Boekenclub

Recensie: Zeven minuten na middernacht

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks  nieuwe of reeds verschenen literatuur. 

12.07 – HET UUR VAN DE WAARHEID

We hebben allemaal onze monsters, voortkomend uit onze angsten en bijbehorende schaamtegevoelens. Emoties die een waarheid onthullen die we angstvallig verborgen proberen te houden, voor de rest van de wereld, maar nog meer voor onszelf. Ondertussen tikt de klok genadeloos door. Diep van binnen weten we dat er een tijd komt dat het monster een gestalte aan zal nemen die de waarheid, achter onze angsten en gevoelens van schaamte, zal onthullen.

Zeven minuten na middernacht. Het tijdstip dat het levensgrote monster, bestaande uit de takken en bladeren van de taxusboom op de heuvel achter het huis, dreigend voor het raam van de dertienjarige Conor staat. Het monster is gekomen om verhalen te vertellen. Vier verhalen. Drie verhalen zal het monster zelf vertellen. Maar het vierde verhaal, dat verhaal zal Conor zelf vertellen, bestaande uit niets meer en niets minder dan: de waarheid.

Verhalen zijn woeste wezens. Wie weet wat voor ravage ze  kunnen veroorzaken als je ze loslaat.
Blz. 61

[Tweet bovenstaande quote]

Maar Conor heeft wel andere dingen aan zijn hoofd dan het luisteren naar en vertellen van verhalen. Zijn moeder die ziek is van de chemotherapie. Zijn vader die in Amerika zit met zijn nieuwe gezin. Zijn bemoeizuchtige oma die komt logeren. De klappen die hij elke dag op op school opvangt. En de waarheid? Welke waarheid? Of doelt het monster soms op… de nachtmerrie?!

Patrick Ness diept in Zeven minuten na middernacht – naar een oorspronkelijk idee van Siobhan Dowd – misschien wel de grootste nachtmerrie uit die er bestaat: het (naderende) verlies van een geliefde. De wirwar van gedachten en emoties, die in zo’n periode de strijd om voorrang met elkaar aangaan, zijn voor een volwassene al moeilijk te verstouwen, laat staan voor een dertienjarige.

Verstrikt in deze wirwar van tegenstrijdige gedachten en emoties, is het dan ook Conor zelf, die ten einde raad en onbewust, het monster oproept. Een monster dat met behulp van verhalen, duidelijk probeert te maken dat er geen goed of slecht bestaat. Dat het niet erg is van Connor om te willen dat het allemaal maar voorbij is. Dat het loslaten en niet willen loslaten van zijn moeder, hand in hand gaan.

Er is niet altijd een goeierik. En ook niet altijd een slechterik. De meeste mensen zitten er ergens tussenin.
Blz. 74

[Tweet bovenstaande quote]

Hoewel prachtig geschreven en toegankelijk voor zowel jong als oud, heb ik wel een puntje van kritiek, te vinden aan het begin van het boek, wanneer Conor aangeeft het niet leuk te vinden dat zijn oma: ‘tegen hem praatte als een werknemer tijdens een evaluatiegesprek’. Dit is de gedachtegang van een volwassene, niet van een dertienjarige die nog nooit een evaluatiegesprek (op het werk) heeft gehad.

Maar afgezien van bovenstaand (minuscuul) kritiekpunt, vind ik Zeven minuten na middernacht een geweldig boek. Niet in het minst om de illustraties van Jim Kay, die de ‘donkere’ sfeer van het Zeven minuten na middernacht perfect weet te vatten.

Klik hier voor meer recensies van Zeven minuten na middernacht, geschreven door de leden van Een perfecte dag voor literatuur

ZevenMinutenNaMiddernacht
Zeven minuten na middernacht | Patrick Ness – Siobhan Dowd | Illustraties: Jim Kay | De Geus | ISBN 978 90 445 2633 2 | Gebonden: €19.95 | eBook: €15.99

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | ABOUT.ME | BLOGLOVIN | PINTEREST

Recensie: Marie

.

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks  nieuwe of reeds verschenen literatuur. 

.

~ Dichtknijpen die keel!

.

Marie. Zo’n onschuldige naam waarvan je niet kunt vermoeden dat het hele verhaal niet gaat over die lieve Marie, maar over ‘de dokter’ die volledig doordraait na haar dood. Maar eigenlijk gaat het ook weer niet over de dokter, maar over de burgemeester in zijn roze babydoll. Maar eigenlijk gaat het ook weer niet over de burgemeester, maar over zijn zoon die in de bosjes ligt. En dan gaat het ook nog over de inwoners van dat vreemde gehucht in… Oh, ergens in Amerika. Waarom in Amerika? Geen idee, maakt verder ook niet uit. Uiteindelijk draait het toch weer allemaal om Marie. Want Marie ging dood.

En ‘oh boy’ Marie is niet de enige die dood gaat in dit boek van Christophe Vekeman. Hoofden worden ingeslagen met bijlen, mensen worden gewurgd, vallen (expres) van het dak, worden doodgeslagen, penissen worden afgebeten (ja, daar kun je dood aan gaan… gewoon rustig blijven wachten tot de persoon in kwestie doodbloedt), en waarom moeilijk doen als het makkelijk kan, je kunt iemand natuurlijk ook gewoon aan gort schieten.

Altijd als ik dit soort verhalen lees – te ongeloofwaardig voor woorden, maar toch ook weer vertaald naar een zekere mate van geloofwaardigheid – vraag ik mij af wat zich in het hoofd van de auteur heeft afgespeeld? Hoe kom je aan zo’n grenzeloze verbeelding waarin vrouwen elke dag hun hele lichaam moeten scheren omdat ze er anders bijlopen als grizzlyberen, en op de koop toe zo paranoia worden dat ze hun kind aanzien voor een koelbloedige psychopaat? Zeg nou zelf, het kan niet anders dan dat de kleine etter expres zijn voetbal de dakgoot inschopte zodat papa het dak wel op moest en er vervolgens op ongelukkige wijze vanaf pleurde. Moord met voorbedachte rade. Zonder twijfel. Dichtknijpen die keel!

Als lezer dien je ook rekening te houden met het ‘moordende’ tempo waarin Vekeman continu wisselt tussen de vele personages in Marie. Dit kan een pluspunt zijn, maar Vekeman laat werkelijk alle personages aan het woord in zijn boek, maar diept geen enkel personage echt helemaal uit. Behalve de burgemeester, tot op zekere hoogte, maar dan nog weet ik nu nog steeds niet waarom de verknipte man zo graag een roze babydoll draagt!

Nogmaals, bewondering voor de oneindige fantasie van Christophe Vekeman en hoe hij dit heeft weten te vertalen naar het geschreven woord, maar de omschrijving van Marie als een ‘ode aan de liefde met een ondertoon van bodemloos verdriet’ – ik ontdekte er weinig ‘ode aan de liefde’ in – kun je niet los lezen van de ‘krankzinnige, helse roman vol grillige plotwendingen en onvergetelijke personages’, zoals het boek wordt omschreven door uitgeverij De Arbeiderspers.

Ik zal Marie niet voor een tweede keer uit de kast pakken, maar oordeel vooral zelf:

Marie
Marie | Christophe Vekeman | De Arbeiderspers | ISBN 978 90 295 8853 9 | Paperback: € 17.95 | eBook: € 13.99

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | ABOUT.ME | BLOGLOVIN | PINTEREST

.