Liselore Rugebregt

JUST BE YOU | Bodem van mijn put

Toen ik begin januari begon met 365 Dagen Positief bloggen, werd dit opgemerkt door initiatiefneemster Marian Palsgraaf. Zij vroeg mij toen een gastblog te schrijven voor haar website JustBeYou.nl. Dit heb ik gedaan en vanochtend ging mijn gastblog online:

Ik schrok van het feit dat ik niet schrok. Van de schrokkende woorden, die een schrokkende zin vormden, waar ik niet van schrok, omtrent de schrokkende realisatie dat ik bevestigd werd in mijn schrokkende overtuiging: Ik. Ben. Niet. Mooi. Meer. Uitroepteken! Bam! Ik had de bodem van mijn put bereikt […]

Lees verder op JustBeYou.nl

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

LIEVER UPDATES VIA EMAIL? SCHRIJF JE IN VIA HET MENU RECHTS  >>>

Ilizarov-notities #15 | Bezinning

.

Ik ben ervan overtuigd dat alles een reden heeft, dat ik niet voor niets ben geboren met een chronische afwijking aan mijn benen en dat, hoewel ik me altijd gezond voelde in mijn lichaam, gezond nooit echt op mij(n benen) van toepassing is geweest. Ik blijf het ook nog steeds ontzettend tegenstrijdig vinden dat, nadat het eerste ilizarov-frame om mijn linkeronderbeen werd geplaatst en het bot in een ‘gezonde’ stand werd gedraaid, ik me sindsdien verre van gezond voel.

Het ilizarov-frame is me letterlijk en figuurlijk zwaarder gevallen dan ik had verwacht. Het valt me nog zwaarder dat na die eerste zeven maanden van pijn en ongemak (die daarna ook niet meteen verdwenen) bleek dat het gewenste effect niet bereikt was, en  dat de afwijking aan mijn benen complexer was dan van tevoren gedacht. Eerlijk is eerlijk, ik was nooit begonnen aan dit (jarenlange) traject van standscorrecties als ik had geweten wat voor mentale en fysieke impact een ilizarov-frame op mij zou hebben. Des te wranger dat het nu ook niet bij twee keer een ilizarov-frame blijft, maar dat er nog meer (heup)operaties bijkomen.

Aan de andere kant bedenk ik me de laatste tijd ook steeds vaker dat de afwijkende stand van mijn benen, en de operaties die ervoor nodig zijn om deze stand weer te corrigeren, gelukkig niet levensbedreigend zijn, hoewel de operaties natuurlijk een risico met zich meebrengen. Ik leef. Nu nog niet helemaal ten volle, maar over een paar jaar, als alles achter de rug is – en hopelijk alles helemaal in orde is met mijn benen – kan ik mijn leven letterlijk en figuurlijk huppelend, springend en tackelend tegemoet treden. En dat is meer dan sommige andere mensen kunnen zeggen…

Een Moment Van Bezinning

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.