Recensie: En nooit was iets gelogen

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over En nooit was iets gelogen van Ellen Heijmerikx.

Hoeveel lijden kan een mens overleven

En nooit was iets gelogen… maar wel verborgen. Verstopt in herinneringen die pijnlijk luid zwijgen maar met de laatste ademteugen toch hun weg vinden naar het daglicht waarvan ze waren verstoken. Maar worden de herinneringen erkend? Worden ze bewaard? Of worden ze vergeten en nog belangrijker… vergeven?

Juanita en Pepe lijken misschien totaal verschillende persoonlijkheden als ze elkaar ontmoeten in het dictatoriale Spanje, maar de overeenkomst die zij met elkaar delen – en waar zij zich misschien niet van bewust zijn – is dat de rode draad in hun levens bestaat uit overleven.

In het land waar ik ben geboren, verraadde men elkaar. In het land waar ik opgroeide zonder vaste woon- en verblijfplaats, bleef de oorlog bij elke stap onder onze voeten doorsmeulen. p.87

Overleven met als enige vluchtmogelijkheid een andere werkelijkheid; hun dromen. Een meisje in een spiegel en de leerling van een heilige. Het volwassen gezang van een kind en de gedichten van een kind dat niet heeft leren lezen of schrijven. De duivel die beschermt en de heilige die met alcohol doordrenkte vuisten slaat.

Hoe oud moet je worden om je herinneringen te begrijpen? p.12

En als het leven een toneelspel is? Wie zijn we dan in het theater van onze vervlogen dromen? Overgoten door de trauma’s die we een plek proberen te geven in de vorm van vergeven, door te rationaliseren, door te zwijgen, door wraak te nemen en weer betekenis te geven. Hoeveel lijden kan een mens overleven?

Misschien heb ik als negen- of tienjarige een man gedood die al dood was en ben ik nooit verder gekomen dan dat moment. p.150

Pepe overlijdt terwijl Juanita liever niet wil luisteren naar zijn verhaal, zich afwendt, desinteresse toont terwijl zij elk woord in zich opneemt en een nieuw beeld van haar man vormt. De copla’s van Pepe die betekenis krijgen in de vorm van vaders die geen vaders waren en monsters die onvoorwaardelijk lief hadden.

Een geschiedenis ruim je niet op, hoe aantrekkelijk het ook lijkt om ruimte te creëren. Laat anderen dat doen. p.242

En met de dood is het tijd om terug te keren…

Mijn mening over En nooit was iets gelogen:
Must Read / Must Not Read

En nooit was iets gelogen

Juanita zit aan het sterfbed van haar man Pepe, in Nederland. In zijn laatste dagen vertrouwt Pepe haar alles toe waarover hij een leven lang gezwegen heeft. Zijn bekentenis opent Juanita niet alleen de ogen voor het echte verhaal van Pepe’s jeugd tijdens de wrede Spaanse dictatuur, maar dwingt haar ook naar haar eigen verleden te kijken. De romantiek van hun eerste ontmoeting, het reizend theatergezelschap van haar ouders, de gedichten die Pepe schreef en de vader die hij zocht – alles komt in een ander licht te staan. En nooit was iets gelogen is een intense roman over liefde, overleven en de kracht van verbeelding.


En nooit was iets gelogen

En nooit was iets gelogen| Ellen Heijmerikx | Nieuw Amsterdam | €19,95 | ISBN 9789046818817

Lees meer recensies over En nooit was iets gelogen, geschreven door de bloggers van Een perfecte dag voor literatuur.

Met dank aan Nieuw Amsterdam & Not Just Any Book.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

Posted on: 15 juni 2015, by : Liselore

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *