Not just any book

Recensie: Zeg maar dat we niet thuis zijn

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over Zeg maar dat we niet thuis zijn van Rashid Novaire.

Ik ben dus dood…

Sommige boeken zetten je vrijwel meteen aan het denken/reflecteren/mijmeren/piekeren etc.. Wat nu als ik van het ene op het andere moment dood ga – om wat voor reden dan ook – en ik daar dan lig in het mortuarium? Helemaal alleen! Wat dan? Er is niet  de mogelijkheid om nog snel een e-mail op te stellen met mijn ‘laatste wensen’ plus nog wat extra gezwam. Maar wat nu als…

Liz Lohren
Aan: Jou
Onderwerp: Ik ben dus dood…

____________________________________________________________

Het is toch wel jammer hoor. Net niet de dertig halen. Ik houd juist wel van die mooie ronde getallen. Maar ja, die extra paar maanden kan ik er nu niet meer bij sprokkelen. Echt, 30 zou mooier hebben gestaan op de kaarten die je nu moet gaan bestellen.

Vroegâh… dacht ik altijd dat ik op mijn 29e heel ‘volwassen’ zou zijn. Dat ik dan een koophuis zou hebben, samenwonend – of misschien ook niet – en dat ik het allemaal voor elkaar had. Hoewel ik er geen flauw benul van had wat ‘allemaal’ zou moeten zijn.

Maar goed, hier lig ik dan. Koud. Logisch, het zou niet goed zijn als de koeling het hier begeeft. Heb je dan toch even een rotdag op je werk! Ach ja, werk is werk, zeggen we dan maar. Hoewel… ik zeg niets, ik houd mijn lippen (lijk)stijf op elkaar.

Ik las laatst dat lijkwades nu helemaal happening zijn! Doe mij die maar! Veel minder verspilling om in de fik te steken. Serieus, begraaf me niet hoor! Opgeborgen in een kistje onder de grond, ik kan het niet erger bedenken!

Kun je er ook voor zorgen dat er geen condoleance is enzo. Ik heb geen zin om opgebaard te liggen. Ten eerste is het een lelijk woord ‘opgebaard’ en dood is dood. Mensen herinneren me maar zoals ik was. Veel mooier ook dan hoe ik er nu bij lig.

En ook geen gejank en speeches alsjeblieft. Allemaal vreten, drinken, muziek maken en lachen. Ik verplicht iedereen ertoe. Dans maar om het jampotje met mijn as erin – please, een urn is zo duur – waarna je de as vanaf een bergtop uit mag strooien.

Ik snap sowieso de hele ‘Westerse’ spastische omgang met de dood niet zo goed. Het is altijd zo’n deprimerende, formele, gebonden aan regels, saaie gebeurtenis. Natuurlijk, wees verdrietig, maar wees niet verdrietig om mij.

Al mijn dromen en wensen heb ik misschien niet waar kunnen maken, maar dat betekent niet dat ‘het leven’ oneerlijk is of dat ik te kort heb geleefd. Alles is zoals het is, de meeste keuzes zijn geen keuzes en de dood heeft al helemaal geen boodschap aan keuzes.

Toch blijf ik voor ieders geruststelling nog wel even in de buurt hoor. Misschien een praatje maken in een droom hier en daar. Dan kan er toch nog even afscheid genomen worden, daar heb ik ook wel behoefte aan denk ik. 

Maar nu moet ik afronden, het deurtje gaat open. Even zien wat ze met dat lichaam van mij gaan doen, mijn ‘stoffelijk overschot’, ook weer zo’n rare term. Jeetje, het is echt een vreemde beroepstak, de uitvaart, al die vreemde woorden…

Nu stop ik echt! Ik zie je in je dromen!

Liefs en ik hou van je!

Mijn mening over Zeg maar dat we niet thuis zijn:

Must Read / Must Not Read

Zeg maar dat we niet thuis zijn ~ Milan den Hartog, bijna dertig, altijd behulpzaam, werkt voor een begrafenisondernemer. Maar hij wil iets anders, meer met de levenden. Zijn werk met de doden zit erop. Zijn leidinggevende haalt hem over om nog een week te blijven. In de laatste zeven dagen van zijn loopbaan bij de doden overkomen hem echter allerlei onverklaarbare zaken. Leven en dood lopen steeds meer in elkaar over en dit eist bij Milan zijn tol.


novaire-zeg maar dat we niet thuis zijn LR

Zeg maar dat we niet thuis zijn | Rashid Novaire | Ambo Anthos | €18,99 | ISBN 9789041425799

Met dank aan Ambo | Anthos & Not Just Any Book.

Lees ook wat de andere bloggers van Een perfecte dag voor literatuur vonden van Zeg maar dat we niet thuis zijn.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

P.S. Lees je deze blogpost vanaf de beginpagina? Klik dan even op de titel en scroll naar beneden om een reactie achter te laten ;)

Recensie: Wat we zien als we lezen

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over Wat we zien als we lezen van Peter Mendelsund.

Verzinnebeelden

Ik ben zo iemand die liever het boek leest dan de verfilming ervan kijkt. Want wat ik zie terwijl ik lees, komt nooit overeen met wat ik later op het scherm zie. Niet zo vreemd natuurlijk. Een film is gebaseerd op een script dat weer gebaseerd is op het boek, en de acteurs zijn weer gebaseerd op de personages uit het boek. Niets en niemand zal het ooit ‘echt’ helemaal zijn. Lezen is in die zin ook heel persoonlijk, niemand ziet wat jij ziet terwijl je leest.

Welbeschouwd zijn alle boeken een mysterie. p.122

Toch was het pas tijdens het lezen van Wat we zien als we lezen, dat ik mij begon af te vragen ‘wat’ ik dan precies zag tijdens het lezen. Ik realiseerde mij dat wat ik zag, schimmen waren, flarden, hier en daar een detail, maar nooit een geheel persoon, zelden een landschap. Hoewel ik – heel vreemd – wel weer heel goed blijk te zijn in het ver(zinne)beelden van interieurs.

Vraag mij naar een boek en het eerste wat in mij opkomt zijn de beelden (fragmenten) die ik zag terwijl ik mij een weg door het verhaal heen fantaseerde. Pas als ik die fragmenten teruggehaald heb kan ik mij ook weer (fragmentarisch) het verhaal herinneren. In die ‘zin’ slaat Mendelsund de spijker op de kop als hij zegt dat:

De wereld zoals wij haar lezen, bestaat uit fragmenten. p.400

Daarmee trekt Mendelend ook de vergelijking dat hoe je leest, een weerspiegeling is van het proces waarmee je de wereld waarneemt: in fragmenten. Immers, zouden we elk detail in ons opnemen, dan zouden we gillend gek worden van de overload aan prikkels. Dit verklaart ook waarom ik het altijd zo moeilijk vind om iemands gezicht te herinneren: ik heb niet alle details opgeslagen in mijn herinneringen.

Personen herinner ik mij een hoogstens aan een fragment van een lach die om de lippen speelt of een bepaalde blik. Hetzelfde gaat op voor personages en scenes in boeken. Er moet iets te fantaseren overblijven. Er moet sprake zijn van een bepaalde vrijheid om het verhaal in te kunnen beelden, zoals Mendelsund het heel terecht stelt.

Het geheugen is gemaakt van verbeelding, de verbeelding gemaakt van herinneringen. p.299

Maar goed, ik kan nog heel lang doorgaan met alle vragen, bevindingen en openbaringen die samenkomen met het lezen van Wat we zien als we lezen, maar beter kun je het boek zelf lezen/bekijken. Laat je tijdens het lezen overigens niet afschrikken door de literatuurwetenschappelijke termen, ook voor een leek – zoals ik – is er met gemak doorheen te komen… of verbeelden ;)

Mijn mening over Wat we zien als we lezen:
Must Read / Must Not Read

Wat we zien als we lezen ~ Heeft Tolstoj Anna Karenina echt beschreven? Heeft Melville ons ooit precies laten weten hoe Ismaël eruitzag? Of Faulkner zijn personage Benjy Compson? De verzameling van versplinterde beelden in een boek – hier een sierlijk oor, daar een losgeraakte krul, een zwierig opgezette hoed – en andere hints en aanwijzingen helpen ons lezers om een beeld van een personage of van de setting te krijgen, zonder dat de schrijver het expliciet beschrijft. Sterker nog: dit is precies wat lezen zo leuk maakt. Aan de hand van talloze voorbeelden uit de wereldliteratuur laat dit schitterende en rijk geïllustreerde boek zien hoe dit unieke visuele proces van de lezer werkt. Peter Mendelsund is de huisontwerper van uitgeverij Alfred A. Knopf en voormalig pianist. Hij ontwierp omslagen voor onder anderen Martin Amis, Stieg Larsson, David Mitchell en Kazuo Ishiguro. The Wall Street Journal heeft zijn ontwerpen omschreven als ‘de herkenbaarste en meest beeldende boekomslagen in hedendaagse fictie’.


Mendelsund - Wat we zien als we lezen LR

Wat we zien als we lezen| Peter Mendelsund | Atlas Contact | €21,99 | ISBN 9789025445676

Met dank aan Atlas Contact & Not Just Any Book

Lees ook wat de andere bloggers van Een perfecte dag voor literatuur vonden van Wat we zien als we lezen.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

P.S. Lees je deze blogpost vanaf de beginpagina? Klik dan even op de titel en scroll naar beneden om een reactie achter te laten ;)

Recensie: En nooit was iets gelogen

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over En nooit was iets gelogen van Ellen Heijmerikx.

Hoeveel lijden kan een mens overleven

En nooit was iets gelogen… maar wel verborgen. Verstopt in herinneringen die pijnlijk luid zwijgen maar met de laatste ademteugen toch hun weg vinden naar het daglicht waarvan ze waren verstoken. Maar worden de herinneringen erkend? Worden ze bewaard? Of worden ze vergeten en nog belangrijker… vergeven?

Juanita en Pepe lijken misschien totaal verschillende persoonlijkheden als ze elkaar ontmoeten in het dictatoriale Spanje, maar de overeenkomst die zij met elkaar delen – en waar zij zich misschien niet van bewust zijn – is dat de rode draad in hun levens bestaat uit overleven.

In het land waar ik ben geboren, verraadde men elkaar. In het land waar ik opgroeide zonder vaste woon- en verblijfplaats, bleef de oorlog bij elke stap onder onze voeten doorsmeulen. p.87

Overleven met als enige vluchtmogelijkheid een andere werkelijkheid; hun dromen. Een meisje in een spiegel en de leerling van een heilige. Het volwassen gezang van een kind en de gedichten van een kind dat niet heeft leren lezen of schrijven. De duivel die beschermt en de heilige die met alcohol doordrenkte vuisten slaat.

Hoe oud moet je worden om je herinneringen te begrijpen? p.12

En als het leven een toneelspel is? Wie zijn we dan in het theater van onze vervlogen dromen? Overgoten door de trauma’s die we een plek proberen te geven in de vorm van vergeven, door te rationaliseren, door te zwijgen, door wraak te nemen en weer betekenis te geven. Hoeveel lijden kan een mens overleven?

Misschien heb ik als negen- of tienjarige een man gedood die al dood was en ben ik nooit verder gekomen dan dat moment. p.150

Pepe overlijdt terwijl Juanita liever niet wil luisteren naar zijn verhaal, zich afwendt, desinteresse toont terwijl zij elk woord in zich opneemt en een nieuw beeld van haar man vormt. De copla’s van Pepe die betekenis krijgen in de vorm van vaders die geen vaders waren en monsters die onvoorwaardelijk lief hadden.

Een geschiedenis ruim je niet op, hoe aantrekkelijk het ook lijkt om ruimte te creëren. Laat anderen dat doen. p.242

En met de dood is het tijd om terug te keren…

Mijn mening over En nooit was iets gelogen:
Must Read / Must Not Read

En nooit was iets gelogen

Juanita zit aan het sterfbed van haar man Pepe, in Nederland. In zijn laatste dagen vertrouwt Pepe haar alles toe waarover hij een leven lang gezwegen heeft. Zijn bekentenis opent Juanita niet alleen de ogen voor het echte verhaal van Pepe’s jeugd tijdens de wrede Spaanse dictatuur, maar dwingt haar ook naar haar eigen verleden te kijken. De romantiek van hun eerste ontmoeting, het reizend theatergezelschap van haar ouders, de gedichten die Pepe schreef en de vader die hij zocht – alles komt in een ander licht te staan. En nooit was iets gelogen is een intense roman over liefde, overleven en de kracht van verbeelding.


En nooit was iets gelogen

En nooit was iets gelogen| Ellen Heijmerikx | Nieuw Amsterdam | €19,95 | ISBN 9789046818817

Lees meer recensies over En nooit was iets gelogen, geschreven door de bloggers van Een perfecte dag voor literatuur.

Met dank aan Nieuw Amsterdam & Not Just Any Book.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

Recensie: De onverwachte held van kamer 13B

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over De onverwachte held van kamer 13B van Teresa Toten.

Tijd om te gaan…

Ik hoor het me nog zeggen: ‘Als we de hele DSM V af zouden gaan, dan zijn we allemaal gek!’ En laten we even eerlijk zijn, wat is ‘normaal’ in een wereld die aan elkaar hangt van gekkigheid? Hoe normaal of gek is het bijvoorbeeld dat het in mijn hoofd nooit stil is. NOOIT! Mijn gedachten blaten non-stop door. Zelfs als ik slaap, getuige mijn nachten gevuld met de meest gekke dromen…

Nu dacht hij alleen nog maar. Zijn gedachten konden ze hem niet afpakken, al wou hij meestal dat het wel zo was. p.22

Dus Adam: tel, tik en voer net zoveel rituelen uit als je wil. Het is niet normaal, maar zeker ook niet gek. Het is de werkelijkheid voor jou zoals deze is. En als dat bagger is, dan is dat maar bagger. Laat  ons allemaal maar bagger zijn op onze eigen manier. We maken ons toch maar veel te druk over wat een ander wel of niet van ons denkt. Denk jij nu maar eerst om jezelf.

De werkelijkheid was bagger. Hij was bagger. Wat was het enorm bagger om zwart-op-wit te zien hoe bagger hij was. p.113

Weet ook dat iedereen liegt. Tegen zichzelf en tegen anderen. Liegen is volstrekt normaal. Liegen is nodig om te overleven. Om de gekheid van de waarheid te verzachten bijvoorbeeld. Lieg maar raak, net zolang tot je de kracht en de inzichten hebt gevonden om je eigen waarheid te gaan leven en niet die van anderen.

Ze vertelden elkaar alles, behalve de dingen die ze niet vertelden. Moeder en zoon waren zo eerlijk als twee mensen die tegen elkaar liegen maar kunnen zijn. p.41

Wees ook niet bang om van je plannen af te wijken. Je hoeft geen ridder in nood te zijn voor anderen. Anderen zijn nu eenmaal niet te redden en jij bent ook niet te redden door een ander. Maak het clliché maar waar en red jezelf. Je zult vanzelf zien dat niemand onmisbaar is, met of zonder jouw goede bedoelingen (om jezelf gedurende het proces te ‘redden’).

Dit was helemaal fout. Nu zorgde zij voor hem. Hij hoorde voor haar te zorgen. Dat was het plan, en het plan was alles. Adam zou beter worden voor haar, normaal worden voor haar, háár redden. p.148

En als je dan het punt hebt bereikt dat je voor jezelf hebt gekozen, dan weet je dat je de keuze hebt gemaakt om te gaan. Om de weg naar volwassenheid door te ploeteren, inclusief alle ingebeelde beren op de weg die je – zonder gekkigheid – het hoofd zult durven te bieden. Zelfs al word je verteerd door angst, je zult het wel doen, als een draak die eeuwig zal blijven leven…

Terwijl hij zo voortploeterde herinnerde hij zich de woorden van mevrouw Polanski. Het is tijd om te gaan. Dat is het allermoeilijkste van volwassen worden – Weten wanneer je moet gaan. p.214

Mijn mening over De onverwachte held van kamer 13B:
Must Read / Must Not Read 

De onverwachte held van kamer 13B

Als de 14-jarige Adam tegen zijn wil naar een serie bijeenkomsten voor jongeren met een dwangneurose wordt gestuurd, verwacht hij niet daar halsoverkop verliefd te worden. Maar zodra hij de iets oudere Robyn ziet, is hij sprakeloos. Adam raakt vastbesloten om Robyn te leren kennen, te helpen en te beschermen. Dat is nog niet zo makkelijk voor een tienerjongen met ruziënde gescheiden ouders en een lastig stiefbroertje – om over zijn eigen dwangneurose nog maar te zwijgen.


De onverwachte held

De onverwachte held van kamer 13B | Teresa Toten | Gottmer | €15,95 | ISBN 9789025758219

Lees hier meer recensies over De onverwachte held van kamer 13B, geschreven door de bloggers van Een perfecte dag voor literatuur.

Met dank aan Gottmer & Not Just Any Book.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

Recensie: Het regende vogels

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over Het regende vogels van Jocelyne Saucier.

Niemand zonder een verhaal…

Een mens krijgt niet meer dan hij of zij dragen kan in het leven, maar tegen wil en dank draagt een persoon soms meer dan hij of zij zou willen kunnen dragen. Keuzes in het leven staan niet altijd voor de vrijheid om een keuze te maken. Soms wordt er een keuze voor je gemaakt, of je nu wil of niet, of je er iets mee kan of niet, en heel soms is er geen sprake van een keuze. Dan is er alleen het lot om te bepalen. Of je blijft leven of niet… en of je het na kunt vertellen of niet…

Aan het begin van de twintigste eeuw werd het noorden van Ontario, Canada geteisterd door de Great Fires. Verwoestende branden waar geen ontkomen aan was en waarbij de vogels naar beneden vielen als vliegen. Met de branden verankerd in het collectieve geheugen van de overlevenden gaat in Het regende vogels een fotografe op zoek naar Ed, Ted of Edward Boychuck die de Great Matheson Fire overleefde en dagen – half blind, zo leek het – door de puinhopen zou hebben gelopen.

Het regende vogels, had ze gezegd. Toen de wind opstak en de hemel schuilging achter een koepel van zwarte rook, werd de lucht ijl, de hitte en de rook maakten ademhalen onmogelijk, voor ons, maar ook voor de vogels, en een regen van vogels viel neer bij onze voeten. p.84/85

Of de fotografe Boychuck heeft gevonden? Ja. Maar daar gaat het eigenlijk niet om. Want Ted – zoals Boychuck zich is gaan noemen – is inmiddels overleden. Het gaat om het verhaal dat Ted achterlaat zonder ooit een woord te hebben gesproken over wat hij heeft meegemaakt tijdens en na de Great Matheson Fire. Maar het verhaal wel verteld in de schilderijen die na zijn dood gevonden worden door Charlie en Tom die, net als Ted, hun heil zochten in de anonimiteit van het Canadese woud.

‘We hoeven er niet per se iets mee te doen.’
‘Nee, maar we denken er wel aan.’
‘Misschien was dat zijn bedoeling wel.’
‘Wat?’
‘Dat we aan hem denken.’ p.67

Ik denk het wel. Want iemand zonder een verhaal, is niemand. Heeft nooit bestaan en zal al dood zijn voordat het einde is gekomen. Dus hoe verzeker je jezelf ervan dat je niet vergeten zult worden, dat je verhaal niet vergeten zal worden? Het is een gok. Een gok dat er mensen zullen zijn om je verhaal te ontdekken en te vertalen. En voor die ontdekking en vertaling van het verhaal van Ted, worden er meerdere personages ten tonele gevoerd door Jocelyne Saucier.

Teveel personages naar mijn zin voor een boek dat ‘slechts’ een kleine 200 pagina’s telt. Maar desondanks is Het regende vogels een prachtig verhaal voor de mensen die hun aandacht weten te houden bij wat zich op de pagina’s – niet zelden tussen de regels door – afspeelt. Een verhaal over (een verlangen naar) vrijheid, liefde en ook geluk, want:

Het geluk toelaten, dat is het enige wat nodig is om gelukkig te worden. p.190


Het regende vogels

Een fotografe gaat op pad om een reportage te maken over overlevenden van de brand die decennia geleden diepe wonden heeft geslagen in het collectieve geheugen van de bewoners: de grote brand van Matheson. In het Canadese woud treft ze een paar zonderlinge en vrijheidslievende outcasts. Ze zijn aanvankelijk wantrouwig, maar al snel besluiten ze de fotografe te helpen, een beslissing die ongewild hun bestaan danig overhoop haalt.

En dan, plotseling, is daar Marie Desneige, een raadselachtige tachtigjarige met sneeuwwit haar die ternauwernood is ontsnapt uit het verzorgingstehuis. Tegen alle verwachting in eist de liefde zijn plaats op.


Het regende vogels-LR

Het regende vogels | Jocelyne Saucier | Meridiaan Uitgevers | €18,95 | ISBN 9789048822164

Lees hier meer recensies over Het regende vogels, geschreven door de bloggers van Een perfecte dag voor literatuur.

Met dank aan Meridiaan Uitgevers & Not Just Any Book.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

Recensie: De zes levens van Sophie

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over De zes levens van Sophie van Sarah Meuleman.

Ogenschijnlijk perfect

Soms… Soms… Kan ik weleens gillen als ik aan het begin van een boek (onbewust) al door lijk te hebben wat er gaande is. Wie is wie, en wat is er gebeurd? Geregeld vraag ik me dan af: ben ik nu zo gek, lees ik zo ‘slordig’ of interpreteer ik dingen verkeerd? Hetzelfde met series en films, kijk niet met mij naar een detective, ik  verpest verraad de hele clou bij voorbaat al. Echter, laat ik dat met De zes levens van Sophie maar even niet doen.

Ze geeft te snel te veel. Kun je met terugwerkende kracht opnieuw een mysterie worden? p.165

Ik denk dat we het als kind/puber/jong (on)volwassene allemaal meegemaakt hebben: het verlangen – misschien ook wel de jaloezie of afgunst – ten opzichte van het ogenschijnlijk perfecte leven van een vriend of vriendin. De ander lijkt alles mee te hebben, niets lijkt moeite te kosten en jouw leventje steekt daar maar bleekjes bij af. Aan de boodschap dat het perfecte van de ander echt niet zo perfect is als het lijkt, daar heb je simpelweg geen boodschap aan.

Je snapt het niet. Ik val niet omdat ik viel, maar omdat ik sprong. p.248

In de loop der jaren, op weg naar volwassenheid (of in ieder geval iets wat erop zou lijkt), zijn we gelukkig wel in gaan zien dat alle huisjes kruisjes hebben, en dat deze al van jongs af aan zorgvuldig verborgen worden door de welbekende schone schijn. Maar hoe zit het met het kind wiens jonge schouders het veel te zwaar hebben onder dat veel te grote kruis, verborgen in het ouderlijk huis waar zelfs het daglicht niet tevoorschijn wilt komen?

Opnieuw is niet altijd anders of beter, zoals je weet. p.130/131

Wat nou als je je zelfs niet meer aan de (valse) perfectie van je beste vriend of vriendin op kunt trekken en je het liefste zou willen verdwijnen…? Zo ook lijkt Sophie te verdwijnen uit haar eigen leven en dat van haar beste vriendin Hannah. Maar nogmaals, ik ga niet de clou van dit boek verklappen, daar verpest ik heel veel leesgenot mee voor het geval je dit boek nog zou willen lezen, en dat kan ik je zeker aanraden!


Over: De zes levens van Sophie

België, jaren negentig, het tijdperk-Dutroux. Hannah en Sophie zijn twaalf en delen alles met elkaar, zoals alleen twaalfjarige meisjes dat kunnen. Als Hannah valt voor de charismatische Damiaan, verandert hun vriendschap. Dan, na een nachtelijk feest in het dorp, komt Sophie niet meer thuis.

Achttien jaar later woont Hannah in New York. Ze is succesvol als columnist voor een modeblad, maar besluit het roer drastisch om te gooien. Ze trekt zich terug in een kamer in Brooklyn om een biografie te maken over beroemde schrijvers: Agatha Christie, Barbara Follett, Virginia Woolf. Drie vrouwen die worstelden met vragen over familie, trouw en ambitie; drie schrijvers die op een dag spoorloos verdwenen.

Hannah’s zoektocht naar de vrouwen roept vragen op die ze lang heeft verborgen. Wat is er die nacht gebeurd met Sophie? Waarom heeft ze haar laten gaan? Wat weet Hannah?


 

De zes levens van Sophie

De zes levens van Sophie | Sarah Meuleman | Lebowski | €19,99 | ISBN 9789048820627

Lees hier meer recensies over De zes levens van Sophie, geschreven door de bloggers van Een perfecte dag voor literatuur.

Met dank aan Lebowski voor het toekennen van een recensie-exemplaar van deze roman.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST