Recensie: Iedereen kan schilderen

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over ‘Iedereen kan schilderen‘ van Emma Curvers.

‘EEN DEPRESSIE IS NIET LELIJK’

Ik zou willen dat ik kon schilderen. Verf op een doek of op een muur knallen en dan volledig tekeer gaan met penselen of, nog beter, met mijn handen. Als ik dan een stap achteruit doe ontdek ik een meesterwerk waar niemand iets van snapt, behalve ik. En trots dat ik dan zou zijn… Om het vervolgens in een vlaag van woede weer helemaal te slopen.

Op de één of andere beangstigende manier herken ik wel iets van Hans in mijzelf en, iets minder beangstigend – geruststellend haast – ook best wel veel in Iris. Depressie, het blijft nog steeds iets van een taboe. Al helemaal als je weet dat het te maken heeft met de persoon/personen door wie je opgevoed bent. Kom er maar eens voor uit…

Een depressie is niet lelijk, het is het onvermogen om te zien wat lelijk en mooi is. p.160

Ach, waarom eigenlijk ook niet… Ik ben al ruim zestien jaar recidiverend depressief. Dus dat. En ik herken het allemaal van de psychologen die maar iets invullen tot de psychologen met stinkende adem, vieze nagels en vet haar (… ik wist niet hoe snel ik weg moest rennen). Maar het punt is dat depressief, geen stigma hoeft te zijn.

Het is maar de vraag of de gekte een pauze is van het functioneren, of het functioneren een pauze van de gekte. p.135

Ik functioneer. Ik functioneer zelfs heel goed. Depressief of niet. Maar leuk – en met name ‘gelukkig’ – is iets anders. Het wordt vermoeiend om continu een masker op te zetten, hoe hard ik ook mijn best doe om mooi weer te spelen, in de ijdele hoop dat ik het nog ga geloven ook. Ook ik ben een Iris geweest die op een gegeven moment niets meer deed.

Geluk is een beetje afwachten, en een beetje het geluk opzoeken. p.49

Van mijn therapeut – nu dan eindelijk een goede die tot mij door weet te dringen – heb ik geleerd dat depressie naar binnen gekeerde woede is. Het vreet je langzaam op tot er niets meer van je over is. Tenzij je besluit om die woede eruit te laten, te onderkennen en los te laten… of het nu gaat om oud zeer, verdriet of om een persoon.

Het is dus tijd om mijn Hans ook maar eens achter te laten, voor de leeuwen te werpen of misschien wel van een klif af te werpen…


Over: Iedereen kan schilderen

In ‘Iedereen kan schilderen’ probeert de twintigjarige Iris Kostons vrede te vinden met een gezinsleven waarin haar vader alle aandacht opeist. Hans Kostons, eigenaar van een succesvol Zuid-Limburgs bedrijf in zelfsluitende ladesystemen, lijdt aan depressies, psychoses, koopziekte, hypochondrie, vernielzucht en suïcidale neigingen. De overige gezinsleden lijden aan Hans. Ze gaan veelvuldig in therapie, afzonderlijk en samen, tot iedereen aan zijn eigen geestelijke gezondheid begint te twijfelen. Met de moed der wanhoop blijven vrouw des huizes Elsbeth en dochters Mia en Iris geloven in de beloofde verbetering. Maar na de zoveelste vernedering is de maat vol.


iedereen kan schilderen

Iedereen kan schilderen | Emma Curvers | Atlas Contact | Paperback €19,99 | ISBN 978 90 2544 3795

Lees hier meer recensies over Iedereen kan schilderen, geschreven door de bloggers van Een perfecte dag voor literatuur.

Met dank aan Atlas Contact voor het toekennen van een recensie-exemplaar van deze roman.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

Posted on: 21 maart 2015, by : Liselore

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *