Literatuur

Recensie: Het regende vogels

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over Het regende vogels van Jocelyne Saucier.

Niemand zonder een verhaal…

Een mens krijgt niet meer dan hij of zij dragen kan in het leven, maar tegen wil en dank draagt een persoon soms meer dan hij of zij zou willen kunnen dragen. Keuzes in het leven staan niet altijd voor de vrijheid om een keuze te maken. Soms wordt er een keuze voor je gemaakt, of je nu wil of niet, of je er iets mee kan of niet, en heel soms is er geen sprake van een keuze. Dan is er alleen het lot om te bepalen. Of je blijft leven of niet… en of je het na kunt vertellen of niet…

Aan het begin van de twintigste eeuw werd het noorden van Ontario, Canada geteisterd door de Great Fires. Verwoestende branden waar geen ontkomen aan was en waarbij de vogels naar beneden vielen als vliegen. Met de branden verankerd in het collectieve geheugen van de overlevenden gaat in Het regende vogels een fotografe op zoek naar Ed, Ted of Edward Boychuck die de Great Matheson Fire overleefde en dagen – half blind, zo leek het – door de puinhopen zou hebben gelopen.

Het regende vogels, had ze gezegd. Toen de wind opstak en de hemel schuilging achter een koepel van zwarte rook, werd de lucht ijl, de hitte en de rook maakten ademhalen onmogelijk, voor ons, maar ook voor de vogels, en een regen van vogels viel neer bij onze voeten. p.84/85

Of de fotografe Boychuck heeft gevonden? Ja. Maar daar gaat het eigenlijk niet om. Want Ted – zoals Boychuck zich is gaan noemen – is inmiddels overleden. Het gaat om het verhaal dat Ted achterlaat zonder ooit een woord te hebben gesproken over wat hij heeft meegemaakt tijdens en na de Great Matheson Fire. Maar het verhaal wel verteld in de schilderijen die na zijn dood gevonden worden door Charlie en Tom die, net als Ted, hun heil zochten in de anonimiteit van het Canadese woud.

‘We hoeven er niet per se iets mee te doen.’
‘Nee, maar we denken er wel aan.’
‘Misschien was dat zijn bedoeling wel.’
‘Wat?’
‘Dat we aan hem denken.’ p.67

Ik denk het wel. Want iemand zonder een verhaal, is niemand. Heeft nooit bestaan en zal al dood zijn voordat het einde is gekomen. Dus hoe verzeker je jezelf ervan dat je niet vergeten zult worden, dat je verhaal niet vergeten zal worden? Het is een gok. Een gok dat er mensen zullen zijn om je verhaal te ontdekken en te vertalen. En voor die ontdekking en vertaling van het verhaal van Ted, worden er meerdere personages ten tonele gevoerd door Jocelyne Saucier.

Teveel personages naar mijn zin voor een boek dat ‘slechts’ een kleine 200 pagina’s telt. Maar desondanks is Het regende vogels een prachtig verhaal voor de mensen die hun aandacht weten te houden bij wat zich op de pagina’s – niet zelden tussen de regels door – afspeelt. Een verhaal over (een verlangen naar) vrijheid, liefde en ook geluk, want:

Het geluk toelaten, dat is het enige wat nodig is om gelukkig te worden. p.190


Het regende vogels

Een fotografe gaat op pad om een reportage te maken over overlevenden van de brand die decennia geleden diepe wonden heeft geslagen in het collectieve geheugen van de bewoners: de grote brand van Matheson. In het Canadese woud treft ze een paar zonderlinge en vrijheidslievende outcasts. Ze zijn aanvankelijk wantrouwig, maar al snel besluiten ze de fotografe te helpen, een beslissing die ongewild hun bestaan danig overhoop haalt.

En dan, plotseling, is daar Marie Desneige, een raadselachtige tachtigjarige met sneeuwwit haar die ternauwernood is ontsnapt uit het verzorgingstehuis. Tegen alle verwachting in eist de liefde zijn plaats op.


Het regende vogels-LR

Het regende vogels | Jocelyne Saucier | Meridiaan Uitgevers | €18,95 | ISBN 9789048822164

Lees hier meer recensies over Het regende vogels, geschreven door de bloggers van Een perfecte dag voor literatuur.

Met dank aan Meridiaan Uitgevers & Not Just Any Book.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

Recensie: De zes levens van Sophie

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over De zes levens van Sophie van Sarah Meuleman.

Ogenschijnlijk perfect

Soms… Soms… Kan ik weleens gillen als ik aan het begin van een boek (onbewust) al door lijk te hebben wat er gaande is. Wie is wie, en wat is er gebeurd? Geregeld vraag ik me dan af: ben ik nu zo gek, lees ik zo ‘slordig’ of interpreteer ik dingen verkeerd? Hetzelfde met series en films, kijk niet met mij naar een detective, ik  verpest verraad de hele clou bij voorbaat al. Echter, laat ik dat met De zes levens van Sophie maar even niet doen.

Ze geeft te snel te veel. Kun je met terugwerkende kracht opnieuw een mysterie worden? p.165

Ik denk dat we het als kind/puber/jong (on)volwassene allemaal meegemaakt hebben: het verlangen – misschien ook wel de jaloezie of afgunst – ten opzichte van het ogenschijnlijk perfecte leven van een vriend of vriendin. De ander lijkt alles mee te hebben, niets lijkt moeite te kosten en jouw leventje steekt daar maar bleekjes bij af. Aan de boodschap dat het perfecte van de ander echt niet zo perfect is als het lijkt, daar heb je simpelweg geen boodschap aan.

Je snapt het niet. Ik val niet omdat ik viel, maar omdat ik sprong. p.248

In de loop der jaren, op weg naar volwassenheid (of in ieder geval iets wat erop zou lijkt), zijn we gelukkig wel in gaan zien dat alle huisjes kruisjes hebben, en dat deze al van jongs af aan zorgvuldig verborgen worden door de welbekende schone schijn. Maar hoe zit het met het kind wiens jonge schouders het veel te zwaar hebben onder dat veel te grote kruis, verborgen in het ouderlijk huis waar zelfs het daglicht niet tevoorschijn wilt komen?

Opnieuw is niet altijd anders of beter, zoals je weet. p.130/131

Wat nou als je je zelfs niet meer aan de (valse) perfectie van je beste vriend of vriendin op kunt trekken en je het liefste zou willen verdwijnen…? Zo ook lijkt Sophie te verdwijnen uit haar eigen leven en dat van haar beste vriendin Hannah. Maar nogmaals, ik ga niet de clou van dit boek verklappen, daar verpest ik heel veel leesgenot mee voor het geval je dit boek nog zou willen lezen, en dat kan ik je zeker aanraden!


Over: De zes levens van Sophie

België, jaren negentig, het tijdperk-Dutroux. Hannah en Sophie zijn twaalf en delen alles met elkaar, zoals alleen twaalfjarige meisjes dat kunnen. Als Hannah valt voor de charismatische Damiaan, verandert hun vriendschap. Dan, na een nachtelijk feest in het dorp, komt Sophie niet meer thuis.

Achttien jaar later woont Hannah in New York. Ze is succesvol als columnist voor een modeblad, maar besluit het roer drastisch om te gooien. Ze trekt zich terug in een kamer in Brooklyn om een biografie te maken over beroemde schrijvers: Agatha Christie, Barbara Follett, Virginia Woolf. Drie vrouwen die worstelden met vragen over familie, trouw en ambitie; drie schrijvers die op een dag spoorloos verdwenen.

Hannah’s zoektocht naar de vrouwen roept vragen op die ze lang heeft verborgen. Wat is er die nacht gebeurd met Sophie? Waarom heeft ze haar laten gaan? Wat weet Hannah?


 

De zes levens van Sophie

De zes levens van Sophie | Sarah Meuleman | Lebowski | €19,99 | ISBN 9789048820627

Lees hier meer recensies over De zes levens van Sophie, geschreven door de bloggers van Een perfecte dag voor literatuur.

Met dank aan Lebowski voor het toekennen van een recensie-exemplaar van deze roman.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

Recensie: Hier blijf ik

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Deze maand een recensie over Hier blijf ik van Sanneke van Hassel.


In Hier blijf ik laat Sanneke van Hassel zich inspireren door nieuwe stadsbeelden van jonge fotografen. De bundel geeft een dynamisch portret van de moderne stad. In een grootstedelijke wereld leiden kleurrijke figuren dicht op elkaar totaal verschillende levens. De verhalen gaan een magisch verband aan met foto’s. Voor even wordt de verbeelde stad werkelijk betreden. Dit is een plek om te blijven.

Alle verhalen en foto’s verschenen eerder in FD Persoonlijk, het magazine van het Financieele Dagblad. De foto’s zijn afkomstig van de stadsexpo De Kracht van Rotterdam, editie 2012 en 2013. De Kracht van Rotterdam is een jaarlijkse foto-expositie en fotowedstrijd waarbij twaalf jonge Rotterdamse fotografen gedurende 24 uur Rotterdam vastleggen. De Bezige Bij


IK BLIJF HIER… LEZEN!

Even vroeg ik mij af waarom ik dit boek had uitgekozen om te recenseren voor Een perfecte dag voor literatuur. Ik had net Hier blijf ik ontvangen en kon de gedachte niet onderdrukken dat dit toch wel één van de meest lelijkste boekomslagen ooit moest zijn. Het leek wel een gemeentegids! Een gedachte die overigens snel verklaard kon worden toen ik het boek opensloeg: Deze uitgave kwam mede tot stand dankzij een subsidie van de Gemeente Rotterdam. Dus… Beetje jammer, want het formaat daarentegen is dan weer wel heel leuk en speels gekozen.

Terug naar de reden waarom ik Hier blijf ik dan wel had uitgekozen om te lezen en recenseren, namelijk de combinatie van foto’s en verhalen. Ik heb een zwak voor fotografie, met name fotografie van onbekende mensen en onbekende plekken waardoor mijn verbeelding met mij aan de haal gaat. En kennelijk hebben de foto’s in Hier blijf ik op Sanneke van Hassel hetzelfde effect gehad. 45 foto’s en 45 verhalen, goed voor een middagje thuis met heel veel kopjes thee onder het mom: ik blijf hier… lezen!

Het fijne van korte verhalen vind ik, dat ze niet per se een strak begin en einde hoeven te hebben, ze laten iets over aan de verbeelding. Mits goed geschreven natuurlijk, en ik kan niet anders dan bewondering hebben voor Sanneke van Hassel hoe goed zij dit heeft gedaan. Hoe goed zij de lezer een kijkje gunt in de gedachte- en gevoelswereld van de karakters die zij in Hier blijf ik tot leven roept. En het mooiste van alles, hoe deze karakters stuk voor stuk gewone mensen zijn die ieder op hun beurt weer speciaal zijn.

Laat je dus niet misleiden door de (weinig uitnodigende) omslag van Hier blijf ik, maar laat je meevoeren door een onbekend en fictief Rotterdam met haar fictieve inwoners. En mocht je het boek gelezen hebben, dan ben ik nieuwsgierig, welke verhalen spraken jou het meest aan? Dit zijn die van mij:

Koude wangen: Maar op een ochtend is het wit. Op een ochtend zie ik mijn eigen voetafdrukken in de sneeuw. Op een ochtend schaats ik weg.

Zomerverblijf: ’t Moet niet gekker worden. Muur is steen en varens zijn varens, zou je zeggen. Fout. Muur is varenfoto op plastic. Dubbeldikke dubbelop toestand.

Het kleinste strand: Soms graaf ik een geul en dan ga ik erin zitten, wacht tot er een golf komt en ik een bad heb, voor mezelf alleen.

Hier blijf ik
Hier blijf ik | Sanneke van Hassel | De Bezige Bij | ISBN 978 90 234 8775 3 | € 19,90

Lees hier meer recensies over Hier blijf ik, geschreven door de bloggers van Een perfecte dag voor literatuur

Met dank aan De Bezige Bij voor het toezenden van een exemplaar van Hier blijf ik ter recensie.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

Recensie: Barrevoetse februari

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. 

DIT IS LITERATUUR

Een kleine 150 bladzijden om te lezen telt Barrevoetse februari van Herta Müller. 150 Bladzijden om in een (half) dagje uit te lezen. Dacht ik. Maar al toen ik de eerste woorden van Barrevoetse februari las wist ik dat dit geen boek was om in één keer uit te lezen. De losse verhalen, of vertaalde jeugdherinneringen aan een dorp en stad waar van vreugde geen sprake was, dien je rustig en gefaseerd in je op te nemen. De zorgvuldig gekozen woorden van Herta Müller, zweefden het papier af mijn gedachten in en gunden mij een kijkje in de gedachtewereld van een schrijfster waar ik nog nooit van had gehoord.

Wat voor zin, mijn hart, heeft een verdreven stuk land. [blz. 111]

De korte verhalen – schetsen – in Barrevoetse februari refereren naar de jeugdherinneringen van Herta Müller in een Roemeens dorp en haar leven in de stad ten tijde van de dictatuur van Ceauşescu. Toch komt deze achtergrond nergens expliciet naar voren, maar zijn het de gedachten en de waarnemingen van een kind en een jonge vrouw die de rode draad vormen, verweven in prachtig geformuleerde zinnen en woorden.

Het water stond koel boven het dorp. Ik zocht onder het lopen de rand van het water en het schoot me te binnen dat mijn moeder toen ik nog een kind was, zei: Water is een slechte spiegel, het trilt en het maakt ons oud. [blz. 35]

Een groot compliment ook voor Ria van Hengel die Barrevoetse februari vertaald heeft uit het Duits. Het moet een hele taak geweest zijn om deze complexe teksten te vertalen en trouw te blijven aan de origenele tekst. Dit is ook een van de redenen waardoor ik tijdens het lezen van Barrevoetse februari voor het eerst dacht: ‘dit IS literatuur!’ Ik kan niet wachten om meer werk van Herta Müller te lezen…

Barrevoetse februari

Barrevoetse februari | Herta Müller | De Geus | ISBN 978 90 445 1741 5 | Gebonden: €15.95 | eBook: €12.99

Lees hier meer recensies over Barrevoetse februari, geschreven door de leden van Een perfecte dag voor literatuur

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

LIEVER UPDATES VIA EMAIL? SCHRIJF JE IN VIA HET MENU RECHTS  >>>

Recensie: De gestolen kinderen

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. 

INDERDAAD, GOOI DIE PUT OPEN… TOE DAN!!!

Mijn (cultureel antropologische) hart maakte een sprongetje toen ik voor het eerst las over De gestolen kinderen van Gerardo Soto y Koelemeijer. Een roman over een zwarte bladzijde uit de Spaanse geschiedenis waar ik nog nooit van had gehoord, maar wel meteen een belletje deed rinkelen over eenzelfde zwarte bladzijde uit de Argentijnse geschiedenis.

Gedurende de jaren ’70 werden in Argentinië, in de gevangenis geboren, kinderen van hun ouders (tegenstanders van het militaire regime) gescheiden en (illegaal) geadopteerd. In Spanje vond al langer eenzelfde proces plaats. Van de jaren dertig tot midden jaren negentig – dus nog tot vrij recentelijk – werden in Spanje kinderen van hun (socialistische of communistische) ouders  na de geboorte weggenomen en (voor grof geld) ter adoptie aangeboden aan welgestelde aanhangers van het fascistische (Franco) regime en zelfs tot over de grenzen.

De biologische ouders kregen te horen dat hun kind was gestorven door complicaties na de geboorte, maar kregen nooit een lichaam te zien. Ook werden de ouders ronduit tegengewerkt als zij op zoek gingen naar de waarheid achter de verdwijning van hun kind. Hoe triest deze Spaanse geschiedenis ook is, het biedt natuurlijk wel een geweldige voedingsbodem voor een prachtroman aangezien het onderwerp bij bijna niemand bekend is. Maar helaas…

De hoofdrol in De gestolen kinderen is weggelegd voor Miguel, getrouwd, vader van twee zoons, ouders niet meer in leven. Op een dag ontvangt Miguel een brief van een tante waarin zij hem verteld dat zijn ouders niet zijn biologische ouders zijn en laat zij doorschemeren dat de ‘adoptie’ van Miguel niet zomaar een ‘adoptie’ was. Dit nieuws zet Miguels bestaan volledig op zijn kop, waarna hij probeert in het reine te komen met dit nieuws en wie hij werkelijk is, nadat goede vriend Álvaro zijn vermoeden uitspreekt dat Miguel één van de zogeheten ‘gestolen kinderen’ is.

Terug naar mijn ‘helaas’. Hoewel een fysieke, alsmede een emotionele zoektocht naar iemands ware identiteit, verweven met een stuk  geschiedenis, mij als lezer het boek had kunnen doen verslinden, kon ik een gevoel van teleurstelling niet onderdrukken tijdens het lezen van De gestolen kinderen.

De gestolen kinderen [Foto LizLohren.nl]

Een kleine 250 bladzijdes ten spijt heb ik gewacht tot eindelijk die beerput eens opengetrokken werd over de gestolen kinderen en het collectieve trauma dat het hele Spaanse volk met zich meedraagt, maar nog belangrijker: verzwijgt. Want hoe heeft het ooit kunnen gebeuren dat er tienduizenden, wellicht honderdduizenden, kinderen zijn gestolen van hun ouders en dit regelrecht de politieke en geschiedkundige doofpot in is gegaan?

Een vraag die hoofdpersoon Miguel zich wel degelijk, en tot vervelens toe meerdere malen, afvraagt maar niet verder uitgewerkt wordt. In plaats daarvan krijg ik geschiedenislesjes over generaal Franco en zijn politieke bewind die de ‘kinderroof’ mogelijk maakte, al dan niet geciteerd uit één van de documenten die Miguel toegespeeld krijgt van Álvaro.

Miguel besluit het merendeel van het boek te ontkennen en verzwijgen, dat hij én geadopteerd is, én een gestolen kind is, waardoor het verhaal naar mijn mening niet lekker op gang komt. Pas aan het einde van het boek vindt er nog een zoektocht plaats met een wel heel makkelijk einde in de vorm van een brief van Miguels moeder aan haar gestolen kind. Ook stoorde ik mij aan de onduidelijke tijdsprongen die gemaakt werden tussen de hoofdstukken van soms enkele weken en maanden, en dat geen één van de personages in De gestolen kinderen echt uitgediept werd. Hierdoor bleef het verhaal behoorlijk oppervlakkig.

Eigenlijk is het net als het bakken van een cake, je hebt al de juiste ingrediënten, de temperatuur van de oven is goed, de baktijd is ingesteld, en dan nog stort de cake in nadat je deze uit de oven hebt gehaald. Ontzettend jammer.

De gestolen kinderen | Gerardo Soto y Koelemeijer | Nieuw Amsterdam Uitgevers | ISBN 978 90 468 1529 8 | Paperback: € 18.95 | eBook€ 8.99

Klik hier voor meer recensies van De gestolen kinderen, geschreven door de leden van Een perfecte dag voor literatuur

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | ABOUT.ME | BLOGLOVIN | PINTEREST

.