Ilizarov-notities #9 | Chocolaatjes

.

Inderdaad lieve mensen, ‘Life is like a box of chocolates! You never know what you’re gonna get.’ Gut o gut, de laatste keer dat ik deze uitspraak in mijn gedachten had, had ik niet verwacht zulke vieze chocolaatjes te krijgen. Bah!

Vorige week donderdag ging het mes/boor/beitel/nietmachine mijn been in. En ik dacht, naïeveling die ik ben, dat deze operatie aan mijn heup veel minder impact zou hebben dan het ilizarov-frame. Met de woorden van dr. van Roermund: ‘Forget it!’ Nou, ik zou willen dat ik het allemaal kon vergeten. De operatie zelf is helemaal goed gegaan, maar toen ik in de recovery lag begon ik al een beetje door te krijgen dat de chocolaatjes niet zo goed vielen. Ik kon maar niet wakker worden. Waarom zat iedereen continu aan mijn lijf te frunniken? Waarom zat er (nog steeds) een zuurstofslang in mijn neus? Waarom moest er weer bloed geprikt worden? Wat zegt u? Of ik doorheb dat mijn hartslag steeds omhoog vliegt? Uhhh… nee.

Het fijne weet ik er niet meer van, maar toen ik eindelijk (uren later) terug naar zaal mocht voelde ik me meer dood dan levend. En ik zat er niet ver naast. Ik bleek meer dan een liter bloed te hebben verloren (tussen de 1100 en 1400 cc), waardoor er een hartritmestoornis ontstond van 200 slagen per minuut (normaal = tussen de 80 en 120), mijn HB waarde kelderde naar 4.4 (normaal = 7.3 tot 10) een saturatie van 56 procent (normaal = 95), en met een bloeddruk van 80/40 (normaal = 120/80) ging ik de nacht in. BLOED!!! IK HAD BLOED NODIG!!!

Elk half uur stond er wel iemand naast mijn bed om mijn bloeddruk, mijn temperatuur en saturatie te bepalen. Na een ECG en nogmaals bloedprikken (dat er überhaupt nog bloed uit mijn bloedvaten kwam!) werd er midden in de nacht besloten om twee zakken bloed (o positief, voor de belangstellenden) aan te vragen, en kon ik vroeg in de ochtend lekker wat bloed in mijn verdunde bloedvaatjes ‘opslurpen’. Nu snap ik hoe een vampier zich moet voelen…

Na enkele dagen als een vaatdoek, onder de morfine en continu misselijk en brakend in het ziekenhuis te hebben gelegen, ben ik inmiddels weer in het land der ‘levenden’ en gisteren (volgens schema) het ziekenhuis uitgewerkt. Tja, de drempel om uit het ziekenhuis ontslagen te worden ligt steeds lager. Als je ‘waarden’ maar goed zijn en je je een klein beetje op loopkrukken kunt bewegen, dan ben je niet langer welkom. Traplopen mag niet, en leunen op het rechterbeen ook niet. Gelukkig heeft mijn oma een gelijkvloers seniorenwoning mét logeerkamertje, en kan ik hier de komende dagen even aansterken.

TO BE CONTINUED

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Posted on: 9 april 2013, by : Liselore

One thought on “Ilizarov-notities #9 | Chocolaatjes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *