Recensie: Marie

Marie

.

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks  nieuwe of reeds verschenen literatuur. 

.

~ Dichtknijpen die keel!

.

Marie. Zo’n onschuldige naam waarvan je niet kunt vermoeden dat het hele verhaal niet gaat over die lieve Marie, maar over ‘de dokter’ die volledig doordraait na haar dood. Maar eigenlijk gaat het ook weer niet over de dokter, maar over de burgemeester in zijn roze babydoll. Maar eigenlijk gaat het ook weer niet over de burgemeester, maar over zijn zoon die in de bosjes ligt. En dan gaat het ook nog over de inwoners van dat vreemde gehucht in… Oh, ergens in Amerika. Waarom in Amerika? Geen idee, maakt verder ook niet uit. Uiteindelijk draait het toch weer allemaal om Marie. Want Marie ging dood.

En ‘oh boy’ Marie is niet de enige die dood gaat in dit boek van Christophe Vekeman. Hoofden worden ingeslagen met bijlen, mensen worden gewurgd, vallen (expres) van het dak, worden doodgeslagen, penissen worden afgebeten (ja, daar kun je dood aan gaan… gewoon rustig blijven wachten tot de persoon in kwestie doodbloedt), en waarom moeilijk doen als het makkelijk kan, je kunt iemand natuurlijk ook gewoon aan gort schieten.

Altijd als ik dit soort verhalen lees – te ongeloofwaardig voor woorden, maar toch ook weer vertaald naar een zekere mate van geloofwaardigheid – vraag ik mij af wat zich in het hoofd van de auteur heeft afgespeeld? Hoe kom je aan zo’n grenzeloze verbeelding waarin vrouwen elke dag hun hele lichaam moeten scheren omdat ze er anders bijlopen als grizzlyberen, en op de koop toe zo paranoia worden dat ze hun kind aanzien voor een koelbloedige psychopaat? Zeg nou zelf, het kan niet anders dan dat de kleine etter expres zijn voetbal de dakgoot inschopte zodat papa het dak wel op moest en er vervolgens op ongelukkige wijze vanaf pleurde. Moord met voorbedachte rade. Zonder twijfel. Dichtknijpen die keel!

Als lezer dien je ook rekening te houden met het ‘moordende’ tempo waarin Vekeman continu wisselt tussen de vele personages in Marie. Dit kan een pluspunt zijn, maar Vekeman laat werkelijk alle personages aan het woord in zijn boek, maar diept geen enkel personage echt helemaal uit. Behalve de burgemeester, tot op zekere hoogte, maar dan nog weet ik nu nog steeds niet waarom de verknipte man zo graag een roze babydoll draagt!

Nogmaals, bewondering voor de oneindige fantasie van Christophe Vekeman en hoe hij dit heeft weten te vertalen naar het geschreven woord, maar de omschrijving van Marie als een ‘ode aan de liefde met een ondertoon van bodemloos verdriet’ – ik ontdekte er weinig ‘ode aan de liefde’ in – kun je niet los lezen van de ‘krankzinnige, helse roman vol grillige plotwendingen en onvergetelijke personages’, zoals het boek wordt omschreven door uitgeverij De Arbeiderspers.

Ik zal Marie niet voor een tweede keer uit de kast pakken, maar oordeel vooral zelf:

Marie
Marie | Christophe Vekeman | De Arbeiderspers | ISBN 978 90 295 8853 9 | Paperback: € 17.95 | eBook: € 13.99

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | ABOUT.ME | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Posted on: 15 oktober 2013, by : Liselore

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *