In het ziekenhuis [3]

In totaal ben ik zes dagen opgenomen geweest in het ziekenhuis. In die zes dagen leerde ik onder andere de betekenis van de woorden geduld en acceptatie, heb ik nog nooit zoveel vreemde gezichten gezien, kon het me absoluut niet boeien dat mijn haar niet zat, sliep ik met oordoppen in, en rook de meest vreemde geurtjes ooit!

Deel 3: Maar de allervreemdste geur kwam van…

Iedereen die wel eens in het ziekenhuis is geweest kent het wel: de ‘ziekenhuisgeur’. Het is moeilijk te omschrijven, maar toch, zodra je de drempel van de hoofdingang over bent ruik je meteen dat je in een ziekenhuis bent. Een geur die je met bijna alles kunt vergelijken, behalve met frisse lucht. Als je het mij vraagt, is het best wel een chemische lucht. Maar goed, deze ziekenhuisgeur is het niet waard om een paar honderd woorden aan te besteden.

Wat mij het eerste opviel tijdens mijn opname, was dat de ramen niet open konden. Ik ben juist gewend aan frisse lucht, 24 uur per dag, zeven dagen per week. Ik heb ’s nachts ook altijd een raam op een kier staat om te kunnen slapen. Dat dit ineens niet kon was dus wel even wennen in het ziekenhuis. Ook al is er een ventilatiesysteem, het bleef voor mijn gevoel altijd een beetje bedompt. Wat het is feite ook was, maar als je continu in dezelfde ruimte ligt, ruik je op een gegeven moment niets meer.

Nou ja, niets? Je ligt wel op een kamer met drie andere mensen. Alle drie kunnen ze niet naar het toilet wandelen en geven, helaas, ook over. Wat kun je eraan doen? Niets. Privé-kamers zijn schaars en worden je ook alleen bij hoge uitzondering toegewezen. En natuurlijk heb je soms je momenten (met name tijdens je ontbijt!) dat je echt wel flink nijdig kunt worden om bepaalde geuren. Hoewel ik moet zeggen dat ik met overgeven kamergenoten iets minder moeite had. Dat was een geur die wonderbaarlijk snel wegtrok. Andere geuren helaas niet, en de geur die uit de keuken kwam in de namiddag zorgde er ook acuut voor dat je eetlust wegtrok.

Maar de allervreemdste geur. Die geur kwam van mezelf. Zoals in de vorige blogs al naar voren kwam: er werden waanzinnig veel medicijnen toegediend via het infuus. Een paar dagen later begon ik ook met het slikken van pijnstillers. Al deze medicatie circuleerde door mijn hele lichaam, door al mijn bloedvaten. Op een gegeven moment voelde ik me een levend medicijnkastje, en brak de geur van de medicatie zelfs door al mijn poriën heen.  Tja, nog zo’n bij-effect van een ziekenhuisopname.

Tip: Omdat alle medicatie letterlijk door je hele circuleert, is het van groot belang dat je veel (water en thee) blijft drinken. Aan je infuus hangt ook een zak met vocht, maar dit alleen is niet voldoende voor je lichaam om alle chemische stoffen uit het systeem te filteren. Dus: drinken, drinken, drinken en… plassen! Overigens: schrik niet als je naar de wc gaat en het ruikt alsof je urine radio-actieve stoffen bevat! Het zijn simpelweg de afvalstoffen van de medicatie.

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Posted on: 20 mei 2012, by : Liselore

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *