In het ziekenhuis [2]

In totaal ben ik zes dagen opgenomen geweest in het ziekenhuis. In die zes dagen leerde ik onder andere de betekenis van de woorden geduld en acceptatie, heb ik nog nooit zoveel vreemde gezichten gezien, kon het me absoluut niet boeien dat mijn haar niet zat, sliep ik met oordoppen in, en rook de meest vreemde geurtjes ooit!

Deel 2: Kom maar hier met dat looprekje!

Geduld is niet één van mijn sterkste kanten, letterlijk en figuurlijk. Bij mij moet alles snel en meteen. Zitten kan ik alleen door me letterlijk in een bank of stoel te laten vallen, en trappen ren(de) ik (met de nodige geluidsoverlast) als een razende op en af. En dan lig je ineens in het ziekenhuis, kom je je bed niet uit (zelfs al zou je het willen) en liggen de badkamer en het toilet zwaar buiten je bereik. Ik was hier niet blij mee. En stiekem loerde ik naar een mede-patiënt die zijn enkel in duizend stukjes had gebroken, maar wel… een looprekje tot zijn beschikking had! Helaas had de afdeling niet genoeg van deze rekjes in voorraad (ja, bezuinigingen in de zorg!) en moest ik wachten tot deze meneer uit het ziekenhuis werd ontslagen. Een mooie les in geduld dus, maar na twee dagen stond het rekje naast mijn bed.

Mijn katheter was inmiddels ook verwijderd en ik weigerde op de po mijn ‘behoeften’ te doen. Ik was dus zeer gemotiveerd om te leren lopen met het looprekje. Met de hulp van een lieve verpleegkundige, die het niet erg vond om met mijn infuus achter me aan te lopen, haalde ik het toilet. Hoe raar het voor sommigen misschien ook klinkt, maar dit is één van de kleine hoogtepunten waar je, de eerste dagen na de operatie, op gaat leven. Alles gaat letterlijk met kleine stapjes vooruit, en het is ook belangrijk om daarin te berusten, anders maak je jezelf helemaal gek. Zodra je ook kunt lopen met het looprekje mag je onder de douche, het frame mag ook gewoon nat worden. Eindelijk kon ik mijn haren wassen! Het putte me volledig uit, maar ik voelde me daarna een stuk beter.

Wat ook leuk was, was dat er inmiddels een meisje van mijn leeftijd op de kamer lag. Dan gaat de tijd toch wat sneller. Je kunt een beetje kletsen en je ‘leed’ delen. Zo moesten we uiteindelijk allebei aan een klysma geloven. Een klysma?! Ja, een klysma. Één van de bij-effecten van een ziekenhuisopname, is dat bijna iedereen te maken krijgt met obstipatie. Het is psychisch, niets aan te doen. Maar als de verpleging erachter komt dat ‘het’ je al een paar dagen niet gelukt is, dan krijg je een (gelukkig kleine) klysma. Nu mocht ik op de wc zitten wachten op effect, het andere meisje had pech en moest op de po. De klysma had bij mij (en ik had het ook wel verwacht) geen effect, en daarom besloot ik haar maar gezelschap te houden. Hilarische gesprekken voer je op zo’n moment met een gordijn tussen je in! Tja, veel privacy is er niet in een ziekenhuis. Dan kun je er maar beter het beste van maken.

Tip: Hoewel het na verloop van tijd wel wat afnam,werd ik na elke kleine inspanning (zoals ‘even’ naar het toilet lopen) behoorlijk misselijk. En hoewel ik dacht dat het een fabeltje was,  hielp het mij om dan een beetje cola te drinken (bij voorkeur koud)! Het is bovendien een beter alternatief dan nog meer medicatie in je infuus tegen misselijkheid.

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Posted on: 11 mei 2012, by : Liselore

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *