Recensie

Recensie: De gijzelaar

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik van tijd tot tijd nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over De gijzelaar van Karin Giphart.

Wie gijzelt wie?

Bij een gijzeling denk je al snel aan mensen die onder schot worden genomen en op de grond moeten gaan liggen. Of een vliegtuig, trein of bus die gekaapt wordt. Een kantoorgebouw, een schoolgebouw. Gijzelaars die soms dagen en nachtenlang niet weten waar ze aan toe zijn. Niet wetende wanneer er een einde aan de onzekerheid komt en met name: hoe? Met alle traumatische gevolgen van dien.

Maar een gijzeling hoeft niet groots, gewelddadig en/of overgoten met bloed te zijn. Soms nemen we onszelf in gijzeling. Soms zijn we de weg kwijt, al heel lang, maar we willen we er niet voor uitkomen. Gaan we zelf op zoek naar oplossingen terwijl de enige weg uit de gijzeling de weg naar onszelf is die we stelselmatig blijven belemmeren.

Ganzenbord. Het was niet alleen een simpel kinderspelletje, het stond ook voor het levenspad van de mens, de innerlijke reis die men aflegt […] om via symbolen hun traumatische ervaringen zichtbaar en bespreekbaar te maken: een doolhof, een doornstruik, een put. [111]

Jowi weet heel goed dat ze zichzelf tegenwerkt. Dat haar wereld instort. Dat ze geen hulpverlener voor zichzelf kan zijn maar dit in alle grootheidswaan der psychologen toch probeert te doen. Een trauma staat zelden op zichzelf, wordt zelden veroorzaakt door een enkele gebeurtenis, hooguit zal die enkele gebeurtenis werken als een trigger. Een trigger in de vorm van een gijzeling.

Maar Jowi had al flink van wat bagage bij zich om zich te kunnen melden bij een psycholoog. Existentiële crisissen te over. Totdat ze geconfronteerd wordt met de existentiële crisis van de Koerdische Othman die in een asielzoekerscentrum oog in oog komt te staan met de beul die zijn familieleden heeft vermoord. Een beul die op het punt stond een verblijfsvergunning te krijgen.

Othman neemt de beul in gijzeling en brengt daarmee zijn eigen verblijfsstatus in gevaar. Hij neemt Jowi in vertrouwen, vraagt om haar hulp, maar gijzelt ook haar met deze hulpvraag…

Wat kan een asielzoeker anders doen dan knikken en glimlachen? En dankbaar zijn. Te veel leed, te veel kommer en kwel, en mensen haken langzaam maar zeker af. [64]

Wat ik zo mooi vind van de schrijfstijl van Karin Giphart en hoe ze De gijzelaar heeft opgebouwd, is dat mijn aandacht niet afneemt tijdens het lezen. Door te spelen met de chronologie en het perspectief van een verteller in de vorm van een “therapeut”, word ik constant bij de les gehouden en wil ik door blijven lezen. Daarnaast zijn er ook belangrijke thema’s verwerkt in De gijzelaar.

We staan er vaak niet bij stil welke trauma’s asielzoekers met zich meedragen als zij naar Nederland komen. Dat de ontvangst in Nederland verre van hartelijk is en nog schrijnender: verre van toereikend. Basisbehoeften als een dak boven het hoofd en te eten krijgen vallen soms volledig in het niets met de mentale wonden van sommigen, velen, die niet toereikend verzorgd kunnen worden doordat er een tekort is aan budget, aan mankracht.

Waar we al helemaal niet bij stil staan is hoe hulpverleners, betrokken bij asielzoekers, continu weer geconfronteerd worden met de trauma’s van de mensen die zij proberen te helpen. De weerslag die dit heeft op hun eigen levens en  hoe de keuzes betreft goed en fout, ethisch en onethisch zowel professional als privé nieuwe betekenissen krijgen…

Mijn mening over De gijzelaar
Must Read / Must Not Read 


De gijzelaar ~ Jowi Groenendijk is een succesvol traumatherapeute, gespecialiseerd in psychische schade bij asielzoekers. Ze heeft een nieuwe praktijk geopend in Groningen, dicht bij Ter Apel, maar vult haar dagen met alles behalve therapie geven. Ze herkent zichzelf niet meer. Ze snauwt tegen haar puberdochter en houdt de vluchtelingen en hun ellende op afstand. Ze overweegt ermee te stoppen.
Op Eerste Kerstdag krijgt ze een telefoontje van een voormalig cliënt. Hij wil dat ze onmiddellijk naar Ter Apel komt. Hij zegt dat zij de enige is die kan helpen. En dus gaat ze.


De gijzelaar | Karin Giphart | Nieuw Amsterdam | €17,99 | ISBN 9789046821336

Met dank aan Nieuw Amsterdam & Not Just Any Book.

Lees ook wat de andere bloggers van Een perfecte dag voor literatuur vinden van De gijzelaar.

.

P.S. Lees je deze blogpost vanaf de beginpagina? Klik dan even op de titel en scroll naar beneden om een reactie achter te laten ;)

Recensie: Aan het eind van de dag

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik van tijd tot tijd nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over Aan het eind van de dag van Nelleke Noordervliet.

Beslissingen

Je zou maar een brief krijgen met de vraag of iemand je biografie mag schrijven. Ik snap heel goed dat Katharina Mercedes Donker, hoofdpersoon in Aan het eind van de dag, oud-politica en auteur, daar ab-so-luut geen zin in heeft. Lig je nog niet eens onder de zoden, willen ze je lijk meteen al opgraven, aangevreten door de wormen en al. Om toestemming wordt er gevraagd. Maar toestemming waarvoor?

Toestemming om te graven in een mensenleven waarin zoveel is gebeurd, beïnvloed door de tijdsgeest, keuzes en inzichten van toen, mooie en lelijke momenten. Gebeurtenissen die bij voorkeur bewaard blijven in het verleden en hun pijnlijke weg naar het heden niet hoeven te vinden. Als het aan Katharina ligt, blijft het verleden in het verleden, tenzij je het zelf op kan schrijven.

Er zijn geen verkeerde beslissingen, er zijn hooguit beslissingen die verkeerd uitpakken. [86]

Wat ik zo mooi vond Aan het eind van de dag, letterlijk, na het lezen van de roman, is hoe Nelleke Noordervliet duidelijk een historicus is. Maar dan zonder de droge geschiedkundige uiteenzettingen waar historici zich regelmatig schuldig aan maken als ze een boek schrijven. De herinneringen van Katharina voelden voor mij zo authentiek, dat ik mij er regelmatig aan moest herinneren dat het om een fictief persoon ging.

Had ik dit boek gelezen ten tijde van mijn eindexamenjaar, waarin ik voor geschiedenis een -dodelijk saaie- periode van de Nederlandse politiek in mijn weerbarstige hoofd moest stampen, dan was dat een stuk makkelijker gegaan. In die zin zou het literatuuronderwijs weleens opnieuw onder de loep genomen mogen worden en bij voorkeur gekoppeld aan vakken als geschiedenis en maatschappijleer.

Er gaat niets boven abortus om je te leren wat de ironische essentie is  van leven en dood. Leven is uitgestelde dood, maar in abortus vallen ze samen. [108]

Niet alleen maatschappelijke onderwerpen worden in Aan het eind van de dag aan de orde gesteld. Ze worden in een ‘persoonlijk’ pakketje gebracht. Abortus was en is niet zomaar een medische ingreep. Het is een ingrijpende keuze, letterlijk en figuurlijk, voor eenieder van totaal andere invloed. Vriendschap balanceert al snel op het randje van rivaliteit en kinderen zijn niet vanzelfsprekend loyaal aan hun ouders.

Uiteindelijk doen alle gemaakte keuzes ertoe, maar pas aan het eind van de dag weet je waartoe…

Mijn mening over Aan het eind van de dag
Must Read / Must Not Read 


Aan het eind van de dag ~ Katharina Mercedes Donker, ex-minister en auteur van twee bestsellers over politiek en de rol van de vrouw, krijgt het verzoek mee te werken aan haar eigen biografie. Ze wil niet. Ze voert een aantal weerspannige gesprekken met haar aspirant-biografe, maar herinneringen dringen zich steeds meer aan haar op. Wat wil ze per se niet kwijt aan de biografe? Wat is te persoonlijk? Wat is te pijnlijk?
In Aan het eind van de dag voert Nelleke Noordervliet haar hoofdpersoon terug naar de jaren zeventig-tachtig, naar Suriname en de DDR. Katharina Donker kijkt naar haar rol als dochter, echtgenote, vriendin, politica, publiek figuur. En moeder. Ze ontmaskert leugens en illusies die zij en haar generatiegenoten hebben aangehangen en maakt de rekening op van een leven van goede bedoelingen en tragische uitkomsten.


Aan het eind van de dag | Nelleke Noordervliet | Atlas Contact | €19,99 | ISBN 9789025448691

Met dank aan Atlas Contact & Not Just Any Book.

Lees ook wat de andere bloggers van Een perfecte dag voor literatuur vinden van Aan het eind van de dag.

.

P.S. Lees je deze blogpost vanaf de beginpagina? Klik dan even op de titel en scroll naar beneden om een reactie achter te laten ;)

Recensie: Net veertien

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik van tijd tot tijd nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over Net veertien van André Platteel.

Rechtop

Net veertien… Volwassener dan ik op dat moment al was zou ik vast niet worden. Ik was geweldig, ik wist alles, ik werd arrogant genoemd. In feite was ik depressief. Dat is nu eenmaal het leven als je net veertien bent. Een vat vol tegenstrijdigheden. Je stelt niets voor. Je weet alles beter dan de rest van de wereld. Toch snap je helemaal niets. Van jezelf. Van anderen. Van de hele godverdomde wereld.

Alleen als ik aan de toekomst denk, word ik bang. [197]

Net veertien… Je bent boos. Je bent gefrustreerd. Je snapt de keuzes niet van je ouders. Snapt je eigen keuzes niet. Probeert de weg te vinden in de wirwar van je eigen verlangens en verwachtingen die niet uit zullen komen. Je vecht, letterlijk en figuurlijk. Je vlucht. Naar een andere wereld geschapen door Jan Wolkers of in de duinen van Texel. Waarom niet, waarom wel? Waarom bezat je pa zich elke avond?

‘Je kan me niet redden, Jonas.’ ‘Wat bedoel je? Natuurlijk wel. Ik zal jou altijd redden.’ [61]

Net veertien… Wanneer is de tijd om? Als je boter op je hand smeert. Als je alleen nog vage koppen ziet. Ga je alleen met je pa naar Italië. Kun je je de stem van je moeder nog herinneren. Op een handdoek op het strand. Fietsen of op het skateboard. Je hond doodgetrapt in de bosjes van de buren. De buurman was het niet. Wat een kankerzooi. Een tumor in je kop. Dromen worden geen waarheid. De tijd is om.

Laten we voortaan lopen als echte mannen. Zolang het nog kan. Rechtop. [153]

Wel of niet volwassen worden. Kind of niet langer kind zijn. Het is een strijd. Het is de moeite waard. Voor hoe lang het ook duurt. Ieder een eigen weg. Want allemaal zijn we een keer… net veertien.

Mijn mening over Net veertien
Must Read / Must Not Read 


Net veertien ~ is een even rauwe als tedere coming of age-roman, geschreven in een levensdriftige stijl waarin wordt afgerekend met de gedachte dat er ook maar iets kan sterven. De broers Jonathan en Stefan groeien op in een gezin aan de onderkant van de samenleving. Op zijn veertiende maakt Jonathan een seksuele ontdekkingstocht. Stefan echter moet op diezelfde leeftijd strijden tegen de dood. Als veertienjarigen zijn beiden al lang geen kinderen meer. Jonathan is gerijpt door de sensatie van het liefhebben, Stefan wordt volwassen door de tragedie nooit meer lief te kunnen hebben. Wat beide broers bindt, is de drift vol te willen leven, voorbij de eindigheid.


omslag-net-veertien

Net veertien | André Platteel | Uitgeverij Magonia | €18,95| ISBN 9789492241122

Met dank aan Uitgeverij Magonia & Not Just Any Book.

Lees ook wat de andere bloggers van Een perfecte dag voor literatuur vinden van Net veertien.

.

P.S. Lees je deze blogpost vanaf de beginpagina? Klik dan even op de titel en scroll naar beneden om een reactie achter te laten ;)

Recensie: Hoe lees ik?

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik van tijd tot tijd nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over Hoe lees ik? van Lidewijde Paris.

Ik lees zoals ik ben

Potlood, pen en/of markeerstift in de aanslag! Eindelijk een boek waarin ik van de auteur de opdracht krijg om al die keurig bedrukte bladzijden onder te kliederen met punten, onderstrepingen, uitroeptekens en wat nog meer. Alles om de vinger te kunnen leggen op motieven, thema’s, tijdsperspectieven, intertekstualiteit en nog heel veel meer.

De woorden waarmee literatuur wordt geschreven zijn exact dezelfde als die waarmee wordt onderhandeld en waarmee journalistiek wordt bedreven. Voor al die woorden geldt hetzelfde: willen ze hun werk kunnen doen, dan moeten ze worden verstaan in de juiste zin. Hetzij door goed te luisteren, hetzij door goed te lezen. En juist aan dat goed kunnen begrijpen door goed te kunnen lezen, schort het zo vaak. Blz. 220

Hoe lees ik? Is niet alleen de titel van dit boek van Lidewijde Paris, maar ook een vraag die elke lezer – en schrijver – zichzelf zou moeten stellen om meer uit een boek te halen dan enkel het opgaan in een andere wereld – dimensie – gecreëerd door het geschreven woord. Hoe lees ik? Een vraag die ik mijzelf pas stelde toen ik het boek letterlijk in mijn hand hield.

Het gevaar dat ik als lezer er niet alleen iets uithaal maar er evengoed iets in stop: ik vind dat onvermijdelijk, ik lees zoals ik ben, dat kan ik niet uitzetten. Blz. 124

De vraag hoe lees ik? kan ook gelezen worden als: hoe lees ik het meeste uit een boek?, met de kanttekening: iedereen leest weer anders. Wat jij leest – tussen de regels door – kan door een ander heel anders gelezen worden of zelfs helemaal niet. Hetzelfde gaat op voor de auteur, wat is bijvoorbeeld het beoogde doel, de beoogde boodschap, van zijn/haar boek?

Ik wil echter dat mijn boek laat zien wat zou kunnen en niet wat zou moeten. Blz. 17

Er zijn enkele bouwstenen waaruit teksten, dan wel verhaallijnen, zijn opgebouwd die te herkennen zijn. Zolang je maar goed leest. Het zijn die – in de woorden van Lidewijde Paris – stille signalen van schrijvers die in Hoe lees ik? worden uitgelicht en toegelicht. Dat klinkt misschien als een loeisaaie onderneming om doorheen te komen, maar schijn bedriegt.

Als ik stille signalen van een schrijver tijdens het lezen wil opvangen, moeten bij het lezen ogenschijnlijk niet-belangrijke maar toch afwijkende zaken mij opvallen. Blz. 35

Juist doordat Lidewijde Paris begrippen als structuur, verhaallijn, perspectief, spanningsboog etc. uitlegt aan de hand van voorbeelden uit de literatuur, en daarbij haar mening ook niet onder stoelen of banken steekt, maakt Hoe lees ik? het meest toegankelijke studieboek dat ik ooit gelezen heb.

Ik houd zo van metaforen omdat die op fantastische manieren en in sublieme vermommingen door een vertelling kunnen lopen en mij aan het werk zetten. Blz. 172

Voor lezers en schrijvers die zich dus meer willen verdiepen in literatuur is Hoe lees ik? een waardevol naslagwerk dat ik met een goed gevoel in de boekenkast zet, wetende dat ik het er nog vaak uit zal halen.

Mijn mening over Hoe lees ik?
Must Read / Must Not Read 


Hoe lees ik? ~ Wat is nu eigenlijk literatuur en hoe werkt het? Het mooie is dat iedereen daar een eigen idee over heeft, iedereen leest vanuit zijn eigen ervaringen en is op zoek naar zijn eigen antwoorden. Toch zijn er wel een paar aanwijzingen die elke lezer kunnen helpen een tekst eens anders te lezen. Hoe lees ik? staat vol met dat soort suggesties, aan de hand van zinnen, alinea’s, verhalen en romans. Van de Max Havelaar via De zwarte met het witte hart naar David Mitchell. Het eindigt bovendien met allerlei tips voor leesclubs, boekhandelaren, scholen, beginnende schrijvers en alle andere lezers.


hoe-lees-ik

Hoe lees ik? | Lidewijde Paris | Nieuw Amsterdam | €17,99| ISBN 9789029090292

Met dank aan Nieuw Amsterdam & Not Just Any Book.

Lees ook wat de andere bloggers van Een perfecte dag voor literatuur vinden van Hoe lees ik?

.

P.S. Lees je deze blogpost vanaf de beginpagina? Klik dan even op de titel en scroll naar beneden om een reactie achter te laten ;)

Recensie: Wie vlucht en wie blijft

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over Wie vlucht en wie blijft van Elena Ferryante.

Dwalen

wie vlucht zal blijven

zal eindeloos dwalen

in onaffe gedachten

hengelend naar een

nieuwe toekomst maar

kan geen vorm geven

aan verlangens die

waarheid niet kennen

blijven de illusies en

kinderen toch komen

maar nooit echt gaan

de afkeer van moeders

die niet verdwijnen

ook al denken we

ontkomen te zijn

wie vlucht zal blijven

zal eindeloos dwalen

 

Wie vlucht en wie blijft is deel 3 in een reeks van vier boeken genaamd de Napolitaanse romans van Elena Ferrante. Een boek dat zeker op zichzelf te lezen is zonder de eerste twee romans te hebben gelezen, maar toch nieuwsgierig maakt naar de eerdere romans. Een knap staaltje schrijfwerk als je het mij vraagt.

Toch merk ik wel dat het voor mij moeilijk is om mijn aandacht te houden bij een familiegeschiedenis (en in dit geval zelfs van meerdere families) omdat de namen mij al snel gaan duizelen, zeker als deze nog op elkaar lijken ook. Hier liep ik dan ook tegenaan tijdens het lezen van Wie vlucht en wie blijft.

Wie vlucht en wie blijft – en ik neem aan ook de andere romans in deze reeks – is dus een boek dat voor de ‘aandachtige’ lezer is bedoelt. Wie dit niet kan of wil, kan dit boek beter niet openslaan. Maar mocht je wel van een uitdaging houden, familiegeschiedenissen en geschiedenis in zijn algemeenheid – in dit geval Italië – dan weet je wat je te doen staat…

Mijn mening over Wie vlucht en wie blijft
Maak zelf je keuze maar: Must Read / Must Not Read


Wie vlucht en wie blijft ~ In Wie vlucht en wie blijft zijn Lila en Elena, de twee meisjes die we voor het eerst ontmoetten in De geniale vriendin, volwassen vrouwen. Lila, die op haar zestiende trouwde en een kind kreeg, heeft inmiddels haar man, huis en luxeleven verlaten en werkt in een fabriek om rond te kunnen komen. Elena heeft de universiteit doorlopen en een succesvolle roman geschreven. Voor haar staan de deuren open naar een andere wereld, ver weg van de Napolitaanse wijk waar ze opgroeide. Beide vrouwen vechten tegen wat de wereld van hen verwacht: berusting in het moederschap, onwetendheid en onderwerping. Ze zoeken hun weg in de vrijheden en kansen die de jaren zeventig lijken te bieden. Hoe verschillend hun zoektochten ook zijn, hun levens blijven met elkaar verbonden door een sterke, onbreekbare band.


Ferrante - Wie vlucht en wie blijft

Wie vlucht en wie blijft | Elena Ferrante | Wereldbibliotheek | €24,99| ISBN 9789028426672

Met dank aan Wereldbibliotheek & Not Just Any Book.

Lees ook wat de andere bloggers van Een perfecte dag voor literatuur vinden van Wie vlucht en wie blijft.

P.S. Lees je deze blogpost vanaf de beginpagina? Klik dan even op de titel en scroll naar beneden om een reactie achter te laten ;)

Recensie: Brussel

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over Brussel van Basje Bender.

Ongrijpbaar

Brussel klinkt altijd zo ver weg en ook weer zo dichtbij. Ik kan me er alleen een voorstelling van maken maar neem daar niet de moeite voor. Er staat zo’n raar groot “bolletjesding” waarvan ik nog steeds niet weet of het een kunstwerk of iets anders is. En op de een of andere manier kan in mijn fantasie de zon er niet schijnen. Het laatste komt waarschijnlijk doordat iemand ooit een foto stuurde vanuit Brussel op een grauwe dag. En politiek! Brussel heeft ook te maken met politiek… Ach ja…

Volgens mij lijken Elvie en ik wel op elkaar. In een stad waar we anoniem kunnen zijn en zolang onze fantasieën de vrije loop krijgen, dan deert het niet waar we zijn. We houden van anonimiteit, van veelzeggend niets. Het leven heeft een vast patroon en bellen blazen is de fijnste bezigheid omdat je er iets delicaats mee creëert dat vrijwel meteen weer vergaat, synoniem aan het leven: delicaat… maar het vergaat.

Bellenblaas, een van de meer ondergewaardeerde producten van deze tijd. Het kost maximaal veertig cent en je hebt er uren plezier van. p.53

Zo kabbelt het leven rustig voort en zijn de dagelijkse overpeinzingen genoeg om zowel de dag als de nacht door te komen. We blijven ongrijpbaar totdat we iemand tegenkomen waarvan we niet weten wat we ermee aanmoeten. In het geval van Elvie is dit kunstenares Camille, die op een heel ander niveau onbereikbaar lijkt te zijn. Is het fysieke aantrekkingskracht of is het pure nieuwsgierigheid naar het ongrijpbare van Camille waardoor Elvie zo in de ban raakt van deze vrouw?

Brussel heeft voor mij niet echt een duidelijk begin of een eind, laat staat een zekere spanningsopbouw. Maar toch leest het boek fijn weg en laat ik mij door Basje Bender voor korte tijd meenemen in de ongrijpbare gedachtegang en maakt zij mij deelgenoot van de gevoelens van Elvie: een jonge vrouw – meisje – die merkt dat ze zich aangetrokken voelt tot een andere vrouw, maar los daarvan geen lesbische gevoelens heeft voor andere vrouwen.

Nu vraag ik me af, op diezelfde bank, of ik met een vrouw naar bed zou willen. Qua slapen lijkt het me een hele verbetering. Minder gesnurk, een zacht lichaam, samen als poezen in een mand. Van de seks ben ik minder zeker. p.109

Het valt mij de laatste jaren op dat er meer ruimte is gekomen voor bi-seksualiteit en daarbij ook aandacht en ruimte is voor bi-nieuwsgierigheid van zowel mannen als vrouwen. Hoewel het bij vrouwen meer ‘geaccepteerd’/mainstream lijkt te zijn dan bij mannen. Labels als heteroseksueel en homoseksueel en biseksueel raken daardoor steeds meer ondergeschikt aan de vrijheid die je als individu hebt om gevoelens (hetzij fysiek en/of emotioneel) voor hetzelfde of het andere geslacht.

In ieder geval vind ik het een goede zaak dat dit soort onderwerpen terugkeren in de literatuur, zonder dat dit plat of ordinair beschreven wordt; alsof het een of andere trend/sensatie is. Applaus voor deze debuutromans van Basje Bender!

Mijn mening over Brussel
Must Read / Must Not Read 


Brussel ~ Elvie is zevenentwintig en werkt in Brussel, waar de apéros in het Frans zijn en het bier met een scheutje grenadine wordt gedronken. Het leven in de bubble van Europese ambtenaren en lobbyisten bevalt haar prima. De mannen met wie ze uitgaat beschouwt ze als onderhoudende passanten die etentjes betalen en de avonden vullen. In de weekends maakt Elvie lange wandelingen en observeert ze de stad en de mensen. Brussel voelt als de ultieme ontsnapping: de recepties, het netwerken en de zwervers op straat kunnen Elvie niet echt raken.

Dat verandert wanneer ze de Vlaamse kunstenares Camille ontmoet. Elvie weet zich niet goed raad met haar verwarde gevoelens voor iemand die net zo ongrijpbaar is als zijzelf. Hun vriendschap is licht en mooi als een zeepbel, maar blijkt ook even kwetsbaar.


Omslag_Brussel LR

Brussel | Basje Bender | Meulenhoff | €18,99| ISBN 9789029090292

Met dank aan Meulenhoff & Not Just Any Book.

Lees ook wat de andere bloggers van Een perfecte dag voor literatuur vinden van Brussel.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

P.S. Lees je deze blogpost vanaf de beginpagina? Klik dan even op de titel en scroll naar beneden om een reactie achter te laten ;)