Heup

O-Notities #6 | Extra operatie

Vorige week bereikte ik de drie maanden grens sinds de TKO afgelopen mei. Tijd voor weer een controle in de Sint Maartenskliniek Woerden. Dit keer werd de controle gedaan door dr. van Heerwaarden zelf, de vorige keer werd dit door een arts-assistent gedaan. Maar natuurlijk is er geen controle zonder eerst een paar röntgenfoto’s te laten maken.

En dit zijn ze:

O-Notities [6] © LizLohren.nl

Ik kan er kort over zijn: de breuk is dicht en ook de plaat en de kram zitten nog steeds stevig op hun plaats. Binnenshuis loop ik inmiddels al zonder loopkrukken en de fysiotherapie kan eventueel opgevoerd worden naar drie keer per week, ik zal er alleen niet veel verder mee komen…

Inderdaad, dat heb je goed gelezen. Al sinds een paar weken, zodra ik qua belasting probeer op te bouwen, trekt de knie dit wel, maar mijn heup niet. Het zijn precies dezelfde pijnklachten in de heup zoals deze zich vorig jaar ook manifesteerden en zelfs resulteerden in een slijmbeursontsteking.

In januari dacht dr. van Heerwaarden nog dat de pijn in de heup kwam door de standsverandering na de operatie vorig jaar, en dat de pijn zou verdwijnen na de TKO, maar dit is dus niet gebeurd. Het blijkt nu dat de pijn veroorzaakt wordt door de plaat die nog in de heup zit. En die plaat moet er dus uit… A.S.A.P.!

Met andere woorden: zodra de plaat eruit is gehaald, ga ik weer terug naar ‘punt nul’ qua revalidatie. Het zal wel een stuk sneller moeten gaan omdat er in het bot geen breuk hoeft te helen, alleen de openingen van de schroeven zullen dicht moeten groeien. En natuurlijk zullen de spieren, peesplaat en het nieuwe littekens weer moeten helen.

Ik denk erover om dan ook meteen de kram en de plaat bij de knie te verwijderen. Dat scheelt ook weer een toekomstige operatie, ziekenhuisopname en extra revalidatie. Maar serieus, na deze ‘extra’ operatie moet het echt afgelopen zijn… voor tenminste één been dan.

Wordt vervolgd

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

Ilizarov-notities #21 | Update littekens

.

Nu er, sinds de heupoperatie een half jaar geleden, weer een litteken bij is gekomen, is het weer eens tijd geworden voor een litteken-update (eerdere updates vind je hier en hier).

Sinds ik in maart te horen heb gekregen dat het geen zin meer had om mijn littekens, veroorzaakt door het ilizarov-frame, in te blijven smeren – er zal een plastisch chirurg aan te pas moeten komen – vind ik het allemaal wel best. De littekens zijn zeker niet mooi en trekken meer dan genoeg aandacht, maar mij  vallen ze steeds minder op, zeker in vergelijking met mijn ‘nieuwste aanwinst’ op mijn rechterheup.

Update littekens [2] 04.10.2013 (c) LizLohren.nl

Mijn ‘wormpje’ (overigens heb ik die benaming niet zelf verzonnen) is na zes maanden nog steeds duidelijk zichtbaar en ook goed te voelen door kleding heen. Veel pijn of getrokken heeft dit litteken nooit gedaan, maar mooi genezen wilt het ook niet echt. Dit heeft natuurlijk ook te maken met het feit dat een wond van binnenuit geneest en er wat dat betreft meer dan genoeg ‘werk is te verzetten’ aangezien er tot op het bot is gesneden.

Update littekens [2] © LizLohren.nl

De rij ‘spikkels’ aan weerszijden van het litteken op mijn heup zijn veroorzaakt door de nietjes (dus niet hechtdraad) die zijn gebruikt om de wond te dichten na de operatie.

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Ilizarov-notities #19 | Corticosteroïden

.

Ik wil niet zeggen dat ik bang ben voor injectienaalden, inmiddels heb ik er al meer dan genoeg gezien die in mijn lichaam  zijn gestoken en leeg gespoten. Maar afgelopen week keek ik toch liever naar de muur dan naar de injectienaald in de hand van mijn huisarts. Zo lang had ik een injectienaald nog nooit gezien. What’s the problem? Nou ja, mijn heup dus, die is overbelast (en zoveel moeite heb ik daar niet voor hoeven doen).

Er is eerst een kuur Diclofenac doorheen gegaan en dit leek even effect te hebben, maar na een weekje Berlijn (met loopkruk!!!) was ik weer terug bij af en vonden de fysiotherapeut en huisarts het tijd voor een injectie met corticosteroïden. Ik heb me er nog even tegen verzet aangezien ik niet zat te wachten op weer een shot medicatie in mijn lichaam. Maar ja, ik wil ook weer eens op kunnen gaan bouwen qua krachttraining. Plus de haat-liefde verhouding tussen mij en mijn loopkruk begint me ook een beetje de keel uit te hangen.

Afgelopen dinsdag lag ik daarom bij mijn huisarts allemaal positieve affirmaties (ik zit op het moment ook in een Louise L. Hay fase) in mijn hoofd te herhalen terwijl de naald in mijn heup werd gestoken, het bot raakte en vervolgens een stukje terug werd getrokken waarna de inhoud van de spuit langzaam de slijmbeurs in werd gespoten. Nasty hè??? Gelukkig voelde ik er amper iets van door het verdovende middel dat ook in de spuit zat ;)

Of de injectie echt heeft geholpen weet ik nog niet. Na zo’n injectie moet je een week rust houden, maar na vier dagen heb ik nog niet het gevoel alsof het iets heeft uitgehaald.

TO BE CONTINUED

Oh! Trouwens! Kunnen jullie je nog herinneren dat ik zoveel bloed had verloren tijdens de operatie waarna een hartritmestoornis optrad? Vorige maand heb ik 24 uur een holter gedragen om mijn hartactiviteit te meten en te onderzoeken of er misschien sprake is van een hartafwijking. Inmiddels is de uitslag binnen en blijkt er (wat ik zelf ook wel wist) NIETS aan de hand te zijn met mijn hart. De woorden van de cardioloog: ‘Storm in een glas water. Ze moeten bij de volgende operatie maar beter opletten.’ Uhm… Dus dat.

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Ilizarov-notities #17 | Picture Perfect

.

Serieus? Serieus?! S.E.R.I.E.U.S.?!?! Ik ben jong. Ik drink niet. Ik rook niet. NO DRUGS! Ik eet gezond. Ik snoep zelden. Ik slik(te) extra vitamine B en D. Ik drink brandnetelthee. IK. BEN. PERFECT.  <P.E.R.F.E.C.T.>

Helaas bewees de röntgenfoto op het computerscherm het tegendeel. Bij de breuk in mijn heup was (nog steeds) ‘zwart’ te zien. Zwart en niet wit. Zwart. Zwart staat gelijk aan een open ruimte. Ruimte waar bot zou moeten groeien. Weliswaar een minuscuul streepje zwart, maar nog steeds zwart. Een streepje door het perfecte plaatje.

Wat het is met mijn botten, behalve dat ze ‘scheefgegroeid’ zijn, weet ik niet, maar dichtgroeien wil het niet. Met het ilizarov-frame lukte het ook niet om de breuk goed dicht te laten groeien en werd er zelfs gespeculeerd over een bottransplantatie. Gelukkig kwam het toen allemaal goed door mij uit het frame te halen waardoor het bot extra geprikkeld werd en de botgroei alsnog op gang kwam.

Maar dit keer is er geen frame om te verwijderen. Na vier maanden is de breuk bij mijn heup nog steeds niet helemaal dichtgegroeid. Hoe dit kan? Geen idee! Bij ieder ander (gezond en jong persoon) is een botbreuk meestal met zes weken wel dichtgegroeid. Waar Dr. van Roermund al vreesde dat mijn lichaam niet zo makkelijk nieuw bot aanmaakt, had ik ditmaal echt het idee dat het wel mee zou vallen.

Ook de revalidatie gaat weer vrij langzaam, en aangezien ik daar behoorlijk genoeg van heb, ben ik uitgeweken naar een acupuncturiste om te kijken of acupunctuur een positieve invloed uit kan oefenen op mijn overbelaste spieren (bij-effect) en trage botgroei. Hierover in een latere blogpost meer.

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Ilizarov-notities #10 | O-positief

.

Het was niet dat ik het niet wist, het risico op hevig bloedverlies tijdens botoperaties, dr. van Roermund had het er nog over twee dagen voor de operatie aan mijn heup. Maar ik waande me ‘veilig’. Het plaatsen van het ilizarov-frame was ook goed gegaan. Bloedverlies? Dat zou wel meevallen… toch? Goed, ik had het mis!

Inmiddels is het een maand geleden dat ik tijdens de operatie zoveel bloed verloor dat er een bloedtransfusie nodig was om me weer op te lappen. De twee zakken O-positief die via mijn infuus werden toegediend had ik zelfs opgedronken als het moest. Nog NOOIT had ik me letterlijk zo ziek, zwak en misselijk gevoeld.

Mijn lichaam kon niet meer, ik wist het en ik voelde het. Gelukkig wonen we in een land waar je niet dood hoeft te gaan als je zoveel bloed hebt verloren. Midden in de nacht werd er bloed aangevraagd, geleverd en toegediend. Meteen wist ik weer waarom ik zelf bloeddonor ben geweest.

Ik heb namelijk altijd het gevoel gehad dat ik, met de operaties aan mijn benen in het vooruitzicht, zelf nog eens een bloedtransfusie nodig zou hebben. Hoewel ik niet dol was op de naald die in mijn arm werd gestoken, vond ik het niet meer dan eerlijk dat ik bloed doneerde. Uiteindelijk zou het bloed van iemand anders mij nog eens een grote dienst bewijzen. En inderdaad, mijn gevoel klopte.

Helaas zal het nog wel even duren voordat ik weer bloeddonor kan worden, maar zodra het weer kan, zal ik het zeker weer doen!

Ben jij al bloeddonor?

© LizLohren.nl

Kijk voor meer informatie op de website van Sanquin.

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

 

Ilizarov-notities #9 | Chocolaatjes

.

Inderdaad lieve mensen, ‘Life is like a box of chocolates! You never know what you’re gonna get.’ Gut o gut, de laatste keer dat ik deze uitspraak in mijn gedachten had, had ik niet verwacht zulke vieze chocolaatjes te krijgen. Bah!

Vorige week donderdag ging het mes/boor/beitel/nietmachine mijn been in. En ik dacht, naïeveling die ik ben, dat deze operatie aan mijn heup veel minder impact zou hebben dan het ilizarov-frame. Met de woorden van dr. van Roermund: ‘Forget it!’ Nou, ik zou willen dat ik het allemaal kon vergeten. De operatie zelf is helemaal goed gegaan, maar toen ik in de recovery lag begon ik al een beetje door te krijgen dat de chocolaatjes niet zo goed vielen. Ik kon maar niet wakker worden. Waarom zat iedereen continu aan mijn lijf te frunniken? Waarom zat er (nog steeds) een zuurstofslang in mijn neus? Waarom moest er weer bloed geprikt worden? Wat zegt u? Of ik doorheb dat mijn hartslag steeds omhoog vliegt? Uhhh… nee.

Het fijne weet ik er niet meer van, maar toen ik eindelijk (uren later) terug naar zaal mocht voelde ik me meer dood dan levend. En ik zat er niet ver naast. Ik bleek meer dan een liter bloed te hebben verloren (tussen de 1100 en 1400 cc), waardoor er een hartritmestoornis ontstond van 200 slagen per minuut (normaal = tussen de 80 en 120), mijn HB waarde kelderde naar 4.4 (normaal = 7.3 tot 10) een saturatie van 56 procent (normaal = 95), en met een bloeddruk van 80/40 (normaal = 120/80) ging ik de nacht in. BLOED!!! IK HAD BLOED NODIG!!!

Elk half uur stond er wel iemand naast mijn bed om mijn bloeddruk, mijn temperatuur en saturatie te bepalen. Na een ECG en nogmaals bloedprikken (dat er überhaupt nog bloed uit mijn bloedvaten kwam!) werd er midden in de nacht besloten om twee zakken bloed (o positief, voor de belangstellenden) aan te vragen, en kon ik vroeg in de ochtend lekker wat bloed in mijn verdunde bloedvaatjes ‘opslurpen’. Nu snap ik hoe een vampier zich moet voelen…

Na enkele dagen als een vaatdoek, onder de morfine en continu misselijk en brakend in het ziekenhuis te hebben gelegen, ben ik inmiddels weer in het land der ‘levenden’ en gisteren (volgens schema) het ziekenhuis uitgewerkt. Tja, de drempel om uit het ziekenhuis ontslagen te worden ligt steeds lager. Als je ‘waarden’ maar goed zijn en je je een klein beetje op loopkrukken kunt bewegen, dan ben je niet langer welkom. Traplopen mag niet, en leunen op het rechterbeen ook niet. Gelukkig heeft mijn oma een gelijkvloers seniorenwoning mét logeerkamertje, en kan ik hier de komende dagen even aansterken.

TO BE CONTINUED

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.