Maartenskliniek

O-Notities #4 | T.K.O.

En ze is weer terug in het land der levenden hoor ;) Ditmaal geen hartritmestoornissen, een blok dat zonder verdoving is geplaatst of een infuus dat niet geprikt kon worden – nou ja, twee pogingen ditmaal – én ook geen narcose, maar een spinale ruggenprik die er in één prik keer inzat…  

Twee weken geleden voelde ik het gevoel langzaam uit mijn benen verdwijnen en werd ik naar de O.K. gebracht voor een T.K.O. (Tibia Kop Osteotomie). Vraag me niet hoe ik het voor elkaar kreeg, maar ik ben nog nooit zo rustig een operatie ingegaan. Met mijn oordopjes in en muziek aan, lag ik een klein uur naar het plafond te staren terwijl ik – pijnloos – voelde hoe mijn rechteronderbeen letterlijk en figuurlijk onder handen werd genomen. Uiteindelijk verscheen er een tevreden chirurg in mijn gezichtsveld om te vertellen dat alles goed was gegaan en dat hij zeer tevreden was. Mooi! Arts tevreden, ik ook tevreden. Mocht ik dan nu zo snel mogelijk naar zaal? Ik had namelijk HONGER!

Maar, oh jongens… waar ik al bang voor was gebeurde ook. De anesthesist stond erop: ik moest en zou een P.C.A. pomp – een pompje waarmee je zelf pijnstilling toe kan dienen via het infuus – met morfine krijgen. Nee, nee, we weten dat je niet tegen morfine kan maar daar houden we rekening mee hoor! Ja, maar… Blèèèèèègh! Serieus! Twee keer heb ik op dat knopje gedrukt en na de eerste keer was het al raak. Daar ging mijn boterham. Daar ging de cola. Daar ging het water dat ik had gedronken. Blèèèèèègh! Er was niets meer om uit te spugen, maar daar had mijn lichaam geen boodschap aan… Blèèèèèègh!

Anderhalve dag heb ik overgegeven – ook na het verwijderen van de P.C.A. pomp – en kreeg ik als bonus een knallende hoofdpijn die niemand kon verklaren (behalve ik… er was nop frisse lucht te bekennen op de hele afdeling omdat alle ramen gesloten moeten blijven) totdat ze me uit de badkamer moesten dragen voordat ik knock-out ging van het zuurstoftekort in mijn bloed. Pas op dat moment kwam er iemand op het lumineuze idee om mij te wijzen op mijn verkeerde – veel te hoge – ademhaling waardoor ik geen zuurstof uit de lucht kon filteren. FIJN! Als iemand mij dat nu 24 uur eerder had gezegd, dan had mij dat een hele hoop pijn, misselijkheid, duizeligheid en – jawel – tranen gescheeld.

Qua service heb ik niets aan te merken op de Maartenskliniek Woerden, zeker de nachtverpleegkundige heeft mijn hart gestolen en het feit dat je ALTIJD om eten en drinken mag vragen is echt WAANZINNIG! Maar door het overgeven en de hoofdpijn (plus het feit dat de afdeling in de meest smerige kleuren bruin en rood zijn geschilderd) categoriseer ik deze laatste opname toch als de naarste ziekenhuisopname tot nu toe. Na drie dagen had ik het dan ook helemaal gehad en wilde – en mocht ik ook – naar huis…

To Be Continued

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

LIEVER UPDATES VIA EMAIL? SCHRIJF JE IN VIA HET MENU RECHTS  >>>

O-notities #1 | Second Opinion

Zoals ik in de laatste ilizarov-notities al aankondigde, zal ik in 2014 bloggen over verdere operaties – en alles daaromheen – onder de noemer O-notities. Inmiddels zijn we alweer over de helft van de eerste maand van 2014, en meldde ik mij vorige week donderdag dan eindelijk bij dr. van Heerwaarden in de Maartenskliniek, Woerden.

Ik had een afspraak staan met twee doelen: een second opinion en om te besluiten of ik mij definitief verder zou laten behandelen door dr. van Heerwaarden (dr. van Roermund gaat per 1 maart 2014 met pensioen).

Om te voorkomen dat ik mij zou laten overdonderen tijdens het gesprek, en de deur uit zou lopen zonder de vragen gesteld te hebben die ik wilde stellen, en gezegd te hebben wat ik wilde zeggen, was er een vriendin mee om mij bij de les te houden. Gelukkig was alleen al haar aanwezigheid genoeg om rustig te blijven en het gesprek aan te gaan, *eeuwig dankbaar*!

Hoewel ik nog niet helemaal helder heb wat ik precies van dr. van Heerwaarden vind, heeft deze dokter op één punt al een spierwit voetje bij mij weten te halen, namelijk dat hij mij bevestigde in mijn vermoeden dat de correctie in mijn linkeronderbeen (m.b.v. het ilizarov-frame) maar gedeeltelijk is geslaagd.

De O-stand is dan wel uit het onderbeen, maar er is nog steeds sprake van een draaifout waardoor mijn knie naar binnen staat en mijn voet naar buiten. Allebei mijn voeten staan op dit moment (onelegant) ver naar buiten. Er zullen zeker nog meerdere operaties nodig zijn om het linkerbeen alsnog te ‘fixen’ en het rechterbeen in de juiste stand te corrigeren.

Ik zal jullie niet vervelen met de technische details van de (mogelijke) vervolgoperaties zolang er nog geen concreet plan de campagne bekend is. Gisteren zijn hiervoor nieuwe röntgenfoto’s en een CT-scan gemaakt, waar ongetwijfeld flink wat berekeningen op losgelaten zullen worden, en waarvan ik volgende week maandag de uitkomsten zal horen.

Wel zal eerst het rechterbeen geopereerd worden omdat ik daar nu constant pijn aan heb. Ik kan bijna niets doen of mijn slijmbeurs is weer overbelast. Van dr. van Heerwaarden heb ik begrepen dat dit te maken heeft met de onnatuurlijke stand van mijn been op dit moment, waardoor de slijmbeurs continu geïrriteerd wordt. Auw…

Maar goed, na volgende week maandag zal ik beslissen of ik definitief in zee ga met dr. van Heerwaarden als mijn ‘nieuwe’  arts/orthopeed, waarbij dr. van Roermund langs de zijlijn nog steeds in de gaten zal houden of alles wel tot een goed einde komt met deze ‘dame’, waarover hij tijdens de overdracht aan dr. van Heerwaarden gezegd zou hebben: “Die weet wel wat ze wil.”

Uhuh… Damn right dat ik dat weet ;)

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

LIEVER UPDATES VIA EMAIL? SCHRIJF JE IN VIA HET MENU RECHTS  >>>