Just Be You

365 Dagen Positief ~ Moeten?

Goedemorgen! Eergisteren ontving ik mijn 80e e-mail van 365 Dagen Positief over ‘moeten’. Heel vaak denken we in termen van ‘moeten’, dat kan gaan om kleine of grote dingen. Maar als we iets ‘moeten’ werkt dit niet bepaald stimulerend op een positieve mindset.

‘Moeten maakt gek’, luidt de titel van een boek dat ik ruim tien jaar geleden kocht op aanraden van iemand die zei dat ik dat boek ‘echt moest lezen’. Uhm, misschien zegt het voldoende dat ik het boek nog steeds niet ook maar heb ingekeken. Moeten heeft zo’n dwingende en negatieve ondertoon.

Maar goed, ik denk ontzettend veel in termen van ‘moeten’. Ik moet dit nog doen en dat nog doen. En eigenlijk zou ik *vul maar in* moeten… En al dat moeten frustreert mij meer dan ik doorhad nu ik er zo over nadenk. Ik moet nog even wat werk doen. Ik moet nog een blogpost schrijven. Ik moet nog even dat telefoontje plegen…

Ik moet van alles. Maar eigenlijk moet ik helemaal niets. Ik maak de keuze om de dingen te doen die ik doe, heb gedaan of wil doen. Maar omdat ik er het woord ‘moeten’ aan verbind, krijgt het allemaal een beetje een negatieve lading omdat ik me ook niet afvraag waarom ik de dingen doe die ik doe.

Daarom: ‘moeten’ bestaat niet meer voor mij. Ik wil iets doen, ik ga iets doen, ik zal iets doen én dat wil/ga/zal ik doen omdat… en dan positief formuleren ;)

~ En wat ‘moet’ jij vandaag allemaal doen? ~

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

LIEVER UPDATES VIA EMAIL? SCHRIJF JE IN VIA HET MENU RECHTS  >>>

365 Dagen Positief ~ Beschermlaag

Goedemorgen! Gisteren ontving ik mijn 79e e-mail van 365 Dagen Positief met de volgende titel: ‘iedereen heeft een gouden boeddha in zich’. Deze titel was naar aanleiding van een verhaal over een boeddha van klei, die eigenlijk niet helemaal uit klei bleek te bestaan. De boeddha was alleen maar bedekt met een laag klei die diende als een beschermlaag, zoals we allemaal onze beschermlaag of lagen hebben om onze ware (gouden) kern te beschermen.

Ik heb er weleens vaker over nagedacht, alle lagen/maskers die een persoon kan hebben, mijzelf daarin niet uitgezonderd. En ik ben er nog niet helemaal over uit of deze lagen nu wel of niet een constructieve/positieve functie dienen. Diep van binnen heb ik namelijk een heel kwetsbare (gouden) kern en die kern laat ik maar aan heel weinig mensen – waar ik me op mijn gemak bij voel – zien.

Het punt is dat een ‘kern’ niet voor niets een kern is, en een kern komt nu eenmaal met een omhulsel. Daarbij is het denk ik van belang voor jezelf te weten – of aan te voelen – wanneer je wel en niet je kern wilt en kunt onthullen en jezelf kwetsbaar opstellen. Want je kwetsbaar opstellen vind ik toch wel een van de mooiste dingen die er is door al het vertrouwen dat je daarmee uitstraalt.

Eigenlijk is er niets mis mee om een beschermend (klei)laagje (of meerdere) om je kern te hebben opgebouwd, zolang je maar wel weet dat deze laag er niet voortdurend omheen hoeft te zitten.

~ Heb jij ook een kleilaag(je) om je kern opgebouwd? ~

Dream On & Write On
Liselore

P.S. Zometeen om 12u gaat er ook weer een Quote On! online.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

LIEVER UPDATES VIA EMAIL? SCHRIJF JE IN VIA HET MENU RECHTS  >>>

79 Beschermlaag © LizLohren.nl

Waarom ik mij heb opgegeven voor 365 Dagen Positief

365 Dagen Positief ~ Denkpatronen

Goedemorgen! Gisteren ontving ik mijn 78e e-mail van 365 Dagen Positief over het schrappen van een paar woorden uit je vocabulaire. Het gaat dan om woorden die je gebruikt in een negatief geformuleerde zin, bijvoorbeeld ‘niet’ en ‘niemand’. Beter is het om te letten op je woordgebruik en op die manier niet alleen positiever in je woorden te worden maar ook positiever in het leven te staan.

Op zo nu en dan een terugval, ben ik inmiddels stukken gevorderd in het stoppen met vloeken en schelden. Zelfs in mijn gedachten wordt het al een stuk minder, want eerlijk is eerlijk, ook al vloek(te) ik niet (meer) hardop, in mijn gedachten was het nog  weleens een ander verhaal. Dat was dus stap 1.

Stap 2. Eerst (bewust) nadenken voordat ik iets zeg, zeker als het gaat om een negatieve uitspraak. En een negatieve uitspraak is er sneller uit dan ik doorheb, te denken aan mijn uitspraak laatst: ‘…niet in jouw wereld thuishoren.’ Wat dat betreft maak ik het cliché ‘spreken voor het nadenken’ wel heel erg waar.

Als ik beter ga letten op wat ik uitspreek en hoe ik iets verwoord, zal ik hopelijk uiteindelijk ook mijn denkpatronen leren aanpassen. Minder negatieve gedachten, in positievere/genuanceerdere termen denken, en hier ook naar spreken en handelen. Ik heb er weer een uitdaging bij… ;)

~ Welke woorden ga jij schrappen? ~

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

LIEVER UPDATES VIA EMAIL? SCHRIJF JE IN VIA HET MENU RECHTS  >>>

78 Denkpatronen © LizLohren.nl

Waarom ik mij heb opgegeven voor 365 Dagen Positief

365 Dagen Positief ~ [on]Mogelijk

Goedemorgen! Gisteren ontving ik mijn 77e e-mail van 365 Dagen Positief over mogelijk versus onmogelijk en hoe dit een kwestie van perspectief is en de beperkingen die wij onszelf op (laten) leggen. Een kind heeft een oneindige fantasie en ziet alleen maar mogelijkheden, een volwassenen persoon beperkt zichzelf met de gedachte: ‘eerst zien dan geloven’. Waarom niet het kind in je levend houden en eerst geloven?

In mijn doen en laten kan ik soms übervolwassen overkomen. Ik wik en weeg. Luister sneller naar wat mijn verstand mij zegt te doen dan naar mijn gevoel. Maar ondertussen ben ik de grootste dagdromer die er bestaat. Bijna non-stop fantaseer ik erop los, denk ik in verhalen, stippel ik grootste toekomstdromen uit en spring ik zonder enige twijfel in het diepe. In mijn hoofd kan ALLES!

Maar in mijn dagelijks leven blijft er van dat ALLES bar weinig over. Niet realistisch genoeg. Kan ik toch niet. Doe even normaal zeg. Hmmm… en tegelijkertijd steekt er dan ook weer een opstandig duiveltje de kop op – met een zwaartje, punthoorntjes en een puntstaartje – dat zegt: ‘maar ik doe toch lekker wat ik zelf wil’.

Soms kan ik me zo onmogelijk mogelijk voelen… En ik vind het GEWELDIG! Hoe vaak ik mezelf ook vastzet in het gebied tussen kan dit wel of niet, is het iets dat bij mij hoort. En ik mag van mezelf best wat vaker het duiveltje in mij wakker maken. En als ik daarmee op mijn bek ga, dan vind ik dat – ja – heel erg, maar ook dat is geweldig, (on)mogelijk of niet.

~  Vind jij jezelf (on)mogelijk? ~

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

LIEVER UPDATES VIA EMAIL? SCHRIJF JE IN VIA HET MENU RECHTS  >>>

77 [on]mogelijk © LizLohren.nl

Waarom ik mij heb opgegeven voor 365 Dagen Positief

365 Dagen Positief ~ Lach!

Goedemorgen! Gisteren ontving ik mijn 76e e-mail van 365 Dagen Positief met daarin onderstaande video van iemand die rozen uitdeelde aan vreemde vrouwen/meisjes om ze een reden te geven om te lachen:

Apart dat het eerste meisje de roos niet aan wil nemen, ze ziet er ook niet bepaald gelukkig uit. Ik zou het echt supergeweldig vinden, zou eerst wel even verbaasd kijken maar vervolgens zou er een brede lach om mijn mond verschijnen. Ik kan zoiets echt ontzettend waarderen, gewoon goed doen en iemand een lach bezorgen. Zoiets maakt toch je hele dag (en de dag erna) goed?

Ik heb trouwens wel iets met lachen hoor. Als ik anderen mag geloven heb ik een ontzettend leuke lach. Zo eentje die van oor tot oor gaat, en als er uit mijn mond ook nog een lachend geluid komt dan is de ervaring compleet. Overigens komt die combinatie niet zo heel vaak voor. Dan zijn de opmerkingen: ‘Kijk nou! Ze lacht!’ niet van de lucht. Tja…

Lach ik dan werkelijk zo weinig? Mwah, echt oprecht lachen, dat doe ik inderdaad best wel weinig. Uit automatisme een lach om mijn mond toveren doe ik dan weer heel erg vaak. En kijken als een ‘zuurpruim’ (dit zijn niet mijn woorden, maar die van mijn moeder) daar schijn ik – van kleins af aan – een ster in te zijn. Ach ja, we hebben allemaal wel wat hè ;)

Maar het is wel zo dat als ik één ding moet noemen wat ik echt het allermooiste aan iemand vind, dan is het wel iemands lach. Als iemand – oprecht – lacht, dan zie je echt even alle maskers wegvallen en de persoon achter de persoon. Snappen jullie wat ik bedoel? Nou ja, misschien ben ik ook wel een beetje vaag. Maar goed, ik ben dus niet zozeer een ‘sucker for love’ maar een ‘sucker for a lovely smile’.

~ Wat voor lach heb jij (een zwak voor)? ~

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

LIEVER UPDATES VIA EMAIL? SCHRIJF JE IN VIA HET MENU RECHTS  >>>

76 Lach © LizLohren.nl

Waarom ik mij heb opgegeven voor 365 Dagen Positief

365 Dagen Positief ~ Dat. Weet. Ik. Niet.

Goedemorgen! Gisteren ontving ik mijn 75e e-mail van 365 Dagen Positief en ik heb waarschijnlijk de ‘goden getart’ toen ik mijn lichtelijk atheïstische ‘duiveltje’ liet spreken in mijn vorige blogpost. Ik ontving me toch een zoetsappig ‘goddelijk’ verhaal over vriendelijkheid en goedheid. Het verhaal ging over de tegenstelling arm (dakloze man) en rijk (succesvolle zakenvrouw), en hoe de rijke mevrouw zich niet tegen liet houden door vooroordelen om de dakloze man te helpen. 

Even los van het ‘goddelijke’ aspect van het verhaal, hoe snel staan we eigenlijk niet klaar met onze veronderstellingen over anderen? En dan heb ik het niet alleen over een dakloos persoon op de straat, maar ook over personen met bijvoorbeeld een ander opleidingsniveau, werk, sociale achtergrond etc. Volgens mij een stuk sneller dan we misschien wel (van onszelf) denken.

Ook ik ga – nog steeds – snel uit van veronderstellingen en laatst ben ik mezelf daar flink in tegengekomen. De woorden waren mijn mond al uit voordat ik het doorhad:

“Even in alle eerlijkheid! Ik hoor ook niet in jouw wereld thuis.”

Waarschijnlijk vat je ‘m nog niet helemaal. Tegen wie en waarom zei ik dit?

  • Wie? Iemand op wie ik ooit mijn hopeloos hilarisch gênante – niet bestaande – ‘flirttechnieken’ los heb gelaten. Hij liet zich acuut een maand niet meer zien. Ik had hem opgegeven… en mezelf daarbij ook. Totdat hij totaal onverwachts weer voor mijn neus stond.
  • Waarom… ik – een paar weken later – zei dat ik niet in zijn wereld thuishoorde? Omdat ik had besloten dat hij ook niet in ‘mijn wereld’ thuishoorde.
  • Omdat? Hij een aantal jaren jonger is, uit een heel ander ‘milieu’ komt en onze opleidingen- en vakgebieden net zo ver van elkaar vandaan liggen als de noord- en de zuidpool.

Oh mensen, ik schaam me kapot. Wat een afgrijselijke snob ben ik toch! Maar nu komt ie hoor. Dit is wat hij droogjes opmerkte:

“Dat weet ik niet.”

*Bam!* Dus dat Liesje! Steek die maar in je zak met al je veronderstellingen. Want hij had helemaal gelijk: Dat. Weet. Ik. Niet. Zolang ik mij niet over mijn veronderstellingen – en mezelf – heen zet, sluit ik bij voorbaat al van alles uit. Dat lijkt me toch niet de bedoeling…

~ Hoe snel ga jij uit van veronderstellingen? ~

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

LIEVER UPDATES VIA EMAIL? SCHRIJF JE IN VIA HET MENU RECHTS  >>>

75 Dat Weet Ik Niet © LizLohren.nl

Waarom ik mij heb opgegeven voor 365 Dagen Positief