Ilizarov-notities #22 | (on)Zekerheden

.

In het leven bestaan er maar weinig zekerheden. We worden geboren en we gaan weer dood. Zuurstof is noodzakelijk om te kunnen ademen. De zon komt elke ochtend weer op, de maan gaat altijd weer onder. Etcetera etcetera. Cliché na cliché. Voor de rest is alles niets meer en niets minder dan een inschatting waarop we keuzes baseren.

Bijna drie jaar geleden maakte ik de keuze om mij op de wachtlijst te laten zetten voor het ilizarov-frame. Bijna twee jaar geleden werd ik voor het eerst geopereerd. Ruim een half jaar geleden kwam ik erachter dat de operatie maar gedeeltelijk was gelukt, en stemde ik in met een nieuw plan van aanpak bestaande uit nog meer operaties. Een kleine week geleden hoorde ik hoe dr. van Roermund zich afvroeg of ‘we’ wel verder moeten opereren…

BAM! SLAP IN MY FACE! SAY WHAT?!

De afgelopen week heb ik constant rondgelopen, gezeten en gelegen met het gevoel ontzettend genept te zijn. Niet verder opereren betekent voor mij alleen maar dat mijn benen op dit moment zwaarder misvormd zijn dan voorheen. Als dit ‘het’ is, waarom hebben ‘we’ dan überhaupt ooit besloten om te opereren?!

Terwijl deze blogpost online gaat zit ik alweer met een gevoel van desillusie in het UMC Utrecht te wachten op alweer een CT-scan om te berekenen hoeveel graden de gewrichten in mijn benen op dit moment in een afwijkende stand staan.

Maar wat er ook uit de CT-scan komt, na de afgelopen twee jaar, de pijn en de littekens… blijven het mijn benen, gaat het om mijn gezondheid, en is het nog steeds mijn leven… Als ik A zeg, zeg ik ook B. One way or another!

WORDT VERVOLGD

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Posted on: 14 oktober 2013, by : Liselore

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *