Loopkrukken

Ilizarov-notities #13 | De 10-weken grens

.

Ik moet werkelijk… werkelijk… ophouden met artsen geloven. Ik ben inmiddels de 10-weken grens voorbij na de heupoperatie en loop nog steeds met loopkrukken. Nou ja, eentje dan (wat vast niet mag, maar mijn geduld begint op te raken). Toen dr. van Roermund mij drie maanden geleden vertelde dat het ilizarov-frame aan mijn rechterbeen uitgesteld zou worden om eerst mijn rechterheup te corrigeren, moest ik rekenen op tien weken lopen met loopkrukken. Ok, dat klonk als een periode die te overzien was. Yeah… I should’ve known…

Ik ben er met open ogen ingetuimeld. Ik zou zo ondertussen moeten weten dat het ‘probleem’ met artsen is dat ze (bijna) alles mooier voor doen komen dan het uiteindelijk blijkt te zijn. Twee keer een ilizarov-frame en je benen zijn weer recht (joh, eitje!) = Oh jee! Je hebt extra operaties nodig. Het frame mag er na drie maanden af = zeven maanden = maar je hebt nog een jaar nodig om alle kracht in je been terug te krijgen. Drie maanden revalidatietijd na de heupoperatie = na drie maanden loop je misschien zonder loopkrukken maar dan ben je er nog lang niet.

En ik WEET dat ik niet zo moet zaniken, dat andere mensen het veel erger hebben, dat sommige mensen niet eens geopereerd KUNNEN worden. MAAR soms kan ik wel GILLEN!

In oktober is het twee jaar geleden dat ik voor het eerst geopereerd werd. Ik was toen 25. Zoals het er nu uitziet mag ik blij zijn als ik tegen de tijd dat ik 30 ben alle operaties en revalidaties achter de rug heb. Dan heb ik hopelijk rechte benen, slijten mijn enkel- en kniegewrichten niet meer in een te hoog tempo, en zal blijken of  na vijf jaar – van pijn, ongemak, tranen, benen die stelselmatig chirurgisch gebroken werden, benen vol littekens en afwisselende periodes van niet kunnen lopen naar weer leren lopen – ALLES niet voor niets is geweest…

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Ilizarov-notities #12 | Wokkelbenen

.

‘Ja Lies, je hebt echt wokkelbenen.’
Ik lig op mijn rug op de bank met mijn benen in de lucht te zwaaien, terwijl een goede vriendin een kritische blik werpt op mijn benen. Inderdaad, ik heb ‘wokkelbenen’. Doordat mijn rechterheup acht weken geleden naar buiten is gedraaid/gecorrigeerd, is er een (nog) vreemd(er)e draai ontstaan in het rechteronderbeen. Het verschil tussen mijn benen springt nu wel heel erg in het oog. Ik was ervoor gewaarschuwd dat de stand van mijn onderbeen na de heupoperatie zou verergeren, maar het is toch echt een vreemd gezicht.

Misschien ben ik ook wel iets te ijdel dan goed voor me is. Ik heb inmiddels al een maxi-jurk gekocht om mijn benen tijdens de zomer te kunnen ‘verstoppen’, en ik weiger pertinent om ergens naartoe te gaan zolang ik nog met loopkrukken moet lopen. Ik kan het gewoon niet zo goed handelen, én wokkelbenen, én loopkrukken, overbodig om te vermelden dat ik van de rolstoel – die ik tijdelijk in bruikleen had – maar twee keer gebruik heb gemaakt (toen ik uit het ziekenhuis werd ontslagen en toen ik na twee weken aansterken bij mijn oma weer naar huis ging).

Te bedenken dat ik met het ilizarov-frame meer dan vier maanden met loopkrukken heb gelopen! Maar goed, in vergelijking met het frame is deze heupcorrectie ook een stuk minder pijnlijk en kon ik na twee weken al beginnen met oefeningen om kracht op te bouwen in het been. Ik ben nu ook weer begonnen met twee tot drie keer per week fysiotherapie. Leuk is anders – eigenlijk is het dodelijk saai want je bent het merendeel van de tijd een beetje onder supervisie aan het fitnessen – maar het heeft ditmaal echt snel resultaat. Na de laatste keer merkte ik zelfs dat ik al een beetje zonder loopkrukken rond kan strompelen lopen! Even volhouden dus.

Geduld is een schone zaak, ik weet het, maar ik zou willen dat ik NU alweer ‘normaal’ kon lopen.

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

 

Ilizarov-notities #11 | De 6-weken grens

.

Eindelijk! De 6-weken grens. Gisteren heb ik de voorlopig laatste fragmin-injectie (bloedverdunner om trombose tegen te gaan) in mijn buik gezet en later vandaag mag ik tijdens fysiotherapie beginnen met het belasten van mijn rechterbeen en dit de komende weken langzaam opbouwen.

Zes weken ‘aantippend’ belasten (minimale belasting van het been – m.a.w. alleen je tenen mogen de grond raken zonder er gewicht op te zetten) klinkt misschien als een korte en overzichtelijk tijd, maar niets is minder waar. De afgelopen zes weken zijn in een traag tempo voorbij gekropen en ik betrap mezelf er steeds vaker op dat ik stiekem meer gewicht op mijn rechterbeen zet dan voorgeschreven. Ik ben al een paar keer onderuit gegaan, gelukkig was er ook elke keer een bank of bed om me op te vangen. Ook ben ik erachter gekomen dat loopkrukken een stuk gevaarlijker zijn dan je denkt, ze blijven geregeld ergens achter haken waardoor je van die gevaarlijke-bijna-omval-en-de-klap-opvangen-met-het-rechterbeen-acties krijgt. En laat ik over traplopen en natte badkamers maar niet beginnen…

Ten opzichte van het ilizarov-frame valt de pijn dit keer heel erg mee. Ik slik al een paar weken geen pijnstillers meer en ik voel dat het been al aan kracht terug begint te winnen (hiervoor doe ik wel meerdere malen per dag oefeningen om de beenspieren te trainen). Het litteken is helaas schrikbarend groter uitgevallen dan ik had verwacht. Er is een incisie gemaakt van mijn heup tot ongeveer de helft van mijn bovenbeen waarvoor 23 hechtingen nodig waren om de boel weer te sluiten. Er loopt dus een ‘mooie’ ritssluiting over mijn bovenbeen, en de pees waar de incisie doorheen loopt is nog wel behoorlijk gevoelig.

Maar goed, nog 4 weken en ik mag zonder loopkrukken lopen, en nog 6 weken tot ik weer op een basisniveau moet zijn en weer redelijk kan lopen. Het aftellen is in volle gang…

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.