Fysiotherapie

O-notities #5 | Botgroei!

En inmiddels ben ik de welbekende 6-weken grens weer voorbij! Klaar met die dagelijkse bloedverdunnende injecties – ditmaal geen fragmin maar clexane, komt op hetzelfde neer –  én tijd voor de eerste controle inclusief röntgenfoto!

Eerlijk is eerlijk, de eerste dagen thuis na de opname heb ik in bed doorgebracht. Ik kwam er alleen maar uit om te eten en pijnstillers te slikken, douchen en tanden poetsen waren volslagen onbekende handelingen voor mij. En natuurlijk week ook ditmaal mijn vaste thuisverpleegkundige niet van mijn zijde, ofwel mijn dekbed… Bailey er bovenop, ik eronder;)

Maar goed, na een paar dagen kon ik het niet langer aan mezelf verantwoorden om in bed te blijven en besloot ik steeds iets langer wakker te blijven en vond ik ook weer de weg naar de douche en mijn tandenborstel. Langzaamaan bouwde ik mijn dagen weer op en kwam ik tot de conclusie dat ik er een stuk fitter aan toe was dan vorig jaar na de operatie… wat misschien ook niet zo gek was gezien de complicaties bij die operatie.

O-Notitie [5] © LizLohren.nl

Ditmaal begon ik zelfs al na 3,5 week met fysiotherapie. Niet dat het veel voorstelde in het begin, een beetje fietsen en roeien zonder weerstand plus een paar oefeningen die ik thuis kon doen. Inmiddels is dit al uitgebouwd naar twee keer per week een uur fysiotherapie en thuis elke dag ’s ochtends en ’s avonds oefeningen. Als het kon, zou ik een dansje van geluk maken.

En dan van de week het uur van de waarheid… zouden de röntgenfoto’s net zo optimistisch zijn als ik mij fysiek voelde? Nou, het kwam in de buurt. De breuk is nog steeds open – en man! wat een ijzerwerk weer! – maar er vindt wel botgroei plaats en ik heb groen licht gekregen om het lopen zo snel mogelijk op te bouwen zolang ik geen pijnklachten krijg.

Ah, yes, yes, yes…! I can do this…! Op naar het lopen met nog maar één loopkruk en daarna zo snel mogelijk weer zonder :)

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

Ilizarov-notities #20 | Plan B

.

Helaas heeft de (mega!) shot corticosteroïden in mijn rechterheup geen effect gehad op de slijmbeurs die het nu al twee maanden lang nodig vindt om te ‘protesteren’ zodra ik mijn been ook maar een klein beetje teveel belast. Het is weer eens duidelijk geworden dat geen enkele operatie (cq. standscorrectie) zonder na-/bij-effecten is. Of ik nu een paar maanden in het ilizarov-frame heb gezeten, of de standscorrectie al heeft plaatsgevonden tijdens een (heup)operatie, het revalidatietraject erna duurt standaard langer dan ik had verwacht en (ok, te optimistisch) had ingecalculeerd.

Vorige week moest ik dan ook tot de conclusie komen dat ik op een ‘dood punt’ was aanbeland. Tja, hoe nu verder? Fysiotherapie heeft duidelijk geen effect meer aangezien daarbij de nadruk ligt op krachtopbouw, en mijn slijmbeurs dat echt niet (meer) trekt. Maar misschien is er nog hoop, want inmiddels ben ik ook begonnen met acupunctuur. Ik kan er nog niet zoveel over zeggen omdat er na de eerste drie behandelingen een vakantieperiode van bijna een maand tussenkwam – en ik in die tijd ook de terugslag kreeg met mijn slijmbeurs – maar mijn acupuncturist is tevens fysiotherapeut en past daarmee ook dry needling toe op de spieren in mijn rechterheup en omliggende spieren.

In alle eerlijkheid, dry needling is niet het fijnste gevoel dat er bestaat. Je spieren worden geprikkeld met behulp van een (acupunctuur)naald en dit veroorzaakt een krampgevoel en pijnscheutjes, die bij mij (helaas) vrij lang aan blijven houden. Ja, mijn spieren zijn behoorlijk ver heen, niet alleen de slijmbeurs. Toch heb ik het gevoel dat op dit moment dry needling qua fysiotherapie beter bij mij past dan (overbelasten met) krachttraining. Over op plan B dus! Krachttraining: EXIT! De focus ligt de komende weken op de ‘droge naaldjes’.

TO BE CONTINUED

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Photo by Amy Longberry
Photo by Amy Longberry

Ilizarov-notities #16 | Fysiotherapie motivatie

.

Het is die hoopvolle vraag. Ik denk dat het gaat om de bevestiging op de goede weg te zijn, dat je goed bent in je werk, dat je mensen kunt motiveren, ze kunt helpen en ze hoop kunt geven…: ‘Vind je het al een beetje leuk?’

Ik weet nooit zo goed hoe ik antwoord moet geven op die vraag terwijl mijn fysiotherapeut mij (weer eens) verwachtingsvol aankijkt. Meestal blijf ik even stil, probeer ik de juiste woorden te vinden, plak een glimlach rond mijn mond en antwoord vervolgens naar alle eerlijkheid: ‘Nee, niet echt.’ En dit heeft niets te maken met het feit dat ik mijn fysiotherapeut niet mag of dat ik het idee heb dat de fysiotherapie volslagen nutteloos is. ABSOLUUT NIET.

Het punt is gewoon dat naarmate ik steeds verder kom tijdens de fysiotherapie – de kracht terugkeert in mijn been en ik steeds beter ga lopen – de gedachte dat ik het allemaal nog een paar keer opnieuw moet gaan doen, zo ontzettend ontmoedigend werkt. Nijdig spring ik dan van het ene op het andere been (voor zover dat lukt) tijdens loopoefeningen en doe ik mezelf nog eens wat extra pijn tijdens het squaten door wat dieper door te zakken.

Fysiotherapie voor mij bestaat op het moment uit weer leren lopen en krachttraining. Met als enige doel dat, zodra ik weer in topconditie ben, er weer één of twee botbreuken gemaakt kunnen worden, en het hele riedeltje weer van voor af aan begint.  Geen negatief woord over mijn fysiotherapeut, maar voordat ik het ooit over mijn lippen ga krijgen dat ik fysiotherapie leuk vind – en met een grijns voor oor tot oor de zaal door huppel, ren, dans, zonder mokken ga roeien, fietsen, lachend de crosstrainer opstap, 110 krachtoefeningen doe en zelf voorstel om er wat extra gewicht bovenop te doen tijdens het squaten – zijn we een paar jaar verder.

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Update littekens

In november plaatste ik een blogpost over mijn littekens met enkele foto’s van hoe ze zeven maanden na het verwijderen van het frame eruit zagen. Tot die tijd smeerde ik  met calendula crème mijn littekens in, daarna ben ik overgestapt op Johannes(kruid) olie. Naar mijn gevoel beginnen enkele littekens nu beter weg te trekken dan toen ik nog smeerde met de calendula crème. Ik blijf nog een tijdje doorsmeren met Johannes(kruid) olie, maar als er dan te weinig ‘resultaat’ is naar mijn zin, dan stap ik over op een ander middeltje uit mijn lijstje.  Tijd voor een update:

Littekens update before after © L. Rugebregt 2013
(c) L. Rugebregt 2013

Het lijkt erop dat de littekens linksonder mijn knie (hieronder beter te zien) eindelijk weg beginnen te trekken. Mocht je je trouwens afvragen waarom ik tape om mijn voet heb, dit heeft ermee te maken dat door de standscorrectie mijn voet ontzettend naar binnen toe helt. Dit is best wel pijnlijk, en door de voet in te laten tapen door de fysiotherapeut wordt het naar binnen hellen gedeeltelijk beperkt (aanstaande vrijdag heb ik een afspraak bij de podoloog en krijg ik hopelijk zooltjes aangemeten om dit te corrigeren).

Update littekens © L. Rugebregt 2013

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

De achtbaan

Ik weet niet of sommige mensen, die ook een ilizarov-frame hebben gehad, zich hierin herkennen, maar de tijd dat je in het frame zit, is nog niets vergeleken met de tijd die je ervoor nodig hebt om er fysiek gezien weer helemaal bovenop te komen. Ik ben nu bijna driekwart jaar verder sinds het frame is verwijderd en nog steeds voel ik elke dag dat mijn linkerbeen niet helemaal 100 procent ‘ok’ is.

En natuurlijk is dit niet een post om iedereen die nu op de wachtlijst staat (of er nog opgezet moet/wilt worden) een ilizarov-frame uit het hoofd te praten. Ik denk echter wel dat het goed is om je tot op zekere hoogte bewust te zijn van de impact die een ilizarov-frame maanden, misschien wel jaren, na het verwijderen ervan nog heeft op je lichaam. Wellicht is het ook goed voor alle mensen die vanaf de zijlijn te maken hebben met een ilizarov-frame: familieleden, vrienden, kennissen, collega’s etc..

Want ook al tel je de maanden, weken, dagen en uren af, zodra het frame wordt verwijdert, en een tijd later uit de röntgenfoto blijkt dat je bot goed is dichtgegroeid, kun je op dat moment echt nog niet wegrennen om de wereld te tackelen. In feite gaat er op dat moment een nieuw startsein af en blijk je pas op de helft van jouw persoonlijke ilizarov-achtbaanrit te zitten. En net als een rit in de achtbaan, heb je de hoogtepunten waarin je je onoverwinnelijk voelt, en de dieptepunten wanneer je je afvraagt wat je ooit heeft doen besluiten om die verdomde achtbaan in te stappen?!

Om een idee te krijgen van mijn achtbaanrit tot nu toe:

  • Net niet janken van de pijn als de gipsmeester mijn stijve knie na 3.5 week bovenbeengips terugbuigt in een hoek van 90 graden. Dieptepunt.
  • Voor het eerst weer fietsen en reizen met het openbaar vervoer. Hoogtepunt.
  • ‘Je hebt een beetje platvoeten.’ Superaardige opmerking van mijn fysiotherapeut die (en dit komt waarschijnlijk door mijn slonzige voorkomen tijdens de fysiotherapie) duidelijk niet door heeft dat ik extreem ijdel ben. Dieptepunt.
  • Doorkrijgen dat de mobiliteit in mijn enkel terug is doordat ik uit pure verveling rondjes draai met mijn voet. Hoogtepunt.
  • Een slordige 1000 km afleggen in de auto met mijn been in een brace op het dashboard, eindpunt: Zwitserland. Hoogtepunt.
  • Een been dat nog steeds blijft opzwellen. Dieptepunt.
  • Wekenlang aangeven dat mijn linkervoet pijn doet aan de binnenkant. > ‘Ja, dat komt door die platvoeten en de nieuwe stand van het been.’ > Hierdoor keihard een spiertje verrekken. > AUW! > Nu continu rondlopen met een ingetapete voet en een tweede afspraak bij de podoloog voor (en dit keer weigert ze me die niet meer!) zooltjes. Dieptepunt.
  • Hardlopen op de loopband. Hoogtepunt.
  • Pijn aan mijn scheenbeen door het hardlopen op de loopband. Dieptepunt.
  • Muziek op z’n luidst en als een malloot door de kamer dansen. Hoogtepunt.
  • Squaten met 35 kilo in mijn nek, zo niet lady-like! Maar hé, het lukt me wel! Hoogtepunt.
  • Fysiotherapie-spierpijn. Dieptepunt.
  • Littekens die ik dan weer wel, dan weer niet voel irriteren. Dieptepunt.
  • Als een bezetene de trap op- en afrennen! Hoogtepunt.
  • De mobiliteit die maar niet volledig terug wilt keren in mijn knie. Dieptepunt.
  • Een enkel die nog geregeld pijn blijft doen. Dieptepunt.
  • Steeds beter worden in Pilates. Hoogtepunt.

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

 

Ilizarov-notites #1 | My guy will call your guy

.

Goed, er is weer een nieuw jaar aangebroken, en terwijl iedereen vol frisse moed is begonnen aan de goede voornemens (cliché!), mag ik mij weer gaan ‘verheugen’ op een tweede ronde ilizarov-frame. Een nieuwe ronde, nieuwe kansen. En mijn kansen ga ik ditmaal (overmoedig?) hoog inschatten. Of dit waarheid gaat worden of gaat eindigen in een diep tranendal weet ik nog niet, maar ik weet ditmaal (in tegenstelling tot de eerste keer) heel goed wat ik kan verwachten, en wat ik in sommige gevallen beter wel of niet kan doen.

Ik ben pas gaan bloggen over mijn ervaringen met het ilizarov-frame nadat het frame van mijn linkerbeen was verwijderd. Het leek mij dit keer interessant om van begin tot eind ‘live’ te bloggen in de vorm van ‘ilizarov-notites’. Je kunt het vergelijken met dagboeknotities over mijn ‘ilizarov-belevenissen’ gedurende de aanloop naar de operatie, de ziekenhuisopname, de periode in het frame en de revalidatieperiode daarna.

Vandaag dan mijn eerste ‘entry’ in mijn digitale ‘iliazrov-notitieboek’:

My guy will call your guy

Het is ruim acht maanden geleden dat het ilizarov-frame van mijn linkerbeen is verwijderd in april 2012, wetende dat ik het hele traject nog een keer zou moeten afleggen met mijn rechterbeen. Tijdens een controle in november bleek echter dat ik mentaal nog niet toe was aan weer een ilizarov-frame en werd, onder het mom van ‘my guy will call your guy’, afgesproken dat ik in januari zou laten weten of ik er op dat moment wel aan toe zou zijn (om zo snel mogelijk geopereerd te worden). Januari leek in november nog ‘veilig’ ver weg, maar voordat ik het wist belde ik vier dagen geleden naar de polikliniek om ‘groen licht’ te geven. *Slik*. Nu is het afwachten geblazen tot ik weer opgenomen word in het ziekenhuis, en ik merk dat er een zekere onrust in is geslopen bij mij. Ervan uitgaande dat ik binnen twee tot drie maanden een oproep kan ontvangen is het nu zaak om orde op zaken te stellen, dingen af te ronden en voorbereidingen te treffen.

Te beginnen met fysiotherapie. Gisteren is er een krachtmeting gedaan om te zien hoeveel kracht er in beide benen zit, en om te bepalen hoe rechts nu ook optimaal ‘getraind’ kan worden om het ilizarov-frame zo goed mogelijk op te kunnen vangen. Uit de meting is gebleken dat links qua kracht inmiddels dicht in de buurt komt van rechts, alle fysiotherapie is dus niet voor niets geweest. En, tot zowel mijn verbazing als die van de fysiotherapeut, blijk ik meer kracht in mijn lichaampje te hebben dan in eerste instantie gedacht. Het schema dat nu is samengesteld om mijn benen te gaan trainen voorspelt dan ook een groots (fysiek en mentaal) drama avontuur de komende weken…