Recensie: De gestolen kinderen

De gestolen kinderen

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. 

INDERDAAD, GOOI DIE PUT OPEN… TOE DAN!!!

Mijn (cultureel antropologische) hart maakte een sprongetje toen ik voor het eerst las over De gestolen kinderen van Gerardo Soto y Koelemeijer. Een roman over een zwarte bladzijde uit de Spaanse geschiedenis waar ik nog nooit van had gehoord, maar wel meteen een belletje deed rinkelen over eenzelfde zwarte bladzijde uit de Argentijnse geschiedenis.

Gedurende de jaren ’70 werden in Argentinië, in de gevangenis geboren, kinderen van hun ouders (tegenstanders van het militaire regime) gescheiden en (illegaal) geadopteerd. In Spanje vond al langer eenzelfde proces plaats. Van de jaren dertig tot midden jaren negentig – dus nog tot vrij recentelijk – werden in Spanje kinderen van hun (socialistische of communistische) ouders  na de geboorte weggenomen en (voor grof geld) ter adoptie aangeboden aan welgestelde aanhangers van het fascistische (Franco) regime en zelfs tot over de grenzen.

De biologische ouders kregen te horen dat hun kind was gestorven door complicaties na de geboorte, maar kregen nooit een lichaam te zien. Ook werden de ouders ronduit tegengewerkt als zij op zoek gingen naar de waarheid achter de verdwijning van hun kind. Hoe triest deze Spaanse geschiedenis ook is, het biedt natuurlijk wel een geweldige voedingsbodem voor een prachtroman aangezien het onderwerp bij bijna niemand bekend is. Maar helaas…

De hoofdrol in De gestolen kinderen is weggelegd voor Miguel, getrouwd, vader van twee zoons, ouders niet meer in leven. Op een dag ontvangt Miguel een brief van een tante waarin zij hem verteld dat zijn ouders niet zijn biologische ouders zijn en laat zij doorschemeren dat de ‘adoptie’ van Miguel niet zomaar een ‘adoptie’ was. Dit nieuws zet Miguels bestaan volledig op zijn kop, waarna hij probeert in het reine te komen met dit nieuws en wie hij werkelijk is, nadat goede vriend Álvaro zijn vermoeden uitspreekt dat Miguel één van de zogeheten ‘gestolen kinderen’ is.

Terug naar mijn ‘helaas’. Hoewel een fysieke, alsmede een emotionele zoektocht naar iemands ware identiteit, verweven met een stuk  geschiedenis, mij als lezer het boek had kunnen doen verslinden, kon ik een gevoel van teleurstelling niet onderdrukken tijdens het lezen van De gestolen kinderen.

De gestolen kinderen [Foto LizLohren.nl]

Een kleine 250 bladzijdes ten spijt heb ik gewacht tot eindelijk die beerput eens opengetrokken werd over de gestolen kinderen en het collectieve trauma dat het hele Spaanse volk met zich meedraagt, maar nog belangrijker: verzwijgt. Want hoe heeft het ooit kunnen gebeuren dat er tienduizenden, wellicht honderdduizenden, kinderen zijn gestolen van hun ouders en dit regelrecht de politieke en geschiedkundige doofpot in is gegaan?

Een vraag die hoofdpersoon Miguel zich wel degelijk, en tot vervelens toe meerdere malen, afvraagt maar niet verder uitgewerkt wordt. In plaats daarvan krijg ik geschiedenislesjes over generaal Franco en zijn politieke bewind die de ‘kinderroof’ mogelijk maakte, al dan niet geciteerd uit één van de documenten die Miguel toegespeeld krijgt van Álvaro.

Miguel besluit het merendeel van het boek te ontkennen en verzwijgen, dat hij én geadopteerd is, én een gestolen kind is, waardoor het verhaal naar mijn mening niet lekker op gang komt. Pas aan het einde van het boek vindt er nog een zoektocht plaats met een wel heel makkelijk einde in de vorm van een brief van Miguels moeder aan haar gestolen kind. Ook stoorde ik mij aan de onduidelijke tijdsprongen die gemaakt werden tussen de hoofdstukken van soms enkele weken en maanden, en dat geen één van de personages in De gestolen kinderen echt uitgediept werd. Hierdoor bleef het verhaal behoorlijk oppervlakkig.

Eigenlijk is het net als het bakken van een cake, je hebt al de juiste ingrediënten, de temperatuur van de oven is goed, de baktijd is ingesteld, en dan nog stort de cake in nadat je deze uit de oven hebt gehaald. Ontzettend jammer.

De gestolen kinderen | Gerardo Soto y Koelemeijer | Nieuw Amsterdam Uitgevers | ISBN 978 90 468 1529 8 | Paperback: € 18.95 | eBook€ 8.99

Klik hier voor meer recensies van De gestolen kinderen, geschreven door de leden van Een perfecte dag voor literatuur

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | ABOUT.ME | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Posted on: 15 december 2013, by : Liselore

One thought on “Recensie: De gestolen kinderen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *