O-Notities #4 | T.K.O.

O-notities LizLohren.nl

En ze is weer terug in het land der levenden hoor ;) Ditmaal geen hartritmestoornissen, een blok dat zonder verdoving is geplaatst of een infuus dat niet geprikt kon worden – nou ja, twee pogingen ditmaal – én ook geen narcose, maar een spinale ruggenprik die er in één prik keer inzat…  

Twee weken geleden voelde ik het gevoel langzaam uit mijn benen verdwijnen en werd ik naar de O.K. gebracht voor een T.K.O. (Tibia Kop Osteotomie). Vraag me niet hoe ik het voor elkaar kreeg, maar ik ben nog nooit zo rustig een operatie ingegaan. Met mijn oordopjes in en muziek aan, lag ik een klein uur naar het plafond te staren terwijl ik – pijnloos – voelde hoe mijn rechteronderbeen letterlijk en figuurlijk onder handen werd genomen. Uiteindelijk verscheen er een tevreden chirurg in mijn gezichtsveld om te vertellen dat alles goed was gegaan en dat hij zeer tevreden was. Mooi! Arts tevreden, ik ook tevreden. Mocht ik dan nu zo snel mogelijk naar zaal? Ik had namelijk HONGER!

Maar, oh jongens… waar ik al bang voor was gebeurde ook. De anesthesist stond erop: ik moest en zou een P.C.A. pomp – een pompje waarmee je zelf pijnstilling toe kan dienen via het infuus – met morfine krijgen. Nee, nee, we weten dat je niet tegen morfine kan maar daar houden we rekening mee hoor! Ja, maar… Blèèèèèègh! Serieus! Twee keer heb ik op dat knopje gedrukt en na de eerste keer was het al raak. Daar ging mijn boterham. Daar ging de cola. Daar ging het water dat ik had gedronken. Blèèèèèègh! Er was niets meer om uit te spugen, maar daar had mijn lichaam geen boodschap aan… Blèèèèèègh!

Anderhalve dag heb ik overgegeven – ook na het verwijderen van de P.C.A. pomp – en kreeg ik als bonus een knallende hoofdpijn die niemand kon verklaren (behalve ik… er was nop frisse lucht te bekennen op de hele afdeling omdat alle ramen gesloten moeten blijven) totdat ze me uit de badkamer moesten dragen voordat ik knock-out ging van het zuurstoftekort in mijn bloed. Pas op dat moment kwam er iemand op het lumineuze idee om mij te wijzen op mijn verkeerde – veel te hoge – ademhaling waardoor ik geen zuurstof uit de lucht kon filteren. FIJN! Als iemand mij dat nu 24 uur eerder had gezegd, dan had mij dat een hele hoop pijn, misselijkheid, duizeligheid en – jawel – tranen gescheeld.

Qua service heb ik niets aan te merken op de Maartenskliniek Woerden, zeker de nachtverpleegkundige heeft mijn hart gestolen en het feit dat je ALTIJD om eten en drinken mag vragen is echt WAANZINNIG! Maar door het overgeven en de hoofdpijn (plus het feit dat de afdeling in de meest smerige kleuren bruin en rood zijn geschilderd) categoriseer ik deze laatste opname toch als de naarste ziekenhuisopname tot nu toe. Na drie dagen had ik het dan ook helemaal gehad en wilde – en mocht ik ook – naar huis…

To Be Continued

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

LIEVER UPDATES VIA EMAIL? SCHRIJF JE IN VIA HET MENU RECHTS  >>>

Posted on: 21 mei 2014, by : Liselore

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *