Poëzie

Recensie: Alle zeeën zijn geduldig

Mooie woorden mogen gezien worden

Goed. Nu moet ik even eerlijk zijn. Alle zeeën zijn geduldig maakte oorspronkelijk deel uit van de juni-selectie van Een perfecte dag voor literatuur, totdat er ineens een e-mail kwam met het verzoek niet meer over de bundel te bloggen. Ik had er tot dat moment niet bij stilgestaan, maar publicatiestress is voor veel auteurs natuurlijk niet onbekend. En met die stress bleek Ineke Riem te kampen…

Tja, vijftien bloggers die tegelijkertijd je gedichten lezen en er ook nog eens tegelijkertijd over bloggen… De uitgeverij ziet het als een buitenkans om het boek te promoten, maar Ineke zag het anders, ik vermoed een gevalletje: What if they’re going to kill my darling?! Dus werd Alle zeeën zijn geduldig van de lijst geschrapt met het verzoek er niet over te bloggen.

Maar in dit soort gevallen ben ik niet zo goed in luisteren. Al tijden keek ik uit naar het lezen van Alle zeeën zijn geduldig, lonkte de prachtige kaft naar mij vanuit de boekenkast en had ik mijn potlood al in de aanslag om mooie zinnen te onderstrepen. Daarom dus… sla ik je verzoek ongegeneerd in de wind lieve Ineke, want mooie woorden mogen gedeeld én gezien worden:

Collage Alle Zeeën

Mijn mening over Alle zeeën zijn geduldig:
Must Read / Must Not Read

Alle zeeën zijn geduldig

Niet alle zeemeerminnen spoelen aan op het strand. Een enkeling komt terecht in een geestloze, Hollandse woonwijk en moet het hele jaar door overwinteren onder de schors van wat ze verzint. Terwijl ze uitkijkt naar bruinvissen, tuimelaars of een liefde zonder woorden, bezingt ze haar lot in regels die je raken als harpoenen.


Alle zeeën zijn geduldig

Alle zeeën zijn geduldig| Ineke Riem | De Arbeiderspers | €9,99 | ISBN 9789029538732

Met dank aan Singel Uitgeverijen | De Arbeiderspers & Not Just Any Book.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

Recensie: De man die ophield te bestaan

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over De man die ophield te bestaan van Ingmar Heytze.

Nieuw bestaan ontstaan

De man die ophield te bestaan… met het nieuwe bestaan voortkomend uit zijn bestaan en dat van de vrouw waarmee het nieuwe bestaan heeft kunnen ontstaan. Het doet hem stilstaan bij zijn eigen bestaan, ooit ontstaan zonder het bewustzijn uiteindelijk ook de oorsprong te zijn van nieuw bestaan. De realisatie dat een man op dat moment ophoudt te bestaan en opnieuw zal moeten ontstaan.

Zou dat zijn wat er door Ingmar Heytze heenging toen het tot hem doordrong dat hij vader zou worden? Verantwoordelijk voor het nieuwe bestaan dat eraan kwam, wat hem deed denken aan zijn eigen vader en diens bestaan, verantwoordelijk voor zijn ontstaan?

Mijn vader, eeuwig buiten beeld, plakt ons leven aan elkaar. Regie, montage. Lijm en schaar. [Smalfilmjaren, p.14]

Het lijkt mij een van de meest bepalende en beangstigende levenservaringen waar een man – of vrouw – mee geconfronteerd kan worden. De realisatie dat jij verantwoordelijk bent voor het ontstaan van een nieuw bestaan, en daarmee ook geconfronteerd worden met je eigen ouder(s) en hoe zij vorm hebben proberen te geven aan de verantwoordelijkheid voor jouw bestaan.

Misschien houd je inderdaad wel op met bestaan met de komst van een kind, en krijgt alles en iedereen hierdoor een nieuwe betekenis en kunnen nieuwe verhalen geschreven worden.

Begreep ik maar wat hij me wilde zeggen, hoe het afloopt, nu wij zelf al haast verhalen zijn van mensen die ons hebben meegemaakt.  [Verhalen, p.15]

Maar hoe beangstigend het misschien ook kan zijn, om verantwoordelijk te zijn voor nieuw bestaan, hoe geruststellend is de gedachte dat er kennelijk altijd mogelijkheden zijn om opnieuw vorm te geven aan ‘het’ bestaan? Realiseer je je dan dat het leven bestaat uit cyclussen van ontstaan, bestaan, vergaan en weer ontstaan?

Want er zijn altijd nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden om je leven – en zelfs dat van anderen – opnieuw vorm te geven, jagend achter het geluk aan.

Geluk is het compleet zijn van de dingen, zonder woorden, omdat zelfs gemis onmisbaar is. Geluk, als het niets anders is: de herinnering aan elk moment waarop je dit niet wist. [Geluk is een herinnering p.39]

Tot zover mijn mijmeringen na het lezen van De man die ophield te bestaan. Met plezier heb ik de bundel gelezen en met plezier zal ik de bundel weer uit de kast pakken mocht zich bij mij ooit nieuw bestaan aandienen. Ik ben benieuwd welke mijmeringen er dan nog meer zullen ontstaan.

De man die ophield te bestaan is vanaf vandaag verkrijgbaar.


Over: De man die ophield te bestaan

Vorig jaar werd Ingmar Heytze (1970) voor het eerst vader.
In de vele doorwaakte nachten die volgden dichtte hij in alle eerlijkheid over zijn ervaringen.

Met verwondering slaat hij gade wat dit nieuwe leven teweegbrengt.

Ze slapen niet, de niet-bestaande mannen –
ze wachten op de ochtend en ze staren
in de nacht als dieren, diep begraven
onder folders, kolven, formulieren
en de koude, blauwe zerk van het heelal.

www.ingmarheytze.nl


De man die ophield te bestaan | Ingmar Heytze | Podium | ISBN: 978 90 5759 698 8 | € 16,50
De man die ophield te bestaan | Ingmar Heytze | Podium | ISBN: 978 90 5759 698 8 | € 16,50

Lees hier meer recensies over De man die ophield te bestaan, geschreven door de bloggers van Een perfecte dag voor literatuur.

Met dank aan Uitgeverij Podium voor het toekennen van een recensie-exemplaar van De man die ophield te bestaan.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

Recensie: Waar we wonen

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. 

WANT ALLES KOMT GOED

Hoe recenseer je een dichtbundel? Er zullen ongetwijfeld 101 manieren zijn om een dichtbunder te recenseren, te analyseren, te ‘beoordelen’. Maar meer nog dan een roman, is poëzie persoonlijk, niet alleen voor de schrijver maar ook voor de lezer. Woorden zijn wat dat betreft magisch, elk woord kan voor iedereen van een andere betekenis zijn.

Waar we wonen van Thomas Möhlmann is één van de eerste dichtbundels die ik heb gelezen. Ik had dan ook geen idee hoe ik deze recensie aan moest pakken. Ik had in ieder geval geen zin om te gaan ziften over stijl en vorm. Een ‘standaard’ geschreven recensie had ook mijn voorkeur niet. Hoe kon ik dit creatiever aanpakken?

De ruimte die wij innemen… Het centrale thema van Waar we wonen. Ruimte. Persoonlijke ruimte. Denkbeeldige ruimte. Nabije ruimte… één waren de ruimtelijke associaties die ik kreeg bij het lezen van Waar we wonen. Waarom niet proberen deze  ruimte vorm te geven?

Daarom, een experiment:

© LizLohren.nl

Tussen alle geluiden ~ 5

Niemand lijkt meer te slapen maar iedereen kijkt
naar de wolken wacht op een wonder wacht
in het donker op het laatste korreltje zout
het eerste korrelige straaltje licht iedereen wacht

in de schaduw op genade op nieuwe woorden
op een ander die simpelweg de moeite neemt
om zonder onderhandelen te fluisteren dat alles
goed komt want alles komt goed

Klik hier voor meer recensies van Waar we wonen, geschreven door de leden van Een perfecte dag voor literatuur

Waar we wonen | Thomas Möhlmann | Prometheus | ISBN 978 90 446 2518 9 | Paperback: €17.95

Waar we wonen | Thomas Möhlmann | Prometheus | ISBN 978 90 446 2518 9 | Paperback: €17.95

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | ABOUT.ME | BLOGLOVIN | PINTEREST