Dr. van Heerwaarden

O-notities #8 | High!

Inmiddels is het een kleine maand geleden dat op 16 september alle platen, schroeven en welgeteld één kram, uit het bot bij mijn rechterheup en rechterknie zijn gehaald in de Sint Maartenskliniek Woerden. De operatie ging snel, zonder complicaties en ik heb zoals vanouds al mijn ingewanden uitgespuugd in de uren die erop volgden.

Inmiddels ben ik er wel achter dat, of het nu gaat om een narcose, een ruggenprik, een PCA pomp met morfine of alleen maar oxinorm pillen slikken, mijn lichaam simpelweg niet tegen de zware dosis aan chemische (pijnstillende) middelen kan die er tijdens en na een operatie doorheen gejaagd worden, en al helemaal niet als het gaat om het anti-misselijkheidsmiddel.

Volgens mij ben ik er nu achter hoe het is om high te zijn. Het anti-misselijkheidmiddel maakte mij zo duf dat ik mijn ogen niet open kon houden, maar nog wel alles meekreeg van wat er om mij heen gebeurde. Vervolgens werd ik zo moe dat ik niets liever wilde dan slapen, niet kon slapen, maar wel de meest gekke paniekgedachten kreeg tot ik er weer even uitkwam en vervolgens weer wegdreef.

Nee helaas, mijn ziekenhuisopnames worden alleen maar ‘erger’ en ik heb mij dat ene nachtje dat ik opgenomen was, serieus afgevraagd waarom ik mij steeds weer opnieuw door die medische hel laat gaan en niet gewoon al na de eerste (half mislukte) operatie was gestopt. Maar goed, de opname is inmiddels weer achter de rug en ik ben weer volop aan het revalideren.

Rond de 150 gr. RVS is er uiteindelijk uit mijn been gehaald!
Rond de 150 gr. RVS is er uiteindelijk uit mijn been gehaald!

En het revalideren gaat verassend goed! Met het verwijderen van al het RVS door dr. van Heerwaarden bleek dat in mijn heup de pees niet goed aangehecht was – waarschijnlijk hebben de hechtingen toentertijd te snel losgelaten – en dat kan ook een hoop verklaren betreffende de pijn in mijn heup waar ik toch bijna 1,5 jaar(!) mee rond heb gelopen.

Inmiddels is de pees extra strak gehecht, en de littekens zijn ook opnieuw gehecht, met de voorspelling dat ik nu echt goed op kan bouwen. En dat lijkt al aardig te lukken. Ik loop inmiddels al zonder loopkrukken binnenshuis, en ook voor kleine boodschapjes richting de supermarkt even verderop. De flexibiliteit in de knie laat nog even op zich wachten maar de kracht komt snel terug.

En daarom heb ik het ook aangedurfd om een kans te grijpen die ik niet aan zag komen… Namelijk om eind november in het vliegtuig te stappen richting Indonesië! Bergen en tempels beklimmen zullen er niet inzitten, maar genieten van het land(schap), nieuwe ervaringen en ontmoetingen opdoen, en bovenal tot rust komen na de afgelopen jaren… WAT EEN HEERLIJK VOORUITZICHT!

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

O-Notities #6 | Extra operatie

Vorige week bereikte ik de drie maanden grens sinds de TKO afgelopen mei. Tijd voor weer een controle in de Sint Maartenskliniek Woerden. Dit keer werd de controle gedaan door dr. van Heerwaarden zelf, de vorige keer werd dit door een arts-assistent gedaan. Maar natuurlijk is er geen controle zonder eerst een paar röntgenfoto’s te laten maken.

En dit zijn ze:

O-Notities [6] © LizLohren.nl

Ik kan er kort over zijn: de breuk is dicht en ook de plaat en de kram zitten nog steeds stevig op hun plaats. Binnenshuis loop ik inmiddels al zonder loopkrukken en de fysiotherapie kan eventueel opgevoerd worden naar drie keer per week, ik zal er alleen niet veel verder mee komen…

Inderdaad, dat heb je goed gelezen. Al sinds een paar weken, zodra ik qua belasting probeer op te bouwen, trekt de knie dit wel, maar mijn heup niet. Het zijn precies dezelfde pijnklachten in de heup zoals deze zich vorig jaar ook manifesteerden en zelfs resulteerden in een slijmbeursontsteking.

In januari dacht dr. van Heerwaarden nog dat de pijn in de heup kwam door de standsverandering na de operatie vorig jaar, en dat de pijn zou verdwijnen na de TKO, maar dit is dus niet gebeurd. Het blijkt nu dat de pijn veroorzaakt wordt door de plaat die nog in de heup zit. En die plaat moet er dus uit… A.S.A.P.!

Met andere woorden: zodra de plaat eruit is gehaald, ga ik weer terug naar ‘punt nul’ qua revalidatie. Het zal wel een stuk sneller moeten gaan omdat er in het bot geen breuk hoeft te helen, alleen de openingen van de schroeven zullen dicht moeten groeien. En natuurlijk zullen de spieren, peesplaat en het nieuwe littekens weer moeten helen.

Ik denk erover om dan ook meteen de kram en de plaat bij de knie te verwijderen. Dat scheelt ook weer een toekomstige operatie, ziekenhuisopname en extra revalidatie. Maar serieus, na deze ‘extra’ operatie moet het echt afgelopen zijn… voor tenminste één been dan.

Wordt vervolgd

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

O-notities #2 | Osteotomie

Ruim twee weken geleden, op 27 januari, was ik weer in de Sint Maartenskliniek Woerden. Naar aanleiding van de röntgenfoto’s en de CT-scan had dr. van Heerwaarden een berekening gemaakt van de huidige afwijkende standen in mijn benen en een plan van aanpak opgesteld.

Als eerste zal hij mijn rechteronderbeen opereren [update 12 februari 2014, 16.26u: de operatie zal plaatsvinden op 6 mei 2014]. Er zal een breuk gemaakt worden vlak onder de knie, waarna de draaifout van mijn voet (die te ver naar buiten staat) gecorrigeerd zal worden, en vervolgens zal de O-stand gecorrigeerd worden. Twee correcties in één dus, waarna de breuk vastgezet zal worden met behulp van een plaat aan de binnenkant van het bot en een kram aan de buitenkant van het bot.

De revalidatietijd wordt op ongeveer een jaar geschat, waarna het linkeronderbeen én het linkerbovenbeen tegelijkertijd geopereerd zullen worden. Inderdaad, toch weer het linkeronderbeen. Omdat dr. van Roermund alleen de O-stand uit mijn linkeronderbeen heeft gehaald maar niet de draaifout – waardoor mijn linkervoet alleen maar meer naar buiten is gaan staan –  zal dr. van Heerwaarden dit alsnog doen door een nieuwe breuk te maken vlak boven de oorspronkelijke breuk uit 2011. Vervolgens wordt er een breuk gemaakt vlak boven de linkerknie om een correctie uit te voeren aan het linkerbovenbeen. Revalidatietijd: onbekend.

Het einddoel: twee voeten die recht(er) naar voren zullen staan, knieën die niet meer naar binnen staan én twee onderbenen die een stuk rechter – helemaal recht zullen ze nooit worden – zullen staan. Ennnn… geen risico meer op vroegtijdig versleten gewrichten.

Het risico op complicaties? Bloedverlies, hartritmestoornis, bot dat niet makkelijk groeit, zenuwen en pezen die nog een standscorrectie misschien niet aankunnen… Reden genoeg om het niet te doen? Nee, niets doen is tekenen voor benen die er nog erger aan toe zijn dan voor de eerste operatie. Ik heb A gezegd, dus zeg ik ook B (C en D) en kan er alleen maar op hopen dat het nu toch goed (of in ieder geval beter) zal komen :)

Overigens, deze operaties – rondom de knieën – worden ‘osteotomieën’ genoemd. Dat is weer een nieuw woord voor de ‘O’ in de O-notities ;)

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

LIEVER UPDATES VIA EMAIL? SCHRIJF JE IN VIA HET MENU RECHTS  >>>

O-notities #1 | Second Opinion

Zoals ik in de laatste ilizarov-notities al aankondigde, zal ik in 2014 bloggen over verdere operaties – en alles daaromheen – onder de noemer O-notities. Inmiddels zijn we alweer over de helft van de eerste maand van 2014, en meldde ik mij vorige week donderdag dan eindelijk bij dr. van Heerwaarden in de Maartenskliniek, Woerden.

Ik had een afspraak staan met twee doelen: een second opinion en om te besluiten of ik mij definitief verder zou laten behandelen door dr. van Heerwaarden (dr. van Roermund gaat per 1 maart 2014 met pensioen).

Om te voorkomen dat ik mij zou laten overdonderen tijdens het gesprek, en de deur uit zou lopen zonder de vragen gesteld te hebben die ik wilde stellen, en gezegd te hebben wat ik wilde zeggen, was er een vriendin mee om mij bij de les te houden. Gelukkig was alleen al haar aanwezigheid genoeg om rustig te blijven en het gesprek aan te gaan, *eeuwig dankbaar*!

Hoewel ik nog niet helemaal helder heb wat ik precies van dr. van Heerwaarden vind, heeft deze dokter op één punt al een spierwit voetje bij mij weten te halen, namelijk dat hij mij bevestigde in mijn vermoeden dat de correctie in mijn linkeronderbeen (m.b.v. het ilizarov-frame) maar gedeeltelijk is geslaagd.

De O-stand is dan wel uit het onderbeen, maar er is nog steeds sprake van een draaifout waardoor mijn knie naar binnen staat en mijn voet naar buiten. Allebei mijn voeten staan op dit moment (onelegant) ver naar buiten. Er zullen zeker nog meerdere operaties nodig zijn om het linkerbeen alsnog te ‘fixen’ en het rechterbeen in de juiste stand te corrigeren.

Ik zal jullie niet vervelen met de technische details van de (mogelijke) vervolgoperaties zolang er nog geen concreet plan de campagne bekend is. Gisteren zijn hiervoor nieuwe röntgenfoto’s en een CT-scan gemaakt, waar ongetwijfeld flink wat berekeningen op losgelaten zullen worden, en waarvan ik volgende week maandag de uitkomsten zal horen.

Wel zal eerst het rechterbeen geopereerd worden omdat ik daar nu constant pijn aan heb. Ik kan bijna niets doen of mijn slijmbeurs is weer overbelast. Van dr. van Heerwaarden heb ik begrepen dat dit te maken heeft met de onnatuurlijke stand van mijn been op dit moment, waardoor de slijmbeurs continu geïrriteerd wordt. Auw…

Maar goed, na volgende week maandag zal ik beslissen of ik definitief in zee ga met dr. van Heerwaarden als mijn ‘nieuwe’  arts/orthopeed, waarbij dr. van Roermund langs de zijlijn nog steeds in de gaten zal houden of alles wel tot een goed einde komt met deze ‘dame’, waarover hij tijdens de overdracht aan dr. van Heerwaarden gezegd zou hebben: “Die weet wel wat ze wil.”

Uhuh… Damn right dat ik dat weet ;)

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

LIEVER UPDATES VIA EMAIL? SCHRIJF JE IN VIA HET MENU RECHTS  >>>

Ilizarov-notities #23 | Grijs Gebied

Door alle hectiek na mijn laatste afspraak bij dr. van Roermund, ging ik er vorige week donderdag helemaal aan voorbij dat het precies twee jaar geleden was (op 24 oktober 2011) dat ik voor het eerst van mijn leven geopereerd werd en er een ilizarov-frame rondom mijn linkeronderbeen werd geplaatst. Mijn hoofd tolt als ik eraan denk wat er allemaal in die twee jaar is gebeurd.

Het begon met de belofte van twee ‘relatief eenvoudige’ standscorrecties m.b.v. een ilizarov-frame, resulterend in twee rechte benen en voeten die niet meer (of minder) naar buiten zouden wijzen. Inmiddels is dit voor alle betrokken partijen een desillusie gebleken en zijn we – via één ilizarov-frame om het linkeronderbeen, één standscorrectie aan de rechterheup en meerdere aangepaste plan de campagnes – in een ‘grijs gebied’ beland met de titel: ‘moeten we nog wel verder opereren’.

Twee dagen geleden bevond ik mij dan ook weer op de polikliniek orthopaedie tegenover dr. van Roermund, want ‘grijs gebied’ heeft voor mij absoluut geen waarde als het aankomt op, nou ja… MIJ! De uitkomst van het gesprek was dat dr. van Roermund weer terug is bij zijn eerdere standpunt dat mijn linkerbeen ‘goed’ is zoals het nu is (na het ilizarov-frame) maar dat het rechteronderbeen zonder meer verdere chirurgie nodig heeft. We zijn het dus op het laatste punt met elkaar eens.

Overigens zal dr. van Roermund niet meer degene zijn die mij verder opereert, althans niet solo. Ik zal doorverwezen worden naar dr. van Heerwaarden in Woerden die zich toegelegd heeft op standscorrecties (zonder het ilizarov-frame) om de mogelijkheid te bespreken over het in één keer naar binnen draaien van het bot in mijn rechteronderbeen met – zeker – 20 graden, waardoor ik nog een keer ilizarov-frame misschien zou kunnen ‘ontlopen’.

MAAR ik blijf erbij dat mijn linkerbeen (knie en enkel/voet) nog steeds niet in de juiste/gezonde stand staat! Ik laat dit onderwerp ook niet rusten totdat iemand dit kan bevestigen cq. dit gevoel weg kan nemen. Of dit nu dr. van Heerwaarden is of dr. Lammens (ilizarov-expert) in België, ik houd mijn opties open en geef niet op tot ik zonder enige twijfel kan zeggen dat mijn benen in de juiste stand zijn gecorrigeerd en ik mij eindelijk buiten het ‘grijze gebied’ in de ‘veilige zone’ bevind.

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

Photo by Ashley Pahl
Photo by Ashley Pahl

~ NEVER GIVE UP ~
NO MATTER HOW MUCH

“YOU GOTTA BE FRIGGIN’ KIDDING ME!”
LIFE THROWS AT YOU

.