Pijn

O-Notities #7 | LEEF!

Zoals ik in de vorige o-notitie al schreef: ik heb zoveel pijn aan mijn heup dat het revalideren van mijn TKO aan de rechterknie, op dit moment niet echt vlot wilt verlopen. Inmiddels loop ik al zonder krukken maar het gaat niet snel, niet ver en zeker niet pijnloos. Vandaar dat ik morgenochtend voor de vijfde keer in drie jaar – realiseerde ik mij laatst ineens – op de operatietafel lig. Niet alleen zal de plaat uit mijn heup verwijderd worden, ook de plaat en de kram in mijn knie gaan eruit, dat scheelt ook weer een extra operatie in de toekomst.

Ik wist deze operatiedatum een paar weken geleden al, maar zoals gewoonlijk heb ik mij er zo min mogelijk mee bezig gehouden. Aan mensen vertelde ik wel dat ik weer geopereerd zou worden maar ging daarna weer over op de orde van de dag. That’s just me… Wat ik wel altijd doe, is de laatste dagen voor de operatie helemaal leegmaken in mijn agenda zodat ik goed uitgerust ben voor de operatie. Maar… op het laatste moment plan ik ze dan toch weer helemaal vol met leuke dingen doen en mensen ontmoeten. Tja, het is een beetje alsof ‘de vrijheid’ dan toch nog even lonkt: nu kan het nog Lies, zometeen kun je weer niet lopen (tevens de reden waarom ik de laatste dagen geen tijd had om – 365 dagen positief – te bloggen).

En het is dat ‘weer niet kunnen lopen’ waar ik tegenop zie. Niet de operatie, niet het infuus zetten, niet de ruggenprik (ook ditmaal ga ik weer voor een ruggenprik, ik lijk er toch minder misselijk van te worden), zelfs niet de pijn erna… nee, het is het letterlijk een paar stappen terugzetten en weer mijn bewegingsvrijheid moeten inleveren. Het is voor een goed doel, ik weet het, maar eerlijk is eerlijk, de gedachte doet de tranen toch een beetje achter mijn ogen prikken, tegelijkertijd probeer ik in gedachten te houden: het is maar voor een paar weken. Ik heb het eerder gedaan, ik ben sterk en ik doe dit ‘gewoon’ nog een keer. Het maakt mij natuurlijk ook weer ‘menselijk’, het is een uitdaging om er sterker uit te komen.

Maar om op positieve noot verder te gaan, ik bedacht mij vandaag ook ineens: Ok, jaren van operaties, revalidaties en complicaties… maar: het leven is mij wel gegeven, het is mij gegund. Vandaag kwam ik erachter dat een meisje dat ik niet persoonlijk ken, maar van wij ik zijdelings op de hoogte was, recentelijk is overleden aan kanker. Volgens mij zijn wij ongeveer even oud en ze heeft echt een strijd geleverd. Ze heeft de strijd verloren – maar misschien ook wel op haar manier gewonnen door tot op het laatst voluit te leven – en ik weet: ik heb nog een heel leven voor me, dus… LEEF! Het is natuurlijk niet met elkaar te vergelijken, maar ik hoop dat jullie snappen wat ik bedoel.

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

365 Dagen Positief ~ Verleden Pijn

Goedemorgen! Na meer dan een maand begin ik vandaag weer aan mijn 365 Dagen Positief ‘blog-uitdaging’. Gisteren ontving ik mijn 140 e-mail met als thema:

Pijn Uit Het Verleden

Ik heb het al meerdere keren gezegd – nou ja, geschreven – dat ik sterk de neiging heb om in het verleden te blijven hangen. Dat wat al gebeurd is, waar ik dus geen invloed meer op heb, wel degelijk invloed heeft op mijn gedachten en hoe ik ‘nu’ in mijn leven sta. Wat overigens geen enkel probleem is als het gaat om positieve dingen, maar bij mij nemen de negatieve dingen – ‘pijn’ – over het algemeen de overhand.

Met mijn hartje lichtelijk gekneusd in het recente verleden – ja, de timing had niet beter gekund aan de vooravond van de operatie en middenin een verhuizing – vraag ik me nu, ruim een maand later af, wanneer is het genoeg? Nou, NU dus! En daarmee bedoel ik niet dat ik van mezelf geen ‘pijn’ meer mag voelen, maar dat ik het om ga buigen. Say what? Ombuigen? Liz, wat bedoel je daar nu weer mee?

140 Verleden Pijn © LizLohren.nl

Ombuigen: Ok, een gekneusd hart? Ik heb tenminste een hart, een hart dat in staat is om lief te hebben. Een einde waar ik helemaal niets mee kan? Doe er dan ook niets mee. Een einde is een nieuw begin, voorafgegaan door ervaringen waar ik wel iets mee kan, o.a. dat ik nu eindelijk durf toe te geven aan het feit dat – ook – ik iemand lief kan en durf te hebben en hier ook uiting aan geef.

In dit ‘pijnlijke’ geval kies ik ervoor om mij niet langer te richten op de pijn van het einde: verleden tijd, verleden pijn. Tijd om mij nu te richten op het  positieve van een nieuw begin in de toekomst met de lessen uit het verleden.

~ Hoe ga jij om met (liefdes)pijn uit het verleden? ~

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

Lachen is het beste medicijn

Pijn is niet fijn, maar op de één of andere manier ‘vergeet’ je het toch sneller dan je zou denken. Ook ik kan mij de pijn die het ilizarov-frame veroorzaakte niet meer duidelijk voor de geest halen. Toch weet ik heel goed dat het pijn deed, heel veel pijn. Maar echt herinneren? Totdat ik een paar nachten geleden niet in slaap kon komen, van de pijn, in mijn linkerbeen, en ik weer wakker lag… van de pijn.

Wanhopig probeerde ik in allemaal rare houdingen te gaan liggen om de pijn te verlichten, wat toen ik in het frame zat natuurlijk niet kon waardoor ik ‘gedoemd’ was om de pijn te verdragen terwijl ik op mijn rug lag te kniezen. Maar zelfs het draaien hielp niet, ook de White Noise met geluidsopnamen van Zwitserse koeienbellen hielp niet. En na een nacht draaien en niet kunnen slapen, vroeg ik mij de volgende dag af: hoe loste ik dat op toen ik in het frame zat?

Na een tijdje peinzen wist ik het weer. Er waren twee dingen die mij toentertijd af konden leiden van de pijn. Het eerste was gitaarmuziek, niet van de radio, maar live. Toen mijn oom voor zijn verjaardag een nieuwe gitaar kreeg en daarop begon te spelen leek mijn hele lichaam te ontspannen en vloeide de pijn weg. Raar, maar echt waar. Maar aangezien je niet iemand kunt vragen om je elke avond in slaap te ‘gitaarspelen’, had ik ook een ander alternatief: lachen! ’s Avonds voor het slapen gaan keek ik altijd een paar filmpjes van Simon’s Cat. Giechelend lag ik onder mijn dekbed te genieten van de filmpjes zodat ik met een lach op mijn gezicht mijn ogen sloot. Soms hielp het, soms ook niet, maar het was altijd de moeite waard.

Dus, voor alle mensen die van de pijn niet kunnen slapen (en ja, daar word je waanzinnig chagrijnig van), zorg dat je kunt lachen, o.a. door naar Simon’s Cat te kijken: http://www.youtube.com/user/simonscat

Simon's Cat © Simon's Cat Ltd

 

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Cocktailtje?

Laat ik eens aandacht besteden aan de medicatie en suplementen die ik geslikt heb gedurende de tijd dat het frame om mijn been zat en de weken erna. Een genie hoef je niet te zijn om je te realiseren dat een frame pijn doet/veroorzaakt. Hoewel pijn in het geval van een ilizarov-frame een constante factor is, heeft pijn ook gradaties en ligt het er maar net aan hoe hoog je pijngrens is, en wat de pijn precies veroorzaakt.

In totaal slikte ik op één dag: 1 omeprazol (maagbeschermer), 3 diclofenac (pijnstiller) en 8 paracetamol. Ja inderdaad, dat lees je goed. Een cocktail van 12 pillen op een dag. Daar bovenop had ik ook oxynorm (morfinepreparaten) voor het geval de pijn te erg zou worden. Aangezien ik mijn pijnklachten redelijk onder controle had zonder de oxynorm, slikte ik deze enkel voor het slapen gaan. Oxynorm werkt namelijk zeer snel en je wordt er duf van. In mijn geval een ideale ‘slaappil’. Even voor de duidelijkheid, als je huisarts gaat mekkeren dat oxynorm slecht voor je is en je beter een gewone slaappil kunt slikken: mijn ervaring is dat je dan nooit meer in slaap zult komen. Een slaappil zal namelijk nooit de pijn wegnemen die je wakker houdt…

Het beste is natuurlijk om de pillen te slikken tijdens of na het eten, maar omdat het nog belangrijker is om de pijnstilling in je bloedspiegel constant op pijl te houden, kun je het beste vasthouden aan vaste tijdstippen. Ik had hier een schema voor opgesteld:

8.00u (na het opstaan)
1 omeprazol
2 paracetamol
1 diclofenac

13.00u (tijdens de lunch)
2 paracetamol

15.00u
1 diclofenac

18.00u (tijdens het avondeten)
2 paracetamol

22.00u (voor het slapen)
2 paracetamol
1 diclofenac
1 oxynorm

Zoals ik in de inleiding al zei, pijn heeft gradaties en het ligt er ook maar net aan wat de pijn veroorzaakt. Op het moment dat je spieren pijn gaan doen, kun je pijnstillers slikken zoveel je wilt, maar het zal je niet helpen. Wordt de pijn veroorzaakt doordat de spanning op één van de pennen is afgenomen, dan helpen pijnstillers ook niet, en kun je beter contact opnemen met de gipskamer zodat zij de pen weer op spanning kunnen zetten (ook geen geheel pijnloze procedure maar wel voor een goed doel). Heb je een infectie dan moet je aan de antibiotica. Mij is dit gelukkig bespaard gebleven.

Afbouwen van de medicatie is niet iets wat je ‘zomaar even doet’. Op het moment dat ik door de pijn niet meer herinnerd werd aan het slikken van de pillen begon ik met geleidelijk afbouwen. Eerst de oxynorm, daarna de diclofenac en paracetamol. De beste manier is overigens om eerst de diclofenac in z’n geheel af te bouwen en daarna pas de paracetamol. Tegen de tijd dat het frame (na een half jaar) werd verwijderd, zat ik op de helft van de medicatie waar ik mee begonnen was. Een paar dagen nadat het frame verwijderd was, was ik pijnstillersvrij.

Maar… er was een complicatie in het bot opgetreden. Nadat het bot in de juiste stand was gedraaid moest de breuk dichtgroeien. Helaas wilde dit bij mij niet lukken. Ik bleef rondlopen met een breuk die aan de buitenkant wel dichtgroeide, maar aan de binnenkant open bleef. Hierdoor heb ik een extra drie maanden met het frame rond moeten lopen omdat dr. van Roermund bang was dat mijn bot opnieuw zou breken als hij het frame zou verwijderen. Met mijn geduld zo goed als op, werd er besloten om  supplementen te gaan slikken om de botgroei te bevorderen.

Vlak voordat het frame werd verwijderd begon ik met het slikken van Vitamine D supplementen (ook omdat ik een tekort aan zonlicht had), Calcium/Borium/Zink/Magnesium supplementen en multi-vitaminen (een extra omdat mijn weerstand behoorlijk afgetakeld was). In combinatie met het verwijderen van het frame en de supplementen begon de breuk eindelijk dicht te groeien.

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

In het ziekenhuis [1]

In totaal ben ik zes dagen opgenomen geweest in het ziekenhuis. In die zes dagen leerde ik onder andere de betekenis van de woorden geduld en acceptatie, heb ik nog nooit zoveel vreemde gezichten gezien, kon het me absoluut niet boeien dat mijn haar niet zat, sliep ik met oordoppen in, en rook de meest vreemde geurtjes ooit!

Deel 1: De eerste nacht en Hein van de Pijn

Zoals ik al aangaf in mijn eerste blog: dit was mijn eerste ziekenhuisopname ooit. Ik moest niet alleen wennen aan het frame, maar ook aan de nieuwe en vreemde ziekenhuisomgeving. Mijn eerste nacht was al een hele beleving! Stipt om tien uur ’s avonds gaan de grote lichten op de kamers uit, en eigenlijk ben je dan zo moe dat je sowieso wel in slaap valt. Maar omdat het je eerste nacht is, schiet je ook vaak genoeg wakker. De eerste keer kwam dit door mijn rechterbuurman die een bepaalde actie uithaalde waar je als meisje geen getuige van wilt zijn *laat.ik.maar.geen.details.geven.maar.nooit.meer.deel.ik.een.kamer.met.mannen*. De tweede keer omdat er ineens een thermometer in mijn oor werd gestoken, en mijn bloeddruk opgemeten moest worden. En vervolgens schok ik me wild toen mijn infuus ineens luid begon te piepen omdat de  zak met medicatie verwisseld moest worden. In ieder geval dien je er, op de eerstgenoemde actie van de buurman na, rekening mee te houden dat je nachten in het ziekenhuis niet ononderbroken zijn. Gelukkig heb je de eerste dagen een katheter, dat scheelt weer nachtelijke tripjes naar het toilet.

’s Ochtends gaan alle lichten stipt om acht uur weer aan en breekt het meest hectische moment van de dag aan. Alles loopt door elkaar: wassen/douchen, ontbijten, de ronde van de zaalarts en artsen in opleiding, en de ronde van de anesthesie. De zaalarts vraagt overigens alleen maar hoe het met je gaat, en de arts assistenten kijken alleen maar een beetje toe. Nee, naar wie je ’s ochtends écht uitkijkt (als je pijn hebt) is ‘Hein van de pijn’. Zo stelde één van de anesthesisten zich een keer aan mij voor tijdens de ochtendronde.  De anesthesist gaat over je pijnmedicatie. En als de pijn te erg is, dan kan hij/zij beslissen dat je een morfinepomp krijgt. Met deze pomp, aangesloten op je infuus, kun je jezelf morfine toedienen (let wel: dit is niet ongelimiteerd, je kunt jezelf dus niet helemaal ‘onderpompen’). Helaas had de morfine op mij geen enkel effect. Op een gegeven moment vond ik het zelfs een beetje te gek worden hoeveel medicatie mij toegediend werd. Zo had ik het blok dat nog steeds in mijn lies zat, het infuus in mijn linkerarm en een morfinepomp om mijn nek hangen. Over het algemeen wordt je pijn ook veroorzaakt door een verkeerde houding van je been, en daar helpt geen enkele pijnstiller tegen.

Tip: leg NOOIT een kussen onder het frame waardoor je been in een knik komt te liggen, dit veroorzaakt fikse spierpijn. Het beste is als je been gestrekt omhoog ligt (met je knie iets hoger dan je heup, en je enkel iets hoger dan je knie). Dit zorgt ervoor dat je spieren opgerekt blijven en er geen vocht in je been op kan hopen. Leg daarvoor een kussen (of meer) onder de ring bij je enkel. Ik plaatste ook een opgerolde handdoek onder mijn enkel zodat deze niet bleef bungelen in de lucht. En ’s nacht moet je niet te hard voor jezelf zijn, vul dan gewoon de holte in je knie op met een opgerolde handdoek of een dun kussen.

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.