O-notities #8 | High!

O-notities LizLohren.nl

Inmiddels is het een kleine maand geleden dat op 16 september alle platen, schroeven en welgeteld één kram, uit het bot bij mijn rechterheup en rechterknie zijn gehaald in de Sint Maartenskliniek Woerden. De operatie ging snel, zonder complicaties en ik heb zoals vanouds al mijn ingewanden uitgespuugd in de uren die erop volgden.

Inmiddels ben ik er wel achter dat, of het nu gaat om een narcose, een ruggenprik, een PCA pomp met morfine of alleen maar oxinorm pillen slikken, mijn lichaam simpelweg niet tegen de zware dosis aan chemische (pijnstillende) middelen kan die er tijdens en na een operatie doorheen gejaagd worden, en al helemaal niet als het gaat om het anti-misselijkheidsmiddel.

Volgens mij ben ik er nu achter hoe het is om high te zijn. Het anti-misselijkheidmiddel maakte mij zo duf dat ik mijn ogen niet open kon houden, maar nog wel alles meekreeg van wat er om mij heen gebeurde. Vervolgens werd ik zo moe dat ik niets liever wilde dan slapen, niet kon slapen, maar wel de meest gekke paniekgedachten kreeg tot ik er weer even uitkwam en vervolgens weer wegdreef.

Nee helaas, mijn ziekenhuisopnames worden alleen maar ‘erger’ en ik heb mij dat ene nachtje dat ik opgenomen was, serieus afgevraagd waarom ik mij steeds weer opnieuw door die medische hel laat gaan en niet gewoon al na de eerste (half mislukte) operatie was gestopt. Maar goed, de opname is inmiddels weer achter de rug en ik ben weer volop aan het revalideren.

Rond de 150 gr. RVS is er uiteindelijk uit mijn been gehaald!
Rond de 150 gr. RVS is er uiteindelijk uit mijn been gehaald!

En het revalideren gaat verassend goed! Met het verwijderen van al het RVS door dr. van Heerwaarden bleek dat in mijn heup de pees niet goed aangehecht was – waarschijnlijk hebben de hechtingen toentertijd te snel losgelaten – en dat kan ook een hoop verklaren betreffende de pijn in mijn heup waar ik toch bijna 1,5 jaar(!) mee rond heb gelopen.

Inmiddels is de pees extra strak gehecht, en de littekens zijn ook opnieuw gehecht, met de voorspelling dat ik nu echt goed op kan bouwen. En dat lijkt al aardig te lukken. Ik loop inmiddels al zonder loopkrukken binnenshuis, en ook voor kleine boodschapjes richting de supermarkt even verderop. De flexibiliteit in de knie laat nog even op zich wachten maar de kracht komt snel terug.

En daarom heb ik het ook aangedurfd om een kans te grijpen die ik niet aan zag komen… Namelijk om eind november in het vliegtuig te stappen richting Indonesië! Bergen en tempels beklimmen zullen er niet inzitten, maar genieten van het land(schap), nieuwe ervaringen en ontmoetingen opdoen, en bovenal tot rust komen na de afgelopen jaren… WAT EEN HEERLIJK VOORUITZICHT!

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

Posted on: 12 oktober 2014, by : Liselore

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *