Heupoperatie

O-Notities #7 | LEEF!

Zoals ik in de vorige o-notitie al schreef: ik heb zoveel pijn aan mijn heup dat het revalideren van mijn TKO aan de rechterknie, op dit moment niet echt vlot wilt verlopen. Inmiddels loop ik al zonder krukken maar het gaat niet snel, niet ver en zeker niet pijnloos. Vandaar dat ik morgenochtend voor de vijfde keer in drie jaar – realiseerde ik mij laatst ineens – op de operatietafel lig. Niet alleen zal de plaat uit mijn heup verwijderd worden, ook de plaat en de kram in mijn knie gaan eruit, dat scheelt ook weer een extra operatie in de toekomst.

Ik wist deze operatiedatum een paar weken geleden al, maar zoals gewoonlijk heb ik mij er zo min mogelijk mee bezig gehouden. Aan mensen vertelde ik wel dat ik weer geopereerd zou worden maar ging daarna weer over op de orde van de dag. That’s just me… Wat ik wel altijd doe, is de laatste dagen voor de operatie helemaal leegmaken in mijn agenda zodat ik goed uitgerust ben voor de operatie. Maar… op het laatste moment plan ik ze dan toch weer helemaal vol met leuke dingen doen en mensen ontmoeten. Tja, het is een beetje alsof ‘de vrijheid’ dan toch nog even lonkt: nu kan het nog Lies, zometeen kun je weer niet lopen (tevens de reden waarom ik de laatste dagen geen tijd had om – 365 dagen positief – te bloggen).

En het is dat ‘weer niet kunnen lopen’ waar ik tegenop zie. Niet de operatie, niet het infuus zetten, niet de ruggenprik (ook ditmaal ga ik weer voor een ruggenprik, ik lijk er toch minder misselijk van te worden), zelfs niet de pijn erna… nee, het is het letterlijk een paar stappen terugzetten en weer mijn bewegingsvrijheid moeten inleveren. Het is voor een goed doel, ik weet het, maar eerlijk is eerlijk, de gedachte doet de tranen toch een beetje achter mijn ogen prikken, tegelijkertijd probeer ik in gedachten te houden: het is maar voor een paar weken. Ik heb het eerder gedaan, ik ben sterk en ik doe dit ‘gewoon’ nog een keer. Het maakt mij natuurlijk ook weer ‘menselijk’, het is een uitdaging om er sterker uit te komen.

Maar om op positieve noot verder te gaan, ik bedacht mij vandaag ook ineens: Ok, jaren van operaties, revalidaties en complicaties… maar: het leven is mij wel gegeven, het is mij gegund. Vandaag kwam ik erachter dat een meisje dat ik niet persoonlijk ken, maar van wij ik zijdelings op de hoogte was, recentelijk is overleden aan kanker. Volgens mij zijn wij ongeveer even oud en ze heeft echt een strijd geleverd. Ze heeft de strijd verloren – maar misschien ook wel op haar manier gewonnen door tot op het laatst voluit te leven – en ik weet: ik heb nog een heel leven voor me, dus… LEEF! Het is natuurlijk niet met elkaar te vergelijken, maar ik hoop dat jullie snappen wat ik bedoel.

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

Ilizarov-notities #20 | Plan B

.

Helaas heeft de (mega!) shot corticosteroïden in mijn rechterheup geen effect gehad op de slijmbeurs die het nu al twee maanden lang nodig vindt om te ‘protesteren’ zodra ik mijn been ook maar een klein beetje teveel belast. Het is weer eens duidelijk geworden dat geen enkele operatie (cq. standscorrectie) zonder na-/bij-effecten is. Of ik nu een paar maanden in het ilizarov-frame heb gezeten, of de standscorrectie al heeft plaatsgevonden tijdens een (heup)operatie, het revalidatietraject erna duurt standaard langer dan ik had verwacht en (ok, te optimistisch) had ingecalculeerd.

Vorige week moest ik dan ook tot de conclusie komen dat ik op een ‘dood punt’ was aanbeland. Tja, hoe nu verder? Fysiotherapie heeft duidelijk geen effect meer aangezien daarbij de nadruk ligt op krachtopbouw, en mijn slijmbeurs dat echt niet (meer) trekt. Maar misschien is er nog hoop, want inmiddels ben ik ook begonnen met acupunctuur. Ik kan er nog niet zoveel over zeggen omdat er na de eerste drie behandelingen een vakantieperiode van bijna een maand tussenkwam – en ik in die tijd ook de terugslag kreeg met mijn slijmbeurs – maar mijn acupuncturist is tevens fysiotherapeut en past daarmee ook dry needling toe op de spieren in mijn rechterheup en omliggende spieren.

In alle eerlijkheid, dry needling is niet het fijnste gevoel dat er bestaat. Je spieren worden geprikkeld met behulp van een (acupunctuur)naald en dit veroorzaakt een krampgevoel en pijnscheutjes, die bij mij (helaas) vrij lang aan blijven houden. Ja, mijn spieren zijn behoorlijk ver heen, niet alleen de slijmbeurs. Toch heb ik het gevoel dat op dit moment dry needling qua fysiotherapie beter bij mij past dan (overbelasten met) krachttraining. Over op plan B dus! Krachttraining: EXIT! De focus ligt de komende weken op de ‘droge naaldjes’.

TO BE CONTINUED

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Photo by Amy Longberry
Photo by Amy Longberry

Ilizarov-notities #13 | De 10-weken grens

.

Ik moet werkelijk… werkelijk… ophouden met artsen geloven. Ik ben inmiddels de 10-weken grens voorbij na de heupoperatie en loop nog steeds met loopkrukken. Nou ja, eentje dan (wat vast niet mag, maar mijn geduld begint op te raken). Toen dr. van Roermund mij drie maanden geleden vertelde dat het ilizarov-frame aan mijn rechterbeen uitgesteld zou worden om eerst mijn rechterheup te corrigeren, moest ik rekenen op tien weken lopen met loopkrukken. Ok, dat klonk als een periode die te overzien was. Yeah… I should’ve known…

Ik ben er met open ogen ingetuimeld. Ik zou zo ondertussen moeten weten dat het ‘probleem’ met artsen is dat ze (bijna) alles mooier voor doen komen dan het uiteindelijk blijkt te zijn. Twee keer een ilizarov-frame en je benen zijn weer recht (joh, eitje!) = Oh jee! Je hebt extra operaties nodig. Het frame mag er na drie maanden af = zeven maanden = maar je hebt nog een jaar nodig om alle kracht in je been terug te krijgen. Drie maanden revalidatietijd na de heupoperatie = na drie maanden loop je misschien zonder loopkrukken maar dan ben je er nog lang niet.

En ik WEET dat ik niet zo moet zaniken, dat andere mensen het veel erger hebben, dat sommige mensen niet eens geopereerd KUNNEN worden. MAAR soms kan ik wel GILLEN!

In oktober is het twee jaar geleden dat ik voor het eerst geopereerd werd. Ik was toen 25. Zoals het er nu uitziet mag ik blij zijn als ik tegen de tijd dat ik 30 ben alle operaties en revalidaties achter de rug heb. Dan heb ik hopelijk rechte benen, slijten mijn enkel- en kniegewrichten niet meer in een te hoog tempo, en zal blijken of  na vijf jaar – van pijn, ongemak, tranen, benen die stelselmatig chirurgisch gebroken werden, benen vol littekens en afwisselende periodes van niet kunnen lopen naar weer leren lopen – ALLES niet voor niets is geweest…

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Ilizarov-notities #12 | Wokkelbenen

.

‘Ja Lies, je hebt echt wokkelbenen.’
Ik lig op mijn rug op de bank met mijn benen in de lucht te zwaaien, terwijl een goede vriendin een kritische blik werpt op mijn benen. Inderdaad, ik heb ‘wokkelbenen’. Doordat mijn rechterheup acht weken geleden naar buiten is gedraaid/gecorrigeerd, is er een (nog) vreemd(er)e draai ontstaan in het rechteronderbeen. Het verschil tussen mijn benen springt nu wel heel erg in het oog. Ik was ervoor gewaarschuwd dat de stand van mijn onderbeen na de heupoperatie zou verergeren, maar het is toch echt een vreemd gezicht.

Misschien ben ik ook wel iets te ijdel dan goed voor me is. Ik heb inmiddels al een maxi-jurk gekocht om mijn benen tijdens de zomer te kunnen ‘verstoppen’, en ik weiger pertinent om ergens naartoe te gaan zolang ik nog met loopkrukken moet lopen. Ik kan het gewoon niet zo goed handelen, én wokkelbenen, én loopkrukken, overbodig om te vermelden dat ik van de rolstoel – die ik tijdelijk in bruikleen had – maar twee keer gebruik heb gemaakt (toen ik uit het ziekenhuis werd ontslagen en toen ik na twee weken aansterken bij mijn oma weer naar huis ging).

Te bedenken dat ik met het ilizarov-frame meer dan vier maanden met loopkrukken heb gelopen! Maar goed, in vergelijking met het frame is deze heupcorrectie ook een stuk minder pijnlijk en kon ik na twee weken al beginnen met oefeningen om kracht op te bouwen in het been. Ik ben nu ook weer begonnen met twee tot drie keer per week fysiotherapie. Leuk is anders – eigenlijk is het dodelijk saai want je bent het merendeel van de tijd een beetje onder supervisie aan het fitnessen – maar het heeft ditmaal echt snel resultaat. Na de laatste keer merkte ik zelfs dat ik al een beetje zonder loopkrukken rond kan strompelen lopen! Even volhouden dus.

Geduld is een schone zaak, ik weet het, maar ik zou willen dat ik NU alweer ‘normaal’ kon lopen.

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

 

Ilizarov-notities #11 | De 6-weken grens

.

Eindelijk! De 6-weken grens. Gisteren heb ik de voorlopig laatste fragmin-injectie (bloedverdunner om trombose tegen te gaan) in mijn buik gezet en later vandaag mag ik tijdens fysiotherapie beginnen met het belasten van mijn rechterbeen en dit de komende weken langzaam opbouwen.

Zes weken ‘aantippend’ belasten (minimale belasting van het been – m.a.w. alleen je tenen mogen de grond raken zonder er gewicht op te zetten) klinkt misschien als een korte en overzichtelijk tijd, maar niets is minder waar. De afgelopen zes weken zijn in een traag tempo voorbij gekropen en ik betrap mezelf er steeds vaker op dat ik stiekem meer gewicht op mijn rechterbeen zet dan voorgeschreven. Ik ben al een paar keer onderuit gegaan, gelukkig was er ook elke keer een bank of bed om me op te vangen. Ook ben ik erachter gekomen dat loopkrukken een stuk gevaarlijker zijn dan je denkt, ze blijven geregeld ergens achter haken waardoor je van die gevaarlijke-bijna-omval-en-de-klap-opvangen-met-het-rechterbeen-acties krijgt. En laat ik over traplopen en natte badkamers maar niet beginnen…

Ten opzichte van het ilizarov-frame valt de pijn dit keer heel erg mee. Ik slik al een paar weken geen pijnstillers meer en ik voel dat het been al aan kracht terug begint te winnen (hiervoor doe ik wel meerdere malen per dag oefeningen om de beenspieren te trainen). Het litteken is helaas schrikbarend groter uitgevallen dan ik had verwacht. Er is een incisie gemaakt van mijn heup tot ongeveer de helft van mijn bovenbeen waarvoor 23 hechtingen nodig waren om de boel weer te sluiten. Er loopt dus een ‘mooie’ ritssluiting over mijn bovenbeen, en de pees waar de incisie doorheen loopt is nog wel behoorlijk gevoelig.

Maar goed, nog 4 weken en ik mag zonder loopkrukken lopen, en nog 6 weken tot ik weer op een basisniveau moet zijn en weer redelijk kan lopen. Het aftellen is in volle gang…

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.