Literatuur

Recensie: De gijzelaar

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik van tijd tot tijd nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over De gijzelaar van Karin Giphart.

Wie gijzelt wie?

Bij een gijzeling denk je al snel aan mensen die onder schot worden genomen en op de grond moeten gaan liggen. Of een vliegtuig, trein of bus die gekaapt wordt. Een kantoorgebouw, een schoolgebouw. Gijzelaars die soms dagen en nachtenlang niet weten waar ze aan toe zijn. Niet wetende wanneer er een einde aan de onzekerheid komt en met name: hoe? Met alle traumatische gevolgen van dien.

Maar een gijzeling hoeft niet groots, gewelddadig en/of overgoten met bloed te zijn. Soms nemen we onszelf in gijzeling. Soms zijn we de weg kwijt, al heel lang, maar we willen we er niet voor uitkomen. Gaan we zelf op zoek naar oplossingen terwijl de enige weg uit de gijzeling de weg naar onszelf is die we stelselmatig blijven belemmeren.

Ganzenbord. Het was niet alleen een simpel kinderspelletje, het stond ook voor het levenspad van de mens, de innerlijke reis die men aflegt […] om via symbolen hun traumatische ervaringen zichtbaar en bespreekbaar te maken: een doolhof, een doornstruik, een put. [111]

Jowi weet heel goed dat ze zichzelf tegenwerkt. Dat haar wereld instort. Dat ze geen hulpverlener voor zichzelf kan zijn maar dit in alle grootheidswaan der psychologen toch probeert te doen. Een trauma staat zelden op zichzelf, wordt zelden veroorzaakt door een enkele gebeurtenis, hooguit zal die enkele gebeurtenis werken als een trigger. Een trigger in de vorm van een gijzeling.

Maar Jowi had al flink van wat bagage bij zich om zich te kunnen melden bij een psycholoog. Existentiële crisissen te over. Totdat ze geconfronteerd wordt met de existentiële crisis van de Koerdische Othman die in een asielzoekerscentrum oog in oog komt te staan met de beul die zijn familieleden heeft vermoord. Een beul die op het punt stond een verblijfsvergunning te krijgen.

Othman neemt de beul in gijzeling en brengt daarmee zijn eigen verblijfsstatus in gevaar. Hij neemt Jowi in vertrouwen, vraagt om haar hulp, maar gijzelt ook haar met deze hulpvraag…

Wat kan een asielzoeker anders doen dan knikken en glimlachen? En dankbaar zijn. Te veel leed, te veel kommer en kwel, en mensen haken langzaam maar zeker af. [64]

Wat ik zo mooi vind van de schrijfstijl van Karin Giphart en hoe ze De gijzelaar heeft opgebouwd, is dat mijn aandacht niet afneemt tijdens het lezen. Door te spelen met de chronologie en het perspectief van een verteller in de vorm van een “therapeut”, word ik constant bij de les gehouden en wil ik door blijven lezen. Daarnaast zijn er ook belangrijke thema’s verwerkt in De gijzelaar.

We staan er vaak niet bij stil welke trauma’s asielzoekers met zich meedragen als zij naar Nederland komen. Dat de ontvangst in Nederland verre van hartelijk is en nog schrijnender: verre van toereikend. Basisbehoeften als een dak boven het hoofd en te eten krijgen vallen soms volledig in het niets met de mentale wonden van sommigen, velen, die niet toereikend verzorgd kunnen worden doordat er een tekort is aan budget, aan mankracht.

Waar we al helemaal niet bij stil staan is hoe hulpverleners, betrokken bij asielzoekers, continu weer geconfronteerd worden met de trauma’s van de mensen die zij proberen te helpen. De weerslag die dit heeft op hun eigen levens en  hoe de keuzes betreft goed en fout, ethisch en onethisch zowel professional als privé nieuwe betekenissen krijgen…

Mijn mening over De gijzelaar
Must Read / Must Not Read 


De gijzelaar ~ Jowi Groenendijk is een succesvol traumatherapeute, gespecialiseerd in psychische schade bij asielzoekers. Ze heeft een nieuwe praktijk geopend in Groningen, dicht bij Ter Apel, maar vult haar dagen met alles behalve therapie geven. Ze herkent zichzelf niet meer. Ze snauwt tegen haar puberdochter en houdt de vluchtelingen en hun ellende op afstand. Ze overweegt ermee te stoppen.
Op Eerste Kerstdag krijgt ze een telefoontje van een voormalig cliënt. Hij wil dat ze onmiddellijk naar Ter Apel komt. Hij zegt dat zij de enige is die kan helpen. En dus gaat ze.


De gijzelaar | Karin Giphart | Nieuw Amsterdam | €17,99 | ISBN 9789046821336

Met dank aan Nieuw Amsterdam & Not Just Any Book.

Lees ook wat de andere bloggers van Een perfecte dag voor literatuur vinden van De gijzelaar.

.

P.S. Lees je deze blogpost vanaf de beginpagina? Klik dan even op de titel en scroll naar beneden om een reactie achter te laten ;)

Recensie: Aan het eind van de dag

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik van tijd tot tijd nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over Aan het eind van de dag van Nelleke Noordervliet.

Beslissingen

Je zou maar een brief krijgen met de vraag of iemand je biografie mag schrijven. Ik snap heel goed dat Katharina Mercedes Donker, hoofdpersoon in Aan het eind van de dag, oud-politica en auteur, daar ab-so-luut geen zin in heeft. Lig je nog niet eens onder de zoden, willen ze je lijk meteen al opgraven, aangevreten door de wormen en al. Om toestemming wordt er gevraagd. Maar toestemming waarvoor?

Toestemming om te graven in een mensenleven waarin zoveel is gebeurd, beïnvloed door de tijdsgeest, keuzes en inzichten van toen, mooie en lelijke momenten. Gebeurtenissen die bij voorkeur bewaard blijven in het verleden en hun pijnlijke weg naar het heden niet hoeven te vinden. Als het aan Katharina ligt, blijft het verleden in het verleden, tenzij je het zelf op kan schrijven.

Er zijn geen verkeerde beslissingen, er zijn hooguit beslissingen die verkeerd uitpakken. [86]

Wat ik zo mooi vond Aan het eind van de dag, letterlijk, na het lezen van de roman, is hoe Nelleke Noordervliet duidelijk een historicus is. Maar dan zonder de droge geschiedkundige uiteenzettingen waar historici zich regelmatig schuldig aan maken als ze een boek schrijven. De herinneringen van Katharina voelden voor mij zo authentiek, dat ik mij er regelmatig aan moest herinneren dat het om een fictief persoon ging.

Had ik dit boek gelezen ten tijde van mijn eindexamenjaar, waarin ik voor geschiedenis een -dodelijk saaie- periode van de Nederlandse politiek in mijn weerbarstige hoofd moest stampen, dan was dat een stuk makkelijker gegaan. In die zin zou het literatuuronderwijs weleens opnieuw onder de loep genomen mogen worden en bij voorkeur gekoppeld aan vakken als geschiedenis en maatschappijleer.

Er gaat niets boven abortus om je te leren wat de ironische essentie is  van leven en dood. Leven is uitgestelde dood, maar in abortus vallen ze samen. [108]

Niet alleen maatschappelijke onderwerpen worden in Aan het eind van de dag aan de orde gesteld. Ze worden in een ‘persoonlijk’ pakketje gebracht. Abortus was en is niet zomaar een medische ingreep. Het is een ingrijpende keuze, letterlijk en figuurlijk, voor eenieder van totaal andere invloed. Vriendschap balanceert al snel op het randje van rivaliteit en kinderen zijn niet vanzelfsprekend loyaal aan hun ouders.

Uiteindelijk doen alle gemaakte keuzes ertoe, maar pas aan het eind van de dag weet je waartoe…

Mijn mening over Aan het eind van de dag
Must Read / Must Not Read 


Aan het eind van de dag ~ Katharina Mercedes Donker, ex-minister en auteur van twee bestsellers over politiek en de rol van de vrouw, krijgt het verzoek mee te werken aan haar eigen biografie. Ze wil niet. Ze voert een aantal weerspannige gesprekken met haar aspirant-biografe, maar herinneringen dringen zich steeds meer aan haar op. Wat wil ze per se niet kwijt aan de biografe? Wat is te persoonlijk? Wat is te pijnlijk?
In Aan het eind van de dag voert Nelleke Noordervliet haar hoofdpersoon terug naar de jaren zeventig-tachtig, naar Suriname en de DDR. Katharina Donker kijkt naar haar rol als dochter, echtgenote, vriendin, politica, publiek figuur. En moeder. Ze ontmaskert leugens en illusies die zij en haar generatiegenoten hebben aangehangen en maakt de rekening op van een leven van goede bedoelingen en tragische uitkomsten.


Aan het eind van de dag | Nelleke Noordervliet | Atlas Contact | €19,99 | ISBN 9789025448691

Met dank aan Atlas Contact & Not Just Any Book.

Lees ook wat de andere bloggers van Een perfecte dag voor literatuur vinden van Aan het eind van de dag.

.

P.S. Lees je deze blogpost vanaf de beginpagina? Klik dan even op de titel en scroll naar beneden om een reactie achter te laten ;)

Recensie: Schoppenvrouw

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over Schoppenvrouw van Mensje van Keulen.

Gevaarlijk spel

Nu geloof ik echt wel dat er meer is tussen ‘hemel en aarde’. Dat tijd geen vast begrip is en heden, verleden en toekomst fluïde begrippen zijn die voor sommigen zelfs met elkaar overlappen. Een glimp van het verleden of de toekomst is in die zin geen ‘vreemd’ gegeven. Maar wat mij bevreemd, is hoe sommige mensen gaan leven naar deze glimpen, hetzij bewust of onbewust.

Maar schoppenvrouw overschaduwt en straft af… Over de rest kan ik zwijgen, die is niet van belang […] Luister daarom naar me en volg mijn raad… Neem nooit kinderen, het zou je slecht bekomen... p.99

Dat was wat Paula te horen kreeg van dokter Adami, ofwel meneer Inzberg, nadat ze zich naar binnen had weten te liegen voor een consult. Want wat moet ze met de verwarrende gevoelens voor Charlie en haar broer, die niet langer in haar leven waren, er ook niet lang waren geweest, maar er voor altijd zouden blijven blijven, ook al wist Paula dat nog niet. Ze was ook nog zo jong, de middelbare school nog niet eens afgerond.

De boodschap wordt afgewezen, maar toch zal Paula’s eerste kind het levenslicht niet zien. De pijn die daarop volgt, leggen de waarschuwende woorden van Adami het zwijgen op, waardoor er toch een kind komt: Emmy. Niets aan de hand… tot de dag dat de voorspelling toch waarheid lijkt te zijn geworden en Paula zonder het door te hebben gaat leven naar de voorspelling en uit is op wraak…

Ja, ik hoop, ik wens dat Adami dood is en dat dat op een akelige manier is gegaan. p.18

Nog nooit had ik wat gelezen van Mensje van Keulen. Haar naam kende ik wel en dat was ook de reden dat ik ervoor koos om Schoppenvrouw te lezen, hoewel de kaft mij er bijna van deed weerhouden omdat deze er zo goedkoop uitziet. Gelukkig maar, want hoewel Schoppenvrouwen nog geen 140 pagina’s beslaat, heb ik zelden zo’n goed geschreven verhaal gelezen!

Van heden naar verleden naar de toekomst, de opzet van Schoppenvrouw is net als de manier waarop dokter Adami zijn glimpen doorkrijgt door de tijd heen. Het is een gevaarlijk spel waarin Paula rondcirkelt. Want het is Paula die zichzelf uiteindelijk de das omdoet, niet Adami, niet Emmy, niet Charlie en haar broer, maar de waarschuwing van de schoppenvrouw die haar waarschuwde… voor zichzelf…

Mijn mening over Schoppenrvouw
Must Read / Must Not Read 


Schoppenvrouw ~ Voor Paula, de hoofdpersoon in Schoppenvrouw, luidt de vriendschap met een nieuwe klasgenote en haar decadente broer een even onweerstaanbare als schokkende periode in haar leven in. De confrontatie die hieruit voortvloeit met de mysterieuze heler en ziener Dokter Adami, werpt, hoewel ze geen geloof aan zijn sinistere voorspellingen hecht, een schaduw vooruit. Jaren later, wanneer ze ontdekt dat haar dochter een misdaad heeft begaan, lijken Adami’s onheilspellende woorden alsnog te worden bewaarheid. Paula’s onvoorspelbare, kwetsbare bestaan met haar dochter en haar man Oscar, een geziene notaris, wordt vanaf de eerste regel in deze roman vol suspense getekend.


Schoppenrvrouw

Schoppenvrouw | Mensje van Keulen | Atlas Contact | €18,99 | ISBN 9789025446987

Met dank aan Atlas Contact & Not Just Any Book.

Lees ook wat de andere bloggers van Een perfecte dag voor literatuur vinden van Schoppenvrouw.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

P.S. Lees je deze blogpost vanaf de beginpagina? Klik dan even op de titel en scroll naar beneden om een reactie achter te laten ;)

Recensie: Ik kom terug

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over Ik kom terug van Adriaan van Dis.

Het komt zoals het gaat

…mijn herinneringen zweven ook alle kanten op. Al sta je nog zo met beide benen op de grond, je geheugen zit vol rafels. Je weet hoe het afliep, maar niet hoe het begon en ineens besef je dat je iets belangrijks bent vergeten, een opmerking, een gebeurtenis die een heel ander licht op de zaak werpt en dan klopt je verhaal niet meer, en alles wat je eerder zei ook niet. Voor je het weet vertel je hetzelfde drie keer anders.’ p.243

Herinneringen. Ze vormen, ze kneden, ze maken, ze dicteren wie je denkt te zijn. Met elke herinnering vul je jezelf aan of breek je een stukje af, raak je jezelf kwijt, vind je jezelf terug. Wie we zijn of wie de ander is, is opgedeeld in herinneringen. Aan tijden, gebeurtenissen en gesprekken lang geleden en voor het merendeel vergeten. Niets is waarheid behalve de herinnerde waarheid. De cirkel eindigt pas met de dood die ook weer een herinnering wordt.

Is het dan gek dat mensen zich aan het einde van hun leven ineens dingen uit het (verre) verleden gaan herinneren? Ik denk het niet. Volgens mij zijn de herinneringen ook nooit weg geweest, ze zijn enkel weggestopt. Ze hadden geen nut, geen meerwaarde, waren misschien te pijnlijk, te beschamend. Maar wie heeft er nog iets te verliezen aan het einde van de cirkel? Beter om alles los te laten, ruimte te scheppen en zonder bagage, verlicht, heen te gaan.

‘Ja, wie begrijpt zijn eigen tijd? We hebben allemaal oordelen, maar pas later begrijp je waar je stond.’ p.176

Misschien komt het ook omdat terugkijken makkelijker is dan waarnemen op de momenten zelf. Betekenis komt pas achteraf, als er orde is aangebracht in de herinneringen. Net zoals begrip. Begrip voor keuzes die zijn gemaakt. Begrip van een kind jegens een ouder. Het tegemoetkomen van een moeder in de zoektocht van haar kind naar wie zijn moeder was. Maar pas als het einde in zicht is en de kern, hoewel beperkt, ruimte krijgt om naar boven te komen,

‘Dat is ouderdom,’ zei ze sarcastisch, ‘je karakter slijt niet als je ouder wordt, het kookt in, de kern komt boven. We worden allemaal een bouillonblokje van onze eigen soep.’ p.142

Ik herken Indische trekken en familiepatronen in de moeder van Adriaan van Dis en hun onderlinge verstandhouding. De onuitgesproken verwachtingen en de opgekropte frustraties die eeuwig broeien tot ze een keer onvermijdelijk tot uitbarsting komen. Ook Indisch zwijgen kent een houdbaarheidstermijn die steeds iets korter wordt met de generaties. We moeten alleen nog wel leren hoe we dat op een constructieve wijze kunnen uiten zonder meteen iets te willen slopen (mijn bewijs daarvan is nog steeds in de keukendeur van het ouderlijk huis te vinden…).

En toen brak er iets. Met een armzwaai veegde ik de zakken en rollen van tafel en zette mijn voet erop. Vijfenzestig jaar oude zoon stampt koekjes tot gort. p.139

Maar vergeet niet dat het Indisch zwijgen voorkomt uit trauma’s. Oorlog, angst en onzekerheid veranderen een mens. Er zal een manier gevonden moeten worden om de trauma’s op een afstand te houden, met als neveneffect dat de trauma’s, veelal onuitgesproken, doorgegeven worden aan volgende generaties:

Ik zou de schatbewaarder van hun trauma’s worden. p.41

Maar wat voor een schat als je niet weet waar die schat uit bestaat? Ik zou willen dat ik de kunst van het (op)schrijven al beheerste toen ik een jaar of tien was. Dan had ik de verhalen van mijn opa op kunnen schrijven, zijn trauma’s die ik als kind al wel voelde maar waar ik niets van snapte. Ik was tot op zeker hoogte bang van hem. Maar ja, dan had hij natuurlijk moeten willen vertellen, want zwijgen deed hij nog beter. Alleen leuke verhalen konden wij als kleinkinderen te horen krijgen.

‘Er zit vaak niets anders op dan je gelukkig te liegen.’ Mijn moeder zei het zachtjes, onnadenkend bijna. p.23

Niemand kreeg iets te horen over het krijgsgevangenschap van mijn opa gedurende de Japanse bezetting. Alleen enkele tweedehands feiten heb ik. Maar ik kan het hem niet kwalijk nemen. Iedereen heeft recht op zijn of haar leed. Sommige herinneringen zijn nu eenmaal te zwaar om uit te spreken. Doorgeven dan maar, ook al had je je kinderen het leed willen besparen. We kunnen het bijna aanraken, maar voor eeuwig buiten ons bereik.

Leed is een kroonjuweel dat niemand zich graag af laat nemen. p.112

Daarom ook vind ik het zo bijzonder dat Adriaan van Dis zijn moeder na haar dood heeft terug laten keren in Ik kom terug. Hoe hij haar leven, keuzes en herinneringen betekenis heeft weten te geven waarin ik zoveel herkenning vond en vooral hoop: dat het nooit te laat is om je herinneringen te delen.

Mijn mening over Ik kom terug:

Must Read / Must Not Read

Ik kom terug ~ een tragikomedie over het woeste leven van een vrouw die terugkijkt op haar eeuw. Na een lang leven van zwijgen en buitensluiten begint een moeder opeens te praten tegen haar zoon – aarzelende ontboezemingen over grensoverschrijdende liefde, verraad en drie oorlogen. Hij, een romanschrijver, mag haar biograaf worden, maar er is een voorwaarde: hij moet haar een zachte dood bezorgen.


Dis - Ik kom terug LR

Ik kom terug | Adriaan van Dis | Atlas Contact | €15 | ISBN 9789049804220

Met dank aan Atlas Contact & Not Just Any Book.

Lees ook wat de andere bloggers van Een perfecte dag voor literatuur vinden van Ik kom terug.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

P.S. Lees je deze blogpost vanaf de beginpagina? Klik dan even op de titel en scroll naar beneden om een reactie achter te laten ;)

Recensie: Als de winter voorbij is

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over Als de winter voorbij is van Thomas Verbogt.

Wat als…

Toen ik veertien was, was ik tot over mijn oren verliefd. Die verliefdheid hield een paar jaar aan en ik wachtte elk jaar weer tot de herfst, winter en lente voorbij waren. Alles draaide voor mij om de zomer. Dan zou ik hem weer zien. Twee weken lang. Zo nu en dan een flits. Van hem. Meestal in de verte. Soms ook een praatje in een taal die ik door de jaren heen steeds beter begon te beheersen.

Leren leven lukte ons niet, we zochten naar omgangsvormen. p. 81

We wisten niet goed hoe we met de ander om moesten gaan en geen van beiden kon, of durfde, dit uit te spreken. Wat nu? Heb ik mij duizenden malen afgevraagd, in een situatie die voor mijn tienerbrein en -visie niet te bevatten was. Nu pas besef ik hoe ik in die belangrijke jaren amper aan leven toekwam. Tegelijkertijd besefte ik toen al dat sommige mensen niet zonder reden in mijn leven verschenen.

Wat nu? Als die vraag je leven is geworden, kom je niet meer aan het leven toe. p.178

Van iedere situatie, van elk persoon, valt iets te leren. De logica of het nut lijkt soms te ontbreken, maar onbewust gaan we iets van – de herinnering aan – de ander meedragen, een soort onbewuste realisatie. In mijn geval het veilige verlangen naar het (dé) onbereikbare en het gevoel de ander daarmee lastig te hebben gevallen, dus laat mij maar snel weer los…

Omhels me en laat me dan weer los. p.122

Wat altijd is blijven hangen is schuldgevoel. Net zoals de hoofdpersoon in Als de winter voorbij is, niet voorbij zijn schuldgevoel van wat als kan komen… Wat als ik toch afscheid had genomen en ze een trein later had genomen? Wat als ik niet naar die foto had gekeken en ze naar de trap was gekomen? Maar wat als ligt in het verlangen van voorbije momenten…

Ik weet niet hoe ik bij mensen moet horen. p.44

En dat is waar het leven uit bestaat: momenten. Momenten met en zonder mensen. Mensen waar je wel of niet bijhoort. Mensen waar je mee om kunt gaan. Mensen die je niet zou willen kennen. Mensen die een aanvulling zijn of een gemis. Mensen van nu en mensen die voor nu en altijd bij het verleden horen…

Mijn mening over Als de winter voorbij is:
Must Read / Must Not Read

Als de winter voorbij is ~ Het kunnen maar een paar seconden zijn die je leven uiteindelijk bepalen. Iemand aankijken of juist niet. Ineens gekust worden op een zomerse dag. Meer hoeft het niet te zijn. Zo vergaat het de hoofdpersoon van deze roman, die jaren leeft met de herinnering aan zo’n moment. Maar de herinnering alleen is niet genoeg. Als de winter voorbij is is een verhaal over schuld en schaamte, en het besef dat we allemaal voorbijgangers zijn die elkaar even aankijken of aanraken. Een verhaal over de vraag waar het nu uiteindelijk om gaat: om de waarheid of de werkelijkheid. Als de winter voorbij is – het is een belofte, het is de hoop op iets nieuws.


Als-de-winter-voorbij-is-Thomas-Verbogt-LR

Als de winter voorbij is| Thomas Verbogt | Nieuw Amsterdam | €19,99 | ISBN 9789046819326

Met dank aan Nieuw Amsterdam & Not Just Any Book

Lees ook wat de andere bloggers van Een perfecte dag voor literatuur vonden van Als de winter voorbij is.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

P.S. Lees je deze blogpost vanaf de beginpagina? Klik dan even op de titel en scroll naar beneden om een reactie achter te laten ;)

Recensie: Alle zeeën zijn geduldig

Mooie woorden mogen gezien worden

Goed. Nu moet ik even eerlijk zijn. Alle zeeën zijn geduldig maakte oorspronkelijk deel uit van de juni-selectie van Een perfecte dag voor literatuur, totdat er ineens een e-mail kwam met het verzoek niet meer over de bundel te bloggen. Ik had er tot dat moment niet bij stilgestaan, maar publicatiestress is voor veel auteurs natuurlijk niet onbekend. En met die stress bleek Ineke Riem te kampen…

Tja, vijftien bloggers die tegelijkertijd je gedichten lezen en er ook nog eens tegelijkertijd over bloggen… De uitgeverij ziet het als een buitenkans om het boek te promoten, maar Ineke zag het anders, ik vermoed een gevalletje: What if they’re going to kill my darling?! Dus werd Alle zeeën zijn geduldig van de lijst geschrapt met het verzoek er niet over te bloggen.

Maar in dit soort gevallen ben ik niet zo goed in luisteren. Al tijden keek ik uit naar het lezen van Alle zeeën zijn geduldig, lonkte de prachtige kaft naar mij vanuit de boekenkast en had ik mijn potlood al in de aanslag om mooie zinnen te onderstrepen. Daarom dus… sla ik je verzoek ongegeneerd in de wind lieve Ineke, want mooie woorden mogen gedeeld én gezien worden:

Collage Alle Zeeën

Mijn mening over Alle zeeën zijn geduldig:
Must Read / Must Not Read

Alle zeeën zijn geduldig

Niet alle zeemeerminnen spoelen aan op het strand. Een enkeling komt terecht in een geestloze, Hollandse woonwijk en moet het hele jaar door overwinteren onder de schors van wat ze verzint. Terwijl ze uitkijkt naar bruinvissen, tuimelaars of een liefde zonder woorden, bezingt ze haar lot in regels die je raken als harpoenen.


Alle zeeën zijn geduldig

Alle zeeën zijn geduldig| Ineke Riem | De Arbeiderspers | €9,99 | ISBN 9789029538732

Met dank aan Singel Uitgeverijen | De Arbeiderspers & Not Just Any Book.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST