Boekenclub

Recensie: Het purperen land

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik van tijd tot tijd nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over Het purperen land van Edna Ferber.

De beste weg…

Al enige tijd wil meer “klassiekers” lezen. Toch zet ik mij er maar niet toe aan om daadwerkelijk te beginnen aan Jane Austen, Emily Brontë, Charles Dickens (ik bedenk me ineens dat ik geen Nederlandse “klassieke” schrijver kan bedenken…) of meer recente klassieker. Blij verrast was ik dan ook toen zich de mogelijkheid, via Een perfecte dag voor literatuur, voordeed om een “onbekende” klassieker te lezen: Het purperen land van Edna Ferber.

Na het lezen van Het purperen land snap ik ook meteen waarom een klassieker, een klassieker heet. Ongeacht de tijd en omgeving waarin het verhaal zich afspeelt, de onderliggende boodschap, de thema’s die aan bod komen; het verhaal blijft herkenbaar, de gebeurtenissen en gevoelens zouden zich ook voor kunnen doen in het leven van de lezer van deze tijd.

Maartje ontvouwde haar levensfilosofie zonder ook maar enigszins te beseffen dat die een zo hoogdravend stempel zou kunnen dragen. ‘Je kunt niet ver genoeg weglopen. Je kunt niet weglopen van ’t leven behalve als je stopt met leven.’ [100]

Bovenstaand citaat is waar het om draait in Het purperen land. Je kunt niet weglopen van het leven, het komt zoals het komt (en gaat). Wellicht dat dit ook de grootste levensles is van Selina Peake, dochter van Simeon Peake, gokker van beroep en neergeschoten op klaarlichte dag waardoor de jonge Selina zich noodgedwongen aan moet passen aan het leven dat zich onzeker voor haar uitstrekt eind 19e eeuw.

Het spreekt voor Selina die zich met haar ijzersterke, doch naïeve, karakter van het bruisende Chicago losmaakt en naar het dorpse High Prairie vertrekt als onderwijzeres. Het leven ziet ze als een groot avontuur waarvan haar tijd als onderwijzeres slechts de eerste stap is. De kolen die ze op het land ziet zijn prachtig purper en de diverse andere groenten zien eruit als juwelen…

Binnen een jaar is Selina echter getrouwd en zal ze zich aanpassen aan het leven als een boerenvrouw. Een leven dat ze niet had verwacht te zullen leven maar wat nog steeds een avontuur is. Grootste plannen heeft ze voor de boerderij én grootse plannen heeft ze voor haar zoontje Dirk “zogroot” die wél het leven zal gaan leiden dat zij niet langer na zal kunnen streven.

Maar zoals alle ouders het beste met hun kind voorhebben, is dit tevens de grootste valkuil die er bestaat in het leven. Je kunt je kind niet in de richting duwen die jou het beste lijkt. De weg waarvan jij denkt dat het de meeste kansen biedt. De weg van de minste weerstand die je probeert te creëren voor je kind, wordt de weg van de meeste weerstand en wat dan?

Het antwoord op bovenstaande vraag is zeker niet simpel maar wel goed te begrijpen als je je in kunt leven in de levensloop van Selina, die niet meer dan haar uiterste best heeft proberen te doen om het meeste te maken van haar leven om haar zoon het perfecte leven te kunnen bieden.

Mijn mening over Het purperen land
Must Read / Must Not Read 


Het purperen land ~ Selina is een jonge onderwijzeres die een vrijzinnige maar culturele opvoeding heeft genoten. Na de dood van haar man Pervus DeJong moet ze echter zijn boerderij draaiende zien te houden en voor haar zoontje Dirk zorgen. Dat doet ze op ambitieuze wijze, wat niet makkelijk is in de conservatieve ‘doe maar gewoon’-gemeenschap van Hollandse immigranten in High Prairie, nabij Chicago. Maar Selina is vastberaden. Haar levensdoel is voor haar zoon het intellectuele leven mogelijk te maken dat ze zelf had willen leiden. Dirk heeft echter heel andere ideeën over zijn toekomst en trekt naar booming Chicago.


Het purperen land | Edna Ferber | Nieuw Amsterdam | €19,99 | ISBN 9789046821459

Met dank aan Nieuw Amsterdam & Not Just Any Book.

Lees ook wat de andere bloggers van Een perfecte dag voor literatuur vinden van Het purperen land.

.

P.S. Lees je deze blogpost vanaf de beginpagina? Klik dan even op de titel en scroll naar beneden om een reactie achter te laten ;)

Recensie: Wat we zien als we lezen

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over Wat we zien als we lezen van Peter Mendelsund.

Verzinnebeelden

Ik ben zo iemand die liever het boek leest dan de verfilming ervan kijkt. Want wat ik zie terwijl ik lees, komt nooit overeen met wat ik later op het scherm zie. Niet zo vreemd natuurlijk. Een film is gebaseerd op een script dat weer gebaseerd is op het boek, en de acteurs zijn weer gebaseerd op de personages uit het boek. Niets en niemand zal het ooit ‘echt’ helemaal zijn. Lezen is in die zin ook heel persoonlijk, niemand ziet wat jij ziet terwijl je leest.

Welbeschouwd zijn alle boeken een mysterie. p.122

Toch was het pas tijdens het lezen van Wat we zien als we lezen, dat ik mij begon af te vragen ‘wat’ ik dan precies zag tijdens het lezen. Ik realiseerde mij dat wat ik zag, schimmen waren, flarden, hier en daar een detail, maar nooit een geheel persoon, zelden een landschap. Hoewel ik – heel vreemd – wel weer heel goed blijk te zijn in het ver(zinne)beelden van interieurs.

Vraag mij naar een boek en het eerste wat in mij opkomt zijn de beelden (fragmenten) die ik zag terwijl ik mij een weg door het verhaal heen fantaseerde. Pas als ik die fragmenten teruggehaald heb kan ik mij ook weer (fragmentarisch) het verhaal herinneren. In die ‘zin’ slaat Mendelsund de spijker op de kop als hij zegt dat:

De wereld zoals wij haar lezen, bestaat uit fragmenten. p.400

Daarmee trekt Mendelend ook de vergelijking dat hoe je leest, een weerspiegeling is van het proces waarmee je de wereld waarneemt: in fragmenten. Immers, zouden we elk detail in ons opnemen, dan zouden we gillend gek worden van de overload aan prikkels. Dit verklaart ook waarom ik het altijd zo moeilijk vind om iemands gezicht te herinneren: ik heb niet alle details opgeslagen in mijn herinneringen.

Personen herinner ik mij een hoogstens aan een fragment van een lach die om de lippen speelt of een bepaalde blik. Hetzelfde gaat op voor personages en scenes in boeken. Er moet iets te fantaseren overblijven. Er moet sprake zijn van een bepaalde vrijheid om het verhaal in te kunnen beelden, zoals Mendelsund het heel terecht stelt.

Het geheugen is gemaakt van verbeelding, de verbeelding gemaakt van herinneringen. p.299

Maar goed, ik kan nog heel lang doorgaan met alle vragen, bevindingen en openbaringen die samenkomen met het lezen van Wat we zien als we lezen, maar beter kun je het boek zelf lezen/bekijken. Laat je tijdens het lezen overigens niet afschrikken door de literatuurwetenschappelijke termen, ook voor een leek – zoals ik – is er met gemak doorheen te komen… of verbeelden ;)

Mijn mening over Wat we zien als we lezen:
Must Read / Must Not Read

Wat we zien als we lezen ~ Heeft Tolstoj Anna Karenina echt beschreven? Heeft Melville ons ooit precies laten weten hoe Ismaël eruitzag? Of Faulkner zijn personage Benjy Compson? De verzameling van versplinterde beelden in een boek – hier een sierlijk oor, daar een losgeraakte krul, een zwierig opgezette hoed – en andere hints en aanwijzingen helpen ons lezers om een beeld van een personage of van de setting te krijgen, zonder dat de schrijver het expliciet beschrijft. Sterker nog: dit is precies wat lezen zo leuk maakt. Aan de hand van talloze voorbeelden uit de wereldliteratuur laat dit schitterende en rijk geïllustreerde boek zien hoe dit unieke visuele proces van de lezer werkt. Peter Mendelsund is de huisontwerper van uitgeverij Alfred A. Knopf en voormalig pianist. Hij ontwierp omslagen voor onder anderen Martin Amis, Stieg Larsson, David Mitchell en Kazuo Ishiguro. The Wall Street Journal heeft zijn ontwerpen omschreven als ‘de herkenbaarste en meest beeldende boekomslagen in hedendaagse fictie’.


Mendelsund - Wat we zien als we lezen LR

Wat we zien als we lezen| Peter Mendelsund | Atlas Contact | €21,99 | ISBN 9789025445676

Met dank aan Atlas Contact & Not Just Any Book

Lees ook wat de andere bloggers van Een perfecte dag voor literatuur vonden van Wat we zien als we lezen.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

P.S. Lees je deze blogpost vanaf de beginpagina? Klik dan even op de titel en scroll naar beneden om een reactie achter te laten ;)

Recensie: Ica

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over Ica van Eva Posthuma de Boer.

Keuzewaarheid

Eigenlijk is het hele leven één groot toneelspel. We proberen ‘uniek’  te zijn, maar wat betekent uniek eigenlijk in de – onvermijdelijke – vergelijking die we trekken tussen onszelf en anderen? Om uniek te kunnen zijn hebben we een voorbeeld nodig, bij voorkeur voorbeelden. Willen wij uniek zijn zoals anderen of willen we ons juist afzetten van anderen?

De absolute waarheid bestaat niet. Ieders waarheid is al een vorm van fictie. p.268

Hoe je het ook probeert te beargumenteren, rationaliseren of hoe je het ook wilt noemen, uniek is niemand en niemand is uniek. We zijn wie we zijn omdat we keuzes maken. Waar we wel uniek in kunnen zijn – of onszelf dit wijs kunnen maken – is in welke keuzes we maken. Conformeren we ons aan keuzes die anderen ook zouden maken of maken we onze keuzes echt zelf?

Hoogmoed is nu eenmaal onontbeerlijk voor hen die op grote hoogte willen komen, en degenen die het trachten te behoeden, blijven altijd onderaan. p. 10

Maar toch, de keuzes die je vanuit jezelf maakt. Hoe ‘eigen’ zijn ze werkelijk? Wat schuilt er achter die keuzes? Willen we een statement maken? Willen we geaccepteerd worden? Waar zoeken we naar? Waar zoekt de door adoratie verblinde Nadine naar als ze besluit een boek te schrijven over de door haar zo bewonderde schrijfster Ica.

Afwijzing. Alsof daar veiligheid in huist. p.228

Hoeveel mensen zijn er wel niet op zoek naar bevestiging? Bevestiging van het maken van de juiste keuzes. Bevestiging van goed zijn zoals je bent. Simpelweg bevestiging van je ‘zijn’. Diep van binnen weten we allemaal dat zodra je naar bevestiging zoekt, je alleen maar op afwijzing zult stuiten. Nooit zul je meer krijgen dan een vinger, hopend op een uitgestoken hand.

Overal kwam je bedrogen uit, behalve op papier. p.20

Wanhopig klampt Nadine zich vast aan Ica. Aan de zo nu en dan uitgestoken hand waarin Nadine het bedrog voor zichzelf, tussen de regels heeft geschreven, in haar obsessie de vrouw te doorgronden wiens bevestiging ze zoekt. Een vrouw zo uniek, dat ze alleen maar in de fantasie van Nadine bestaat, tot de realiteit in alle stilte haar intrede doet…

Mijn mening over Ica:
Must Read / Must Not Read

Ica ~ Wanneer Nadine Sprenger als debutante het Boekenbal bezoekt, maakt ze kennis met de door haar zo bewonderde Ica Metz, een schrijfster die wel erg veel weg heeft van Connie Palmen. Tussen haar en de kleine, grote schrijfster bestaat onmiddellijk een vanzelfsprekende, maar onverklaarbare vertrouwdheid. Getroffen door de gretigheid waarmee Ica in het leven staat, maar ook door haar werk, dat leest alsof ze elk woord speciaal voor haar geschreven heeft, komt ze tot het besef dat ze geen fascinerender personage voor haar nieuwe roman zou kunnen verzinnen dan Ica Metz.


Ica - Eva Posthuma de Boer 600

Ica| Eva Posthuma de Boer | Ambo|Anthos | €19,99 | ISBN 9789041426260

Met dank aan Ambo|Anthos & Not Just Any Book

Lees ook wat de andere bloggers van Een perfecte dag voor literatuur vonden van Ica.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

P.S. Lees je deze blogpost vanaf de beginpagina? Klik dan even op de titel om een reactie achter te kunnen laten hieronder ;)

Recensie: En nooit was iets gelogen

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over En nooit was iets gelogen van Ellen Heijmerikx.

Hoeveel lijden kan een mens overleven

En nooit was iets gelogen… maar wel verborgen. Verstopt in herinneringen die pijnlijk luid zwijgen maar met de laatste ademteugen toch hun weg vinden naar het daglicht waarvan ze waren verstoken. Maar worden de herinneringen erkend? Worden ze bewaard? Of worden ze vergeten en nog belangrijker… vergeven?

Juanita en Pepe lijken misschien totaal verschillende persoonlijkheden als ze elkaar ontmoeten in het dictatoriale Spanje, maar de overeenkomst die zij met elkaar delen – en waar zij zich misschien niet van bewust zijn – is dat de rode draad in hun levens bestaat uit overleven.

In het land waar ik ben geboren, verraadde men elkaar. In het land waar ik opgroeide zonder vaste woon- en verblijfplaats, bleef de oorlog bij elke stap onder onze voeten doorsmeulen. p.87

Overleven met als enige vluchtmogelijkheid een andere werkelijkheid; hun dromen. Een meisje in een spiegel en de leerling van een heilige. Het volwassen gezang van een kind en de gedichten van een kind dat niet heeft leren lezen of schrijven. De duivel die beschermt en de heilige die met alcohol doordrenkte vuisten slaat.

Hoe oud moet je worden om je herinneringen te begrijpen? p.12

En als het leven een toneelspel is? Wie zijn we dan in het theater van onze vervlogen dromen? Overgoten door de trauma’s die we een plek proberen te geven in de vorm van vergeven, door te rationaliseren, door te zwijgen, door wraak te nemen en weer betekenis te geven. Hoeveel lijden kan een mens overleven?

Misschien heb ik als negen- of tienjarige een man gedood die al dood was en ben ik nooit verder gekomen dan dat moment. p.150

Pepe overlijdt terwijl Juanita liever niet wil luisteren naar zijn verhaal, zich afwendt, desinteresse toont terwijl zij elk woord in zich opneemt en een nieuw beeld van haar man vormt. De copla’s van Pepe die betekenis krijgen in de vorm van vaders die geen vaders waren en monsters die onvoorwaardelijk lief hadden.

Een geschiedenis ruim je niet op, hoe aantrekkelijk het ook lijkt om ruimte te creëren. Laat anderen dat doen. p.242

En met de dood is het tijd om terug te keren…

Mijn mening over En nooit was iets gelogen:
Must Read / Must Not Read

En nooit was iets gelogen

Juanita zit aan het sterfbed van haar man Pepe, in Nederland. In zijn laatste dagen vertrouwt Pepe haar alles toe waarover hij een leven lang gezwegen heeft. Zijn bekentenis opent Juanita niet alleen de ogen voor het echte verhaal van Pepe’s jeugd tijdens de wrede Spaanse dictatuur, maar dwingt haar ook naar haar eigen verleden te kijken. De romantiek van hun eerste ontmoeting, het reizend theatergezelschap van haar ouders, de gedichten die Pepe schreef en de vader die hij zocht – alles komt in een ander licht te staan. En nooit was iets gelogen is een intense roman over liefde, overleven en de kracht van verbeelding.


En nooit was iets gelogen

En nooit was iets gelogen| Ellen Heijmerikx | Nieuw Amsterdam | €19,95 | ISBN 9789046818817

Lees meer recensies over En nooit was iets gelogen, geschreven door de bloggers van Een perfecte dag voor literatuur.

Met dank aan Nieuw Amsterdam & Not Just Any Book.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

Recensie: Etta & Otto & Russell & James

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over Etta & Otto & Russell & James van Emma Hooper.

Gevoel van herinnering

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik durf nu al te zeggen dat Etta & Otto & Russell & James mijn favoriete boek van dit jaar is. Ik ga hier niet uitgebreid in op de verhaallijnen in het boek, daarvoor kun je het beste het zelf boek induiken om je mee te laten voeren op de deining ervan. In plaats daarvan wat gemijmer van mijn kant na het lezen van het boek.

‘Als ik onthoud en jij vergeet, dan kunnen we toch in evenwicht blijven?’ [p.78]

In al onze complexheid blijven we allemaal ‘mens’. Met al onze herinneringen en wensen, vervult met hoop en angst. Angst om lief te hebben, angst om liefde te verliezen, angst om te vergeten hoe lief te hebben of hoe het was om geliefd te zijn. Hoe vaak zouden we willen dat we dingen konden vergeten, hoe beangstigend is het om daadwerkelijk te vergeten. Vergeten wie je bent of wie de ander was. Niet langer het onderscheid kunnen maken of jij jij bent of misschien wel de ander, want de herinneringen zijn niet langer van elkaar te onderscheiden.

Ze probeerde zo te slapen dat geen enkel stukje van haar een stukje van hem raakte, zodat zijn herinneringen nergens een punt van contact vonden om de hare binnen te sluipen. [p.42]

En toch, wie lief heeft (gehad) en geliefd is (geweest) zal ondanks het verdwijnen van herinneringen, vast kunnen houden aan het gevoel van herinnering. Dat, ook al zijn we stukjes kwijt, stukjes van onszelf, onbewust weten we waar we vandaan komen, waar we zijn geweest en voelen we hoe ons dit heeft gevormd. Met elke weg die we volgen raken we toch wel iets van onszelf kwijt, maar we zullen er ook stukjes bij krijgen, of stukjes bijdragen aan de weg van de mensen die we tegenkomen, waar we ons niet altijd bewust van zijn.

Hoewel ze zo groot zijn als volwassen mannen, zijn het gewoon jongens die stukjes kwijt zijn. Armen of benen of hersens of ziel. [p.143]

De enige reden waarom we dingen niet doen, terwijl we ze juist wel zouden willen doen, is omdat we onszelf in de weg staan, omdat we bang zijn. Bang om verkeerde keuzes te maken, bang dat anderen het niet met onze keuzes eens zijn of onze keuzes niet begrijpen. Maar waar het om gaat, is niet om het niet bang zijn, maar het bewust zijn van het bang zijn, om vervolgens, hetzij met een korte of lange aanloop, achter onze dromen en wensen aan te gaan, door bijvoorbeeld 3232 kilometer tot de kust te lopen om de oceaan te zien…

We zijn allemaal bang, het grootste deel van de tijd. Het leven zou levenloos zijn als we het niet waren. Wees niet bang, en spring dan in je angst. Telkens en telkens weer. Vergeet alleen niet jezelf vast te houden als je het doet. [p.145]


Over Etta & Otto & Russel & James: 

Otto vindt op de keukentafel van zijn afgelegen boerderij in Saskatchewan een afscheidsbrief van zijn vrouw. Etta heeft besloten dat ze nog voor haar dood – ze is tweeëntachtig – de oceaan wil zien. Ze begint te lopen: het is nog 3232 kilometer tot de kust.

Otto ging ooit zelf op reis, om te vechten in een ver land. Nu Etta weg is, krijgen de demonen uit de oorlog weer vat op hem. Hun buurman Russell volgt vastberaden het spoor van Etta, zijn heimelijke grote liefde. En James, tja, die moet je op papier ontmoeten.

Etta & Otto & Russell & James is een betoverende roman over een pelgrimstocht en eeuwige liefde. Emma Hooper schrijft bijzonder overtuigend en liefdevol over haar personages die proberen hun verleden achter zich te laten, maar niet zonder de mooie herinneringen te koesteren.

Uitgeverij Podium


Etta Otto Russel James
Etta & Otto & Russell & James | Emma Hooper |Uitgeverij Podium | ISBN: 978 90 5759 688 9 | € 19,95

Lees hier meer recensies over Etta & Otto & Russell & James, geschreven door de bloggers van Een perfecte dag voor literatuur.

Met dank aan Podium voor het toekennen van een recensie-exemplaar van Etta & Otto & Russell & James.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

Recensie: De gestolen kinderen

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. 

INDERDAAD, GOOI DIE PUT OPEN… TOE DAN!!!

Mijn (cultureel antropologische) hart maakte een sprongetje toen ik voor het eerst las over De gestolen kinderen van Gerardo Soto y Koelemeijer. Een roman over een zwarte bladzijde uit de Spaanse geschiedenis waar ik nog nooit van had gehoord, maar wel meteen een belletje deed rinkelen over eenzelfde zwarte bladzijde uit de Argentijnse geschiedenis.

Gedurende de jaren ’70 werden in Argentinië, in de gevangenis geboren, kinderen van hun ouders (tegenstanders van het militaire regime) gescheiden en (illegaal) geadopteerd. In Spanje vond al langer eenzelfde proces plaats. Van de jaren dertig tot midden jaren negentig – dus nog tot vrij recentelijk – werden in Spanje kinderen van hun (socialistische of communistische) ouders  na de geboorte weggenomen en (voor grof geld) ter adoptie aangeboden aan welgestelde aanhangers van het fascistische (Franco) regime en zelfs tot over de grenzen.

De biologische ouders kregen te horen dat hun kind was gestorven door complicaties na de geboorte, maar kregen nooit een lichaam te zien. Ook werden de ouders ronduit tegengewerkt als zij op zoek gingen naar de waarheid achter de verdwijning van hun kind. Hoe triest deze Spaanse geschiedenis ook is, het biedt natuurlijk wel een geweldige voedingsbodem voor een prachtroman aangezien het onderwerp bij bijna niemand bekend is. Maar helaas…

De hoofdrol in De gestolen kinderen is weggelegd voor Miguel, getrouwd, vader van twee zoons, ouders niet meer in leven. Op een dag ontvangt Miguel een brief van een tante waarin zij hem verteld dat zijn ouders niet zijn biologische ouders zijn en laat zij doorschemeren dat de ‘adoptie’ van Miguel niet zomaar een ‘adoptie’ was. Dit nieuws zet Miguels bestaan volledig op zijn kop, waarna hij probeert in het reine te komen met dit nieuws en wie hij werkelijk is, nadat goede vriend Álvaro zijn vermoeden uitspreekt dat Miguel één van de zogeheten ‘gestolen kinderen’ is.

Terug naar mijn ‘helaas’. Hoewel een fysieke, alsmede een emotionele zoektocht naar iemands ware identiteit, verweven met een stuk  geschiedenis, mij als lezer het boek had kunnen doen verslinden, kon ik een gevoel van teleurstelling niet onderdrukken tijdens het lezen van De gestolen kinderen.

De gestolen kinderen [Foto LizLohren.nl]

Een kleine 250 bladzijdes ten spijt heb ik gewacht tot eindelijk die beerput eens opengetrokken werd over de gestolen kinderen en het collectieve trauma dat het hele Spaanse volk met zich meedraagt, maar nog belangrijker: verzwijgt. Want hoe heeft het ooit kunnen gebeuren dat er tienduizenden, wellicht honderdduizenden, kinderen zijn gestolen van hun ouders en dit regelrecht de politieke en geschiedkundige doofpot in is gegaan?

Een vraag die hoofdpersoon Miguel zich wel degelijk, en tot vervelens toe meerdere malen, afvraagt maar niet verder uitgewerkt wordt. In plaats daarvan krijg ik geschiedenislesjes over generaal Franco en zijn politieke bewind die de ‘kinderroof’ mogelijk maakte, al dan niet geciteerd uit één van de documenten die Miguel toegespeeld krijgt van Álvaro.

Miguel besluit het merendeel van het boek te ontkennen en verzwijgen, dat hij én geadopteerd is, én een gestolen kind is, waardoor het verhaal naar mijn mening niet lekker op gang komt. Pas aan het einde van het boek vindt er nog een zoektocht plaats met een wel heel makkelijk einde in de vorm van een brief van Miguels moeder aan haar gestolen kind. Ook stoorde ik mij aan de onduidelijke tijdsprongen die gemaakt werden tussen de hoofdstukken van soms enkele weken en maanden, en dat geen één van de personages in De gestolen kinderen echt uitgediept werd. Hierdoor bleef het verhaal behoorlijk oppervlakkig.

Eigenlijk is het net als het bakken van een cake, je hebt al de juiste ingrediënten, de temperatuur van de oven is goed, de baktijd is ingesteld, en dan nog stort de cake in nadat je deze uit de oven hebt gehaald. Ontzettend jammer.

De gestolen kinderen | Gerardo Soto y Koelemeijer | Nieuw Amsterdam Uitgevers | ISBN 978 90 468 1529 8 | Paperback: € 18.95 | eBook€ 8.99

Klik hier voor meer recensies van De gestolen kinderen, geschreven door de leden van Een perfecte dag voor literatuur

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | ABOUT.ME | BLOGLOVIN | PINTEREST

.