Recensie: Het regende vogels

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over Het regende vogels van Jocelyne Saucier.

Niemand zonder een verhaal…

Een mens krijgt niet meer dan hij of zij dragen kan in het leven, maar tegen wil en dank draagt een persoon soms meer dan hij of zij zou willen kunnen dragen. Keuzes in het leven staan niet altijd voor de vrijheid om een keuze te maken. Soms wordt er een keuze voor je gemaakt, of je nu wil of niet, of je er iets mee kan of niet, en heel soms is er geen sprake van een keuze. Dan is er alleen het lot om te bepalen. Of je blijft leven of niet… en of je het na kunt vertellen of niet…

Aan het begin van de twintigste eeuw werd het noorden van Ontario, Canada geteisterd door de Great Fires. Verwoestende branden waar geen ontkomen aan was en waarbij de vogels naar beneden vielen als vliegen. Met de branden verankerd in het collectieve geheugen van de overlevenden gaat in Het regende vogels een fotografe op zoek naar Ed, Ted of Edward Boychuck die de Great Matheson Fire overleefde en dagen – half blind, zo leek het – door de puinhopen zou hebben gelopen.

Het regende vogels, had ze gezegd. Toen de wind opstak en de hemel schuilging achter een koepel van zwarte rook, werd de lucht ijl, de hitte en de rook maakten ademhalen onmogelijk, voor ons, maar ook voor de vogels, en een regen van vogels viel neer bij onze voeten. p.84/85

Of de fotografe Boychuck heeft gevonden? Ja. Maar daar gaat het eigenlijk niet om. Want Ted – zoals Boychuck zich is gaan noemen – is inmiddels overleden. Het gaat om het verhaal dat Ted achterlaat zonder ooit een woord te hebben gesproken over wat hij heeft meegemaakt tijdens en na de Great Matheson Fire. Maar het verhaal wel verteld in de schilderijen die na zijn dood gevonden worden door Charlie en Tom die, net als Ted, hun heil zochten in de anonimiteit van het Canadese woud.

‘We hoeven er niet per se iets mee te doen.’
‘Nee, maar we denken er wel aan.’
‘Misschien was dat zijn bedoeling wel.’
‘Wat?’
‘Dat we aan hem denken.’ p.67

Ik denk het wel. Want iemand zonder een verhaal, is niemand. Heeft nooit bestaan en zal al dood zijn voordat het einde is gekomen. Dus hoe verzeker je jezelf ervan dat je niet vergeten zult worden, dat je verhaal niet vergeten zal worden? Het is een gok. Een gok dat er mensen zullen zijn om je verhaal te ontdekken en te vertalen. En voor die ontdekking en vertaling van het verhaal van Ted, worden er meerdere personages ten tonele gevoerd door Jocelyne Saucier.

Teveel personages naar mijn zin voor een boek dat ‘slechts’ een kleine 200 pagina’s telt. Maar desondanks is Het regende vogels een prachtig verhaal voor de mensen die hun aandacht weten te houden bij wat zich op de pagina’s – niet zelden tussen de regels door – afspeelt. Een verhaal over (een verlangen naar) vrijheid, liefde en ook geluk, want:

Het geluk toelaten, dat is het enige wat nodig is om gelukkig te worden. p.190


Het regende vogels

Een fotografe gaat op pad om een reportage te maken over overlevenden van de brand die decennia geleden diepe wonden heeft geslagen in het collectieve geheugen van de bewoners: de grote brand van Matheson. In het Canadese woud treft ze een paar zonderlinge en vrijheidslievende outcasts. Ze zijn aanvankelijk wantrouwig, maar al snel besluiten ze de fotografe te helpen, een beslissing die ongewild hun bestaan danig overhoop haalt.

En dan, plotseling, is daar Marie Desneige, een raadselachtige tachtigjarige met sneeuwwit haar die ternauwernood is ontsnapt uit het verzorgingstehuis. Tegen alle verwachting in eist de liefde zijn plaats op.


Het regende vogels-LR

Het regende vogels | Jocelyne Saucier | Meridiaan Uitgevers | €18,95 | ISBN 9789048822164

Lees hier meer recensies over Het regende vogels, geschreven door de bloggers van Een perfecte dag voor literatuur.

Met dank aan Meridiaan Uitgevers & Not Just Any Book.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

Posted on: 15 mei 2015, by : Liselore

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *