Storm aan indrukken

Liselore ilizarov © E.G. Atteveld / L. Rugebregt 2012

Na minder dan een jaar op de wachtlijst te hebben gestaan, een pre-operatieve screening, een verpleegkundige screening en een bezoekje aan de gipskamer om het ilizarov-frame aan te laten meteen, liep ik samen met mijn vader op maandag 24 oktober 2011 het UMC Utrecht binnen.

We waren, natuurlijk, te vroeg. Het was kwart voor acht en om acht uur moest ik op de afdeling zijn. Mijn eerste kennismaking met de afdeling was meteen al met twee naalden. Één om bloed af te nemen, de andere was een fragmin-injectie (fragmin is belangrijk om trombose tegen te gaan). Ik kreeg de keuze: de fragmin-injectie in het bovenbeen of in de buik. ‘Bovenbeen!’  Foute keuze! Voor iedereen die ooit deze keuze krijgt: een fragmin-injectie is een behoorlijk venijnig prikje en komt tien keer harder aan in je been dan in een buikplooi. Hierna werd ik naar een kamer voor vier personen gebracht, die ik de eerste dagen zou delen met twee mannen. Nadat ik was omgekleed naar een ‘ziekenhuishemdje’ werd ik naar de pre-operatieve ruimte gebracht. Mijn vader mocht tot aan de deuren meelopen. Inmiddels was ik al op het punt beland waarop ik in huilen uit wilde barsten, en zeggen dat de operatie niet meer doorging. Maar ja, dat was wel een beetje laat…

Eenmaal in de pre-operatieve ruimte was er geen tijd meer om aan huilen te denken. Vrijwel meteen kwamen er meerdere mensen op me ‘afstormen’ die allemaal aan me zaten of iets van me moesten weten. In een mum van tijd waren er meerdere snoeren op me aangesloten, en vijf pogingen gedaan om een infuus te zetten. Uiteindelijk lukte het de anesthesiste om het infuus te zetten en dacht ik van alle prikken af te zijn. Helaas was ik ‘voor het gemak’ vergeten dat ik gekozen had voor een ‘blok’ naast de narcose. Het voordeel van een blok is dat het meerdere dagen het been verdooft. Dit is beter dan morfine toedienen dat door het hele lichaam gaat zwerven en waar je heel duf van wordt. Een blok verdooft de zenuwen in het been en wordt geplaatst in de lies. Hiervoor moest er wel meerdere malen een naald in mijn been gestoken worden. En het uiteindelijke zetten van het blok in mijn lies… Laten we het erop houden dat, ook al gaf ik tot ieders verbazing geen kik, fijn anders is! Hierna was ik zo ontzettend ondersteboven van alle indrukken, dat ik acuut begon te rillen en te klappertanden. Zelfs nadat ik bedolven was onder drie heerlijk voorverwarmde moltons bleef ik het koud houden.

Uiteindelijk werd ik naar de o.k. gereden waar dokter van Roermund al aanwezig was. En ooooh mijn gooooood!!!!!!!! Als het al niet kouder kon, die o.k. sloeg werkelijk alles! Van het geklapper van mijn tanden zou zelfs een beer in diepe winterslaap wakker worden! Ik moest toch echt gedag zeggen tegen de warme moltons, mijn armen werden vastgesnoerd, en het kapje met zuurstof werd over mijn mond en neus geplaatst. ‘Diep in- en uitademen!’  ‘Ik dien nu het slaapmiddel toe…’

‘Liselore, Liselore… we zijn klaar hoor.’ Ik realiseer me dat narcose in niets lijkt op slapen. Van het ene op het andere moment ben je helemaal weg, en dan word je ineens door een gang naar de verkoever gereden. Ik voel me een beetje misselijk…

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Posted on: 5 mei 2012, by : Liselore

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *