Osteotomie

O-Notities #7 | LEEF!

Zoals ik in de vorige o-notitie al schreef: ik heb zoveel pijn aan mijn heup dat het revalideren van mijn TKO aan de rechterknie, op dit moment niet echt vlot wilt verlopen. Inmiddels loop ik al zonder krukken maar het gaat niet snel, niet ver en zeker niet pijnloos. Vandaar dat ik morgenochtend voor de vijfde keer in drie jaar – realiseerde ik mij laatst ineens – op de operatietafel lig. Niet alleen zal de plaat uit mijn heup verwijderd worden, ook de plaat en de kram in mijn knie gaan eruit, dat scheelt ook weer een extra operatie in de toekomst.

Ik wist deze operatiedatum een paar weken geleden al, maar zoals gewoonlijk heb ik mij er zo min mogelijk mee bezig gehouden. Aan mensen vertelde ik wel dat ik weer geopereerd zou worden maar ging daarna weer over op de orde van de dag. That’s just me… Wat ik wel altijd doe, is de laatste dagen voor de operatie helemaal leegmaken in mijn agenda zodat ik goed uitgerust ben voor de operatie. Maar… op het laatste moment plan ik ze dan toch weer helemaal vol met leuke dingen doen en mensen ontmoeten. Tja, het is een beetje alsof ‘de vrijheid’ dan toch nog even lonkt: nu kan het nog Lies, zometeen kun je weer niet lopen (tevens de reden waarom ik de laatste dagen geen tijd had om – 365 dagen positief – te bloggen).

En het is dat ‘weer niet kunnen lopen’ waar ik tegenop zie. Niet de operatie, niet het infuus zetten, niet de ruggenprik (ook ditmaal ga ik weer voor een ruggenprik, ik lijk er toch minder misselijk van te worden), zelfs niet de pijn erna… nee, het is het letterlijk een paar stappen terugzetten en weer mijn bewegingsvrijheid moeten inleveren. Het is voor een goed doel, ik weet het, maar eerlijk is eerlijk, de gedachte doet de tranen toch een beetje achter mijn ogen prikken, tegelijkertijd probeer ik in gedachten te houden: het is maar voor een paar weken. Ik heb het eerder gedaan, ik ben sterk en ik doe dit ‘gewoon’ nog een keer. Het maakt mij natuurlijk ook weer ‘menselijk’, het is een uitdaging om er sterker uit te komen.

Maar om op positieve noot verder te gaan, ik bedacht mij vandaag ook ineens: Ok, jaren van operaties, revalidaties en complicaties… maar: het leven is mij wel gegeven, het is mij gegund. Vandaag kwam ik erachter dat een meisje dat ik niet persoonlijk ken, maar van wij ik zijdelings op de hoogte was, recentelijk is overleden aan kanker. Volgens mij zijn wij ongeveer even oud en ze heeft echt een strijd geleverd. Ze heeft de strijd verloren – maar misschien ook wel op haar manier gewonnen door tot op het laatst voluit te leven – en ik weet: ik heb nog een heel leven voor me, dus… LEEF! Het is natuurlijk niet met elkaar te vergelijken, maar ik hoop dat jullie snappen wat ik bedoel.

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

O-Notities #6 | Extra operatie

Vorige week bereikte ik de drie maanden grens sinds de TKO afgelopen mei. Tijd voor weer een controle in de Sint Maartenskliniek Woerden. Dit keer werd de controle gedaan door dr. van Heerwaarden zelf, de vorige keer werd dit door een arts-assistent gedaan. Maar natuurlijk is er geen controle zonder eerst een paar röntgenfoto’s te laten maken.

En dit zijn ze:

O-Notities [6] © LizLohren.nl

Ik kan er kort over zijn: de breuk is dicht en ook de plaat en de kram zitten nog steeds stevig op hun plaats. Binnenshuis loop ik inmiddels al zonder loopkrukken en de fysiotherapie kan eventueel opgevoerd worden naar drie keer per week, ik zal er alleen niet veel verder mee komen…

Inderdaad, dat heb je goed gelezen. Al sinds een paar weken, zodra ik qua belasting probeer op te bouwen, trekt de knie dit wel, maar mijn heup niet. Het zijn precies dezelfde pijnklachten in de heup zoals deze zich vorig jaar ook manifesteerden en zelfs resulteerden in een slijmbeursontsteking.

In januari dacht dr. van Heerwaarden nog dat de pijn in de heup kwam door de standsverandering na de operatie vorig jaar, en dat de pijn zou verdwijnen na de TKO, maar dit is dus niet gebeurd. Het blijkt nu dat de pijn veroorzaakt wordt door de plaat die nog in de heup zit. En die plaat moet er dus uit… A.S.A.P.!

Met andere woorden: zodra de plaat eruit is gehaald, ga ik weer terug naar ‘punt nul’ qua revalidatie. Het zal wel een stuk sneller moeten gaan omdat er in het bot geen breuk hoeft te helen, alleen de openingen van de schroeven zullen dicht moeten groeien. En natuurlijk zullen de spieren, peesplaat en het nieuwe littekens weer moeten helen.

Ik denk erover om dan ook meteen de kram en de plaat bij de knie te verwijderen. Dat scheelt ook weer een toekomstige operatie, ziekenhuisopname en extra revalidatie. Maar serieus, na deze ‘extra’ operatie moet het echt afgelopen zijn… voor tenminste één been dan.

Wordt vervolgd

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

O-notities #5 | Botgroei!

En inmiddels ben ik de welbekende 6-weken grens weer voorbij! Klaar met die dagelijkse bloedverdunnende injecties – ditmaal geen fragmin maar clexane, komt op hetzelfde neer –  én tijd voor de eerste controle inclusief röntgenfoto!

Eerlijk is eerlijk, de eerste dagen thuis na de opname heb ik in bed doorgebracht. Ik kwam er alleen maar uit om te eten en pijnstillers te slikken, douchen en tanden poetsen waren volslagen onbekende handelingen voor mij. En natuurlijk week ook ditmaal mijn vaste thuisverpleegkundige niet van mijn zijde, ofwel mijn dekbed… Bailey er bovenop, ik eronder;)

Maar goed, na een paar dagen kon ik het niet langer aan mezelf verantwoorden om in bed te blijven en besloot ik steeds iets langer wakker te blijven en vond ik ook weer de weg naar de douche en mijn tandenborstel. Langzaamaan bouwde ik mijn dagen weer op en kwam ik tot de conclusie dat ik er een stuk fitter aan toe was dan vorig jaar na de operatie… wat misschien ook niet zo gek was gezien de complicaties bij die operatie.

O-Notitie [5] © LizLohren.nl

Ditmaal begon ik zelfs al na 3,5 week met fysiotherapie. Niet dat het veel voorstelde in het begin, een beetje fietsen en roeien zonder weerstand plus een paar oefeningen die ik thuis kon doen. Inmiddels is dit al uitgebouwd naar twee keer per week een uur fysiotherapie en thuis elke dag ’s ochtends en ’s avonds oefeningen. Als het kon, zou ik een dansje van geluk maken.

En dan van de week het uur van de waarheid… zouden de röntgenfoto’s net zo optimistisch zijn als ik mij fysiek voelde? Nou, het kwam in de buurt. De breuk is nog steeds open – en man! wat een ijzerwerk weer! – maar er vindt wel botgroei plaats en ik heb groen licht gekregen om het lopen zo snel mogelijk op te bouwen zolang ik geen pijnklachten krijg.

Ah, yes, yes, yes…! I can do this…! Op naar het lopen met nog maar één loopkruk en daarna zo snel mogelijk weer zonder :)

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

O-Notities #3 | Ontkenning

Nog 5 weken en 5 dagen, op 6 mei, dan volgt er weer een operatie. De laatste maanden/weken heb ik deze datum zo min mogelijk ‘betekenis’ proberen te geven in mijn gedachten. Ik heb mij gericht op het vinden van een gelijkvloers woning om te kunnen revalideren en op, nou ja, gewoon ‘leven’. 6 Mei is een operatiedatum, niet meer en niet minder, maar inmiddels komt de maand mei wel heel erg dichtbij…

Het is niet dat ik er tegenop zie, of dat ik er bang voor ben, maar ik wil er gewoon liever niet aan denken. Ik wil er niet aan herinnerd worden dat ik weer geopereerd ga worden. Nee, dat is niet waar. Dat ik geopereerd ga worden, dat kan ik heel goed accepteren. Van de hele operatie krijg ik toch niets mee, het is met name het traject van de eerste dagen die op de operatie volgen. De meeste mensen gaan naar het ziekenhuis om beter te worden. Dat ga ik natuurlijk ook, maar de realiteit is wel dat ik wandelend en ‘gezond’ het ziekenhuis in ga, om er – letterlijk – gebroken weer uit te rollen.

Ik lijk mij maar niet te kunnen verzoenen met de gedachte, de realisatie dat ik vanaf 6 mei (weer) voor langere tijd mijn leven niet kan leven zoals ik dat wil. Ik heb mij ook nog steeds niet verdiept in de papieren over standscorrecties aan het bot – osteotomie – die hier al weken op mijn bureau liggen. Het is een soort ontkenning denk ik. Lichtpuntje is echter wel dat deze operatie iets minder lang zal (horen te) duren dan de andere operaties, en op die manier hoop ik wat minder extreem (misselijk) te reageren op de narcose.

Plus… de operatie zal plaatsvinden in het voorjaar en de revalidatie zal doorlopen tot in de zomer! Dat betekent veel in het zonnetje zitten! En bot groeit nu eenmaal stukken beter onder de invloed van natuurlijk zonlicht ;)

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

LIEVER UPDATES VIA EMAIL? SCHRIJF JE IN VIA HET MENU RECHTS  >>>

O-notities #2 | Osteotomie

Ruim twee weken geleden, op 27 januari, was ik weer in de Sint Maartenskliniek Woerden. Naar aanleiding van de röntgenfoto’s en de CT-scan had dr. van Heerwaarden een berekening gemaakt van de huidige afwijkende standen in mijn benen en een plan van aanpak opgesteld.

Als eerste zal hij mijn rechteronderbeen opereren [update 12 februari 2014, 16.26u: de operatie zal plaatsvinden op 6 mei 2014]. Er zal een breuk gemaakt worden vlak onder de knie, waarna de draaifout van mijn voet (die te ver naar buiten staat) gecorrigeerd zal worden, en vervolgens zal de O-stand gecorrigeerd worden. Twee correcties in één dus, waarna de breuk vastgezet zal worden met behulp van een plaat aan de binnenkant van het bot en een kram aan de buitenkant van het bot.

De revalidatietijd wordt op ongeveer een jaar geschat, waarna het linkeronderbeen én het linkerbovenbeen tegelijkertijd geopereerd zullen worden. Inderdaad, toch weer het linkeronderbeen. Omdat dr. van Roermund alleen de O-stand uit mijn linkeronderbeen heeft gehaald maar niet de draaifout – waardoor mijn linkervoet alleen maar meer naar buiten is gaan staan –  zal dr. van Heerwaarden dit alsnog doen door een nieuwe breuk te maken vlak boven de oorspronkelijke breuk uit 2011. Vervolgens wordt er een breuk gemaakt vlak boven de linkerknie om een correctie uit te voeren aan het linkerbovenbeen. Revalidatietijd: onbekend.

Het einddoel: twee voeten die recht(er) naar voren zullen staan, knieën die niet meer naar binnen staan én twee onderbenen die een stuk rechter – helemaal recht zullen ze nooit worden – zullen staan. Ennnn… geen risico meer op vroegtijdig versleten gewrichten.

Het risico op complicaties? Bloedverlies, hartritmestoornis, bot dat niet makkelijk groeit, zenuwen en pezen die nog een standscorrectie misschien niet aankunnen… Reden genoeg om het niet te doen? Nee, niets doen is tekenen voor benen die er nog erger aan toe zijn dan voor de eerste operatie. Ik heb A gezegd, dus zeg ik ook B (C en D) en kan er alleen maar op hopen dat het nu toch goed (of in ieder geval beter) zal komen :)

Overigens, deze operaties – rondom de knieën – worden ‘osteotomieën’ genoemd. Dat is weer een nieuw woord voor de ‘O’ in de O-notities ;)

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

LIEVER UPDATES VIA EMAIL? SCHRIJF JE IN VIA HET MENU RECHTS  >>>

Ilizarov-notities #23 | Grijs Gebied

Door alle hectiek na mijn laatste afspraak bij dr. van Roermund, ging ik er vorige week donderdag helemaal aan voorbij dat het precies twee jaar geleden was (op 24 oktober 2011) dat ik voor het eerst van mijn leven geopereerd werd en er een ilizarov-frame rondom mijn linkeronderbeen werd geplaatst. Mijn hoofd tolt als ik eraan denk wat er allemaal in die twee jaar is gebeurd.

Het begon met de belofte van twee ‘relatief eenvoudige’ standscorrecties m.b.v. een ilizarov-frame, resulterend in twee rechte benen en voeten die niet meer (of minder) naar buiten zouden wijzen. Inmiddels is dit voor alle betrokken partijen een desillusie gebleken en zijn we – via één ilizarov-frame om het linkeronderbeen, één standscorrectie aan de rechterheup en meerdere aangepaste plan de campagnes – in een ‘grijs gebied’ beland met de titel: ‘moeten we nog wel verder opereren’.

Twee dagen geleden bevond ik mij dan ook weer op de polikliniek orthopaedie tegenover dr. van Roermund, want ‘grijs gebied’ heeft voor mij absoluut geen waarde als het aankomt op, nou ja… MIJ! De uitkomst van het gesprek was dat dr. van Roermund weer terug is bij zijn eerdere standpunt dat mijn linkerbeen ‘goed’ is zoals het nu is (na het ilizarov-frame) maar dat het rechteronderbeen zonder meer verdere chirurgie nodig heeft. We zijn het dus op het laatste punt met elkaar eens.

Overigens zal dr. van Roermund niet meer degene zijn die mij verder opereert, althans niet solo. Ik zal doorverwezen worden naar dr. van Heerwaarden in Woerden die zich toegelegd heeft op standscorrecties (zonder het ilizarov-frame) om de mogelijkheid te bespreken over het in één keer naar binnen draaien van het bot in mijn rechteronderbeen met – zeker – 20 graden, waardoor ik nog een keer ilizarov-frame misschien zou kunnen ‘ontlopen’.

MAAR ik blijf erbij dat mijn linkerbeen (knie en enkel/voet) nog steeds niet in de juiste/gezonde stand staat! Ik laat dit onderwerp ook niet rusten totdat iemand dit kan bevestigen cq. dit gevoel weg kan nemen. Of dit nu dr. van Heerwaarden is of dr. Lammens (ilizarov-expert) in België, ik houd mijn opties open en geef niet op tot ik zonder enige twijfel kan zeggen dat mijn benen in de juiste stand zijn gecorrigeerd en ik mij eindelijk buiten het ‘grijze gebied’ in de ‘veilige zone’ bevind.

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

Photo by Ashley Pahl
Photo by Ashley Pahl

~ NEVER GIVE UP ~
NO MATTER HOW MUCH

“YOU GOTTA BE FRIGGIN’ KIDDING ME!”
LIFE THROWS AT YOU

.