Recensie: De evolutie van een huwelijk

De evolutie van een huwelijk

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over De evolutie van een huwelijk van Rebekka Bremmer.

Ditmaal een iets anders dan anders recensie. Ik heb mij namelijk laten inspireren door enkele citaten uit De evolutie van een huwelijk om een kort verhaal te schrijven:

Oneindige herinnering

Met een simpele beweging van haar vinger wist ze zonder moeite een bekend of onbekend gezicht vast te leggen. Het lukte altijd. In een fractie van een seconde maakte ze een blijvende herinnering. Een fractie van een persoon wist ze dan te vangen, geliefd of ongeliefd. Maar alsof ze het lot had getart, was het haar nooit gelukt om op deze manier van hem een blijvende herinnering te maken. Alsof er een samenzwering gaande was en er met elke mislukte foto een glimp te zien was van de toekomst die niet voor hen was weggelegd. Eigenlijk leek elke foto die ze van hem maakte op een negatief. Een afdruk van wat niet was [1]. 

De enige mogelijkheid die haar restte, was om zijn herinnering vast te leggen in woorden. Daarna zou ze een blijvend plekje voor hem zoeken tussen de boeken die op alfabetische volgorde gesorteerd – niet op kleur, hoe kon ze dan ooit een boek terugvinden – in de boekenkast stonden. Hij had niet gedacht dat zulke meisjes nog bestonden, die papier lekker vonden ruiken en de bladzijden graag in hun vingers hoorden knisperen [2]. Maar voor haar was het zelfs meer, alsof er in elk boek een stukje van haar ziel was opgeborgen. Zou hij het vermoed hebben? Elke keer als hij langs kwam bleef hij even voor de boekenkast staan alsof deze hem nog maar eens wees op de kloof die als een waarschuwing tussen hun werelden in lag.

Ze had het zich vaak genoeg afgevraagd in de stilte van zijn afwezigheid: zou ze kunnen aarden in zijn wereld en hij in die van haar? Was liefde genoeg? Wortels zaten immers verankerd in de grond, grepen zich vast in de aarde, die moest je niet verplanten [3]. Toch voelde ze met elke gedachte aan hem het zaadje van hoop ontkiemen waarmee ze aan iedereen – met name aan zichzelf – wilde bewijzen dat je je wortels kon planten waar je maar wilde, zolang je maar een beetje aarde van je geboortegrond meenam om een basis te vormen. Een basis om een nieuw hoofdstuk toe te voegen aan elkaars levensverhalen waaruit een gezamenlijk levensverhaal voort zou komen. Helaas besliste het lot anders, ze waren bijfiguren geworden in elkaars levensverhaal [4].

Hoe het ooit zover had kunnen komen wist hij ook niet. De intenties waren zo anders geweest dan ze in het begin onuitgesproken overeen waren gekomen. Maar zonder het door te hebben waren ze dat grijze gebied overgestoken, en bevonden zich ineens tegenover elkaar op de helft van de grens waar een keuze gemaakt moest worden. Hij probeerde het uit te stellen, maar ze waren hier al een eeuwigheid en de helft van eeuwig was nog steeds oneindig [5].  En zij zou niet oneindig, noch voor eeuwig op hem wachten. Hij wist dat ze daar te sterk voor was. Sterker dan hij op dat moment, de momenten daarvoor of erna zou zijn.

Ze voelde hoe het de gemiste kansen waren die hen steeds weer terugtrokken naar het verleden waar je niets meer aan kon veranderen. Ze dreven uit elkaar en ze begon in te zien dat er nog maar weinig kans was op een gelukkig einde. Het verdriet brandde achter haar ogen maar hoe ze er ook naar verlangde, de tranen kwamen niet. Wat een bevrijding moest het zijn om te kunnen huilen wanneer je daar zin in had, wanneer je je zin niet kreeg, bij een gevoel van onbehagen als wist je niet wat het betekende [6]. Het zou alleen niets veranderen aan de pijn van het verlies waar ze op voorhand al van had kunnen weten.

De tijd was om. Ze kon en wilde het niet langer uitstellen. Met de laatste woorden die ze opschreef vereeuwigde ze haar oneindige herinnering aan hem, alsof hij een roman voor haar was geweest, waar ze intens en betrokken was terwijl ze erin verdiept was, maar een vage herinnering werd nadat ze het had uitgelezen. Het was uit [7].

  1. p. 192
  2. p. 77
  3. p. 157
  4. p. 31
  5. p. 156
  6. p. 219
  7. p. 197

Over De evolutie van een huwelijk: Masha leidt een comfortabel leven met haar man Bastiaan en haar puberdochters Molly Bloem en Anne Karen. Ze geeft les aan de universiteit en vult haar dagen met wat ze het liefst doet: lezen. Dan kondigt Bastiaan aan dat zijn broer Frederick naar Nederland komt, met zijn Nieuw-Zeelandse vrouw Shannon en hun baby Deirdre. Masha heeft Frederick al meer dan twintig jaar niet gezien. Omdat ze er de ruimte voor hebben, biedt Bastiaan het jonge gezin hun zolderverdieping aan. Terwijl Masha haar best doet afstand te bewaren, raken de levens van de twee gezinnen steeds meer verstrikt in elkaar. Kan een herinnering een huwelijk bedreigen? De evolutie van een huwelijk is een scherpzinnige roman over familiebanden die worden aangehaald en weer verbroken.  Querido


De evolutie van een huwelijk
De evolutie van een huwelijk | Rebekka Bremmer |Uitgeverij Querido | ISBN: 978 90 214 5710 9 | Paperback: € 18.99

Lees hier meer recensies over De evolutie van een huwelijk, geschreven door de bloggers van Een perfecte dag voor literatuur

Met dank aan Querido voor het toekennen van een recensie-exemplaar van De evolutie van een huwelijk.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

Posted on: 30 oktober 2014, by : Liselore

2 thoughts on “Recensie: De evolutie van een huwelijk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *