Recensie: Zeg maar dat we niet thuis zijn

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over Zeg maar dat we niet thuis zijn van Rashid Novaire.

Ik ben dus dood…

Sommige boeken zetten je vrijwel meteen aan het denken/reflecteren/mijmeren/piekeren etc.. Wat nu als ik van het ene op het andere moment dood ga – om wat voor reden dan ook – en ik daar dan lig in het mortuarium? Helemaal alleen! Wat dan? Er is niet  de mogelijkheid om nog snel een e-mail op te stellen met mijn ‘laatste wensen’ plus nog wat extra gezwam. Maar wat nu als…

Liz Lohren
Aan: Jou
Onderwerp: Ik ben dus dood…

____________________________________________________________

Het is toch wel jammer hoor. Net niet de dertig halen. Ik houd juist wel van die mooie ronde getallen. Maar ja, die extra paar maanden kan ik er nu niet meer bij sprokkelen. Echt, 30 zou mooier hebben gestaan op de kaarten die je nu moet gaan bestellen.

Vroegâh… dacht ik altijd dat ik op mijn 29e heel ‘volwassen’ zou zijn. Dat ik dan een koophuis zou hebben, samenwonend – of misschien ook niet – en dat ik het allemaal voor elkaar had. Hoewel ik er geen flauw benul van had wat ‘allemaal’ zou moeten zijn.

Maar goed, hier lig ik dan. Koud. Logisch, het zou niet goed zijn als de koeling het hier begeeft. Heb je dan toch even een rotdag op je werk! Ach ja, werk is werk, zeggen we dan maar. Hoewel… ik zeg niets, ik houd mijn lippen (lijk)stijf op elkaar.

Ik las laatst dat lijkwades nu helemaal happening zijn! Doe mij die maar! Veel minder verspilling om in de fik te steken. Serieus, begraaf me niet hoor! Opgeborgen in een kistje onder de grond, ik kan het niet erger bedenken!

Kun je er ook voor zorgen dat er geen condoleance is enzo. Ik heb geen zin om opgebaard te liggen. Ten eerste is het een lelijk woord ‘opgebaard’ en dood is dood. Mensen herinneren me maar zoals ik was. Veel mooier ook dan hoe ik er nu bij lig.

En ook geen gejank en speeches alsjeblieft. Allemaal vreten, drinken, muziek maken en lachen. Ik verplicht iedereen ertoe. Dans maar om het jampotje met mijn as erin – please, een urn is zo duur – waarna je de as vanaf een bergtop uit mag strooien.

Ik snap sowieso de hele ‘Westerse’ spastische omgang met de dood niet zo goed. Het is altijd zo’n deprimerende, formele, gebonden aan regels, saaie gebeurtenis. Natuurlijk, wees verdrietig, maar wees niet verdrietig om mij.

Al mijn dromen en wensen heb ik misschien niet waar kunnen maken, maar dat betekent niet dat ‘het leven’ oneerlijk is of dat ik te kort heb geleefd. Alles is zoals het is, de meeste keuzes zijn geen keuzes en de dood heeft al helemaal geen boodschap aan keuzes.

Toch blijf ik voor ieders geruststelling nog wel even in de buurt hoor. Misschien een praatje maken in een droom hier en daar. Dan kan er toch nog even afscheid genomen worden, daar heb ik ook wel behoefte aan denk ik. 

Maar nu moet ik afronden, het deurtje gaat open. Even zien wat ze met dat lichaam van mij gaan doen, mijn ‘stoffelijk overschot’, ook weer zo’n rare term. Jeetje, het is echt een vreemde beroepstak, de uitvaart, al die vreemde woorden…

Nu stop ik echt! Ik zie je in je dromen!

Liefs en ik hou van je!

Mijn mening over Zeg maar dat we niet thuis zijn:

Must Read / Must Not Read

Zeg maar dat we niet thuis zijn ~ Milan den Hartog, bijna dertig, altijd behulpzaam, werkt voor een begrafenisondernemer. Maar hij wil iets anders, meer met de levenden. Zijn werk met de doden zit erop. Zijn leidinggevende haalt hem over om nog een week te blijven. In de laatste zeven dagen van zijn loopbaan bij de doden overkomen hem echter allerlei onverklaarbare zaken. Leven en dood lopen steeds meer in elkaar over en dit eist bij Milan zijn tol.


novaire-zeg maar dat we niet thuis zijn LR

Zeg maar dat we niet thuis zijn | Rashid Novaire | Ambo Anthos | €18,99 | ISBN 9789041425799

Met dank aan Ambo | Anthos & Not Just Any Book.

Lees ook wat de andere bloggers van Een perfecte dag voor literatuur vonden van Zeg maar dat we niet thuis zijn.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

P.S. Lees je deze blogpost vanaf de beginpagina? Klik dan even op de titel en scroll naar beneden om een reactie achter te laten ;)

Posted on: 15 november 2015, by : Liselore

2 thoughts on “Recensie: Zeg maar dat we niet thuis zijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *