met artsen is dat ze (bijna) alles mooier voor doen komen dan het uiteindelijk blijkt te zijn. Twee keer een ilizarov-frame en je benen zijn weer recht (joh, eitje!) = Oh jee! Je hebt extra operaties nodig. Het frame mag er na drie maanden af = zeven maanden = maar je hebt nog een jaar nodig om alle kracht in je been terug te krijgen. Drie maanden revalidatietijd na de heupoperatie = na drie maanden loop je misschien zonder loopkrukken maar dan ben je er nog lang niet.

En ik WEET dat ik niet zo moet zaniken, dat andere mensen het veel erger hebben, dat sommige mensen niet eens geopereerd KUNNEN worden. MAAR soms kan ik wel GILLEN!

In oktober is het twee jaar geleden dat ik voor het eerst geopereerd werd. Ik was toen 25. Zoals het er nu uitziet mag ik blij zijn als ik tegen de tijd dat ik 30 ben alle operaties en revalidaties achter de rug heb. Dan heb ik hopelijk rechte benen, slijten mijn enkel- en kniegewrichten niet meer in een te hoog tempo, en zal blijken of  na vijf jaar – van pijn, ongemak, tranen, benen die stelselmatig chirurgisch gebroken werden, benen vol littekens en afwisselende periodes van niet kunnen lopen naar weer leren lopen – ALLES niet voor niets is geweest…

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.