Acceptatie

F*ck it met die bucket!

Kwetsbaarheid is de geboorteplaats van innovatie, creativiteit en verandering… ~ Brené Brown

Fuck It List © LizLohren.nl

Ik ben geen fan van de zogeheten Bucket List. Het opstellen van een lijst met activiteiten en ervaringen, die afgevinkt dienen te worden before you kick the bucket, ik kan er niet zoveel mee. Niet dat ik nooit een Bucket List heb opgesteld, meerdere zelfs, maar het deed mij vrij weinig. Natuurlijk, ik wil ook graag een mooi huis, een leuke auto, 1001 reisbestemmingen bezoeken, het noorderlicht zien en nog een tatoeage laten zetten. Maar het is allemaal zo materialistisch, waarin zit dan de meerwaarde; wat leer ik ervan?

Levenslessen wil ik, niet kortstondige ervaringen waar ik even van opleef en die daarna net zo snel wegspoelen als het douchewater in het putje van de badkamer. En toen las ik laatst (*thnx A. voor het doorsturen van de link!*) op Elephant Journal over een F*ck It List. Waar het bij een F*ck It List om draait is dat je groeit in je denken, voelen en gedrag. Ook gaat het om het loslaten van dingen die je hinderen om tot je volledige potentieel te komen. Het gaat namelijk niet om het bereiken van ‘succes van buitenaf’, maar om het creëren van persoonlijk succes, van binnenuit.

Als ik eerlijk ben naar mezelf en in mijn denken, voelen en gedrag, dan merk ik dat mij hierin sterk laat beïnvloeden door de mening en het oordeel van anderen. Invloeden van buitenaf dus. En dat is echt niet hoe ik mijn leven wil leven; wie ik wil zijn. Daarom heb ik een persoonlijke F*ck It List opgesteld, waarin mijn zelfinzicht en zelfontwikkeling centraal staan, opgesteld aan de hand van thema’s die ik belangrijk vind om (verder) te ontwikkelen:

1. Acceptatie

Daarmee bedoel ik niet alleen accepteren dat de dingen gebeuren zoals ze gebeuren, en dat ik daar niet altijd invloed op heb – hoogstens op mijn reactie erop – maar dat ik mijzelf ook accepteer voor wie ik ben en anderen accepteer voor wie zij zijn. Er lijkt weleens gedacht te worden dat mensen die hard oordelen over een ander, zichzelf ontzettend hoog hebben zitten. Maar ik denk dat het tegenovergestelde het geval is; hoe harder het oordeel over een ander, hoe harder het oordeel over jezelf. En een oordeel is nooit positief of productief, juist daarom is het zo belangrijk om acceptatie als prioriteit te hebben.

2. Compassie

En met acceptatie komt compassie; het opbrengen van begrip naar mijzelf toe in de gedachte dat ook ik een ‘work in progress’ ben, net als ieder ander. De dingen komen niet vanzelf, het is een proces dat gepaard zal gaan met vallen en opstaan, misschien wel een heel leven lang, maar dat is dan de les die ik – steeds weer – zal moeten leren. Het zij zo. En nu ik dit ook duidelijk heb voor mezelf, kan ik ook compassie opbrengen voor anderen die, net als ik, vallen en opstaan maar dit misschien niet van zichzelf – of van mij – doorhebben en dat is ok. Iedereen volgt zijn/haar eigen weg, in zijn/haar eigen tempo, op zijn/haar eigen manier.

3. Integriteit

Laatst drong het ineens tot mij door: ik ben zo ontzettend vaak niet oprecht! Oprecht naar mezelf toe én naar anderen toe. En dat hoeft niet eens te gaan om ‘grote’ dingen, maar bijvoorbeeld al het standaard antwoord ‘goed’ op de vraag ‘hoe gaat het?’. Of dingen doen en zeggen waar ik helemaal niet achter sta, alleen maar omdat ik denk dat anderen bepaalde verwachtingen van mij hebben. Daar gaat ook meteen alle eerlijkheid het raam uit. Ik wil juist open zijn over waar ik behoefte aan heb en waar ik voor sta, zodat ik vanuit mezelf – dus integer – kan communiceren met anderen. En misschien valt dit niet altijd even goed bij een ander, dat ‘risico’ komt erbij, maar het is een consequentie die ik kan aanvaarden.

4. Gelijkwaardigheid

Het zou zo vanzelfsprekend moeten zijn: ieder mens is gelijk, maar is dat werkelijk zo? Ik merk zo vaak dat ik mij helemaal niet gelijkwaardig aan iemand voel, dat ik het gevoel heb mij anders voor te moeten doen om geaccepteerd of gewaardeerd te kunnen worden. Waarom eigenlijk? De ander is ook maar een mens, met al zijn/haar onzekerheden. Er is werkelijk niets aan mij waardoor ik minder – of beter! – zou zijn dan een ander en hiermee ook uit kan dragen wie ik ben, waar ik voor sta en waar ik naartoe wil in mijn ontwikkeling… alles op basis van gelijkwaardigheid.

5. Kwetsbaarheid

Bovenstaande bij elkaar genomen, draait het eigenlijk om één belangrijk gegeven: en dat is dat ik durf te zijn wie ik ben en mij hierin kwetsbaar op durf te stellen, juist door:

  • mijzelf en andere te accepteren voor wie zij zijn
  • daarin compassie te tonen
  • integer te communiceren en handelen
  • op basis van gelijkwaardigheid

Dus mensen, f*ck it met die Bucket List en ga jezelf eens afvragen: wat komt er te staan op jouw F*ck It List?

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

365 Dagen Positief ~ Accepteer

Accepteer

Van de week had ik ineens zo’n ‘aha momentje’. Ik zat niet lekker in mijn vel. Er drukte iets zwaars op mij en ik begon het bijna fysiek te voelen. Alsof ik uit mijn vel wilde kruipen, maar er een verzwaarde deken op mij lag waardoor dit dus mooi niet door kon gaan. Wat was er aan de hand? Ik ging zitten, zette mijn gedachten op mute, wat ik precies drie seconden volhield, maar wat wel genoeg was om te achterhalen wat er aan de hand was.

Ik was gefrustreerd. En dat was ik al langere tijd, maar ik wilde het niet toelaten omdat het ging om iets waar ik totaal geen controle over had of zou kunnen krijgen. Dus wat deed ik de hele tijd? Ik probeerde (onbewust) de frustratie weg te beredeneren, desnoods te negeren of ronduit weg te drukken. Want: ik hoefde [wilde] mij ABSOLUUT NIET gefrustreerd voelen, ik kon er toch niets aan doen… toch?

210 Accepteer © LizLohren.nl

In feite maakte ik het mezelf alleen maar moeilijker door in ontkenning te gaan. Dat ik mij gefrustreerd voelde deed er juist wel toe. Dat ik mij zo voelde was niet zonder reden, daar hoefde ik mijzelf niet in te ontkennen. Mijn leven bestaat uit een scala aan gevoelens (en emoties) waar ik elke dag weer mee te maken krijg, en waarvan ik mij bewust probeer te worden van wat deze gevoelens mij proberen te vertellen.

Ik realiseerde mij dat ik niet meteen hoef te handelen naar wat ik voel en ervaar. Juist door mijn gevoel toe te laten en er te laten zijn – in dit geval frustratie – deed ik al waar ik mijzelf het meeste mee hielp: accepteren van wat is.

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

365 Dagen Positief ~ Positieve rode draad

Goedemorgen! Gisteren ontving ik mijn 160 e-mail van 365 Dagen Positief met als thema:

Acceptatie

Het accepteren van dingen die niet te veranderen zijn, om precies te zijn. Acceptatie – leren accepteren én loslaten – is voor mij een belangrijke levensles. Sowieso de les van dit jaar… en de rode draad van positiever in het leven (leren) staan. Als ik terugkijk op situaties en bijkomende emoties die ik als moeilijk ervaar, dan heeft dit altijd te maken met dingen die ik niet kan accepteren zoals ze zijn.

Gelukkig heb ik dat ‘non-acceptatie-vermogen’ van mij steeds sneller door en het gevoel van weerstand wat zich dan vast lijkt te bijten in mijn onderbewuste. Iemand omschreef het laatst als het onder water willen houden van een pingpongballetje. Hoe harder je het naar beneden drukt des te meer tegendruk er is. Laat je het balletje echter los dan is alle druk weg en blijft het rustig drijven.

160 Positieve rode draad © LizLohren.nl

Acceptatie staat in die zin voor mij gelijk aan het vermogen om mezelf rustig te laten drijven om de situatie en emotie(s) te overzien, in plaats van mezelf continu tegenstribbelend kopje onder te drukken en volledig zonder perspectief te zitten.

~ Hoe goed ben jij in acceptatie? ~

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

365 Dagen Positief ~ Perfecte partner

Goedemorgen! Gisteren ontving ik mijn 147e e-mail van 365 Dagen Positief met als thema:

De perfecte partner

Laatst zat ik voor de spiegel naar mezelf te kijken. Met mijn neus nog net niet platgedrukt tegen de spiegel keek ik naar mijn ogen, naar mijn neus, mijn mond, mijn wangen, mijn haar, mijn bril… en ik herkende mezelf weer niet. Weer ja. Dat heb ik wel vaker, dat ik in de spiegel kijk en me – net niet hardop – afvraag: ‘Wie ben jij? Jij bent toch veel leuker dan hoe ik je nu zie in de spiegel?’

Het is onzekerheid. Onzekerheid door de gedachte: ‘ben ik wel leuk en goed genoeg?’ Meer specifiek: ‘vinden anderen mij wel leuk en goed genoeg?’ en dan nog specifieker: ‘zou – de toekomstige – hij mij wel leuk en goed genoeg vinden?’ Ik zucht. Kijk mezelf vermanend aan in de spiegel: ‘ben ik werkelijk op zoek naar de perfecte partner waar ik mijn zelfbeeld aan op kan hangen?’

147 Perfecte Partner © LizLohren.nl

Nee, dat ben ik niet. Ik ben op zoek naar alles in mezelf om van mezelf te houden. Probeer mezelf er keer op keer van te doordringen dat het niet nodig is om mij te laten beïnvloeden door wat een ander of anderen – mogelijkerwijs – van mij zouden vinden in termen van ‘goed’ en ‘leuk’, of wat voor term er op welk moment dan ook toe doet, immers:

De perfecte partner voor mij bestaat niet, dat ben ik namelijk zelf.

[Tweet bovenstaande quote]

Ik ben van niemand afhankelijk om mezelf al het vertrouwen en de liefde te geven die ik nodig heb om mezelf te zijn: goed zoals ik ben.

~ Ben (of kun) jij je perfecte partner (zijn)? ~

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

365 Dagen Positief ~ Situaties

Goedemorgen! Gisteren ontving ik mijn 58e e-mail van 365 Dagen Positief beginnend met de volgende vraag: wat zit je dwars? Maak eens een overzicht van alles wat je dwars zit, licht daarvan één ‘uitdaging’ uit en ga ermee aan de slag door verschillende manier te bedenken (en op te schrijven) hoe hiermee om te gaan zodat je een punt kunt zetten achter de hele situatie en er geen energie meer aan te verspillen.

Mensen, ik heb er écht over nagedacht… Maar ik kan op dit moment niets bedenken wat mij dwarszit en waarvoor ik op zoek wil naar manieren om er geen (loze) energie meer aan te hoeven besteden. Misschien dat hieruit ook wel blijkt dat  mijn streven om positiever in het leven te staan, vruchten begint af te werpen.

Voorheen zou ik zeker weten een hele waslijst aan dingen – en mensen – op kunnen stellen die mij dwarszitten. Maar nu vallen al die dingen en mensen onder de categorie ‘het is zoals het is, en als ik daar iets aan kan doen, dan doe ik er iets aan, kan ik er niets aan doen, dan doe ik er ook niets aan’. Dit gaat niet zozeer om loslaten, maar om accepteren.

Ik heb ontdekt dat voor mij het belangrijk is om de volgende drie-eenheid eigen te maken:

Uitten – Accepteren – Loslaten

Ik hoef echt niet op mijn tong te bijten als iets of iemand mij dwarszit, dit kan ik gewoon uitten. Maar nadat ik het (één of twee of drie… of heel veel keertjes meer…) heb geuit, dan dien ik te accepteren dat de situatie is zoals deze is en een besluit te nemen hoe hier wel – of juist niet – naar te handelen, met als einddoel om de hele situatie los te kunnen laten.

~ Hoe ga jij om met wat je dwarszit? ~

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

LIEVER UPDATES VIA EMAIL? SCHRIJF JE IN VIA HET MENU RECHTS  >>>

58 Situaties © LizLohren.nl

Waarom ik mij heb opgegeven voor 365 Dagen Positief

365 Dagen Positief ~ Wie Ik Ben

Gisteren ontving ik mijn 15e e-mail van 365 Dagen Positief met daarin de boodschap dat je de persoon kunt worden die je van nature bent. Gewoon door de gedachten over jezelf, en alles en iedereen om je heen, bewust te veranderen. Zolang jij gelooft dat je alles kunt wat je wilt, dan zal dit waarheid worden. Geloof in jezelf… zo simpel is het.

Ik moest lachen toen ik deze e-mail las. Zo simpel is het… Om te denken ja, maar dan komt de volgende stap, handelen naar je gedachten. Ik zal de laatste zijn om de kracht van positieve gedachten te ondermijnen, maar de tussenstap van denken naar doen, vind ik zeker niet een gemakkelijke om te (durven) nemen. Maar misschien dat ik daarvoor ook eerst dien te weten wie ik  ‘van nature’ ben.

Die vraag is natuurlijk weleens door anderen aan mij gesteld, waar ik dan meteen een antwoord op gaf dat bestond uit de eerste de beste gedachten die in mij opkwamen. Maar nooit heb ik deze (best wel essentiële) vraag aan mezelf gesteld en nagedacht over het antwoord. Laat ik eens proberen antwoord te krijgen op de vraag wie ik ben:

Ik weet heel goed wat ik wil, maar handel hier niet altijd naar omdat ik bang ben voor het onbekende. Ik ben gevoelig, voor anderen en voor mezelf. Ik lach net zo hard als ik oorverdovend kan zwijgen. Ik ben lief en ik ben genadeloos, ik kan bijvoorbeeld een belediging in een compliment verwerken. Ik ben een dromer die niet graag buiten haar comfort-zone stapt, maar te onrustig is om het groene gras aan de overkant te weerstaan. Ik ben intelligent genoeg om door te hebben wanneer ik een domme opmerking maak (= aan de lopende band). Ik ben verlegen en onverschrokken. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan…

Eigenlijk vind ik mezelf behoorlijk hilarisch met al mijn tegenstrijdigheden, vertederend haast, en ik weet ook heel goed dat daar mijn kracht ligt. Angst zit in heel veel mensen, zelfs de meest zelfverzekerde exemplaren die er rondlopen, maar ik weet inmiddels dat ik niet (langer) bang ben om mezelf te accepteren voor wie ik ben en dit ook uit te dragen.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

15 Wie Ik Ben © LizLohren.nl

Waarom ik mij heb opgegeven voor 365 Dagen Positief