Ilizarov-notities #2 | I don’t care, I LOVE it!

Ilizarov-notities (c) L. Rugebregt 2013

.

I got this feeling on the summer day when you were gone.
I crashed my car into the bridge. I watched, I let it burn.
I threw your shit into a bag and pushed it down the stairs.
I crashed my car into the bridge.

I don’t care, I love it. I don’t care!

Uit volle borst brulde ik met I Love It van Icona Pop mee, en raasde als een wervelwind door de kamer heen. I don’t care, I love it, I love it! Handen in de lucht en voetjes van de vloer, dit is privé-club Liz Lohren, alle remmen los! De spierpijn veroorzaakt door de fysiotherapie eerder die dag, was op slag vergeten. Het enige dat door mijn hoofd ging was dat op dat moment het leven absoluut niet beter kon. Nee, ik was niet dronken, en er zaten ook geen andere verdovende substanties in mijn systeem.

Overigens heb ik geen auto (én rijbewijs) om in te rijden op een brug, of eraf, dat lijkt me logischer met een brug. Ik heb ook nog nooit iemands spullen in een tas gepropt en vervolgens van de trap afgeduwd. Maar voor mij is op dit moment I Love It hét liedje om volledig op los te gaan. En al helemaal toen ik vorige week zulk ontzettend goed  nieuws kreeg, dat ik het niet kon laten om acuut op te springen en een ‘vreugdedans’ te maken.

Wat voor goed nieuws? De loterij gewonnen? Ik hoef niet meer geopereerd te worden, want in mijn slaap is mijn rechterbeen uit zichzelf rechtgetrokken? De prins op het witte (en bij voorkeur Andalusisch) paard stond voor de deur om mij zijn liefde te verklaren? Tja, uhm, altijd blijven dromen zullen we maar zeggen? Nee, ik ben gevraagd om plaats te nemen in een Comité van Advies rondom de crowdfunding van een bronzen beeld ter ere van de ‘Indische Tante’ met niemand minder dan Yvonne Keuls als de initiatiefneemster.

Is het de beste timing zo aan de vooravond van mijn tweede ilizarov-frame? I don’t care! En de organisatie van het comité kennelijk ook niet. Zij zijn enthousiast en ik ben enthousiast. De beste kansen krijg je niet altijd op de momenten die jou het beste uitkomen. Zo is het leven. Kansen zijn er om met beide handen aan te grijpen zodra deze zich voordoen. En op het moment heb ik ontzettend grijpgrage handen, waar die van een peuter graaiend in een doosje rozijntjes zwaar voor onderdoen. Waar een (positieve!) wil is, is ook een weg… met of zonder ilizarov-frame.

Ik denk dat ik nog maar een dansje doe (nu het nog kan)…

 

Posted on: 23 januari 2013, by : Liselore

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *