Iedereen heeft een breekpunt

Eigenlijk had ik afgestudeerd moeten zijn voordat ik de eerste keer geopereerd zou worden in oktober 2011. Maar het bleek dat ik verkeerd voorgelicht was toen ik een switch maakte tussen Algemene Sociale Wetenschappen naar Culturele Antropologie. Ik kreeg een jaar vrijstelling, maar bleek achteraf nog twee extra vakken in mijn vrije deel gevolgd te moeten hebben. Met de operatie in het vooruitzicht bekroop mij een gevoel van paniek. Wat nu? Voor één vak wist ik een vrijstelling te regelen, maar er moest nog één vak gevolgd worden. De operatie uitstellen wilde ik niet, en het volgen van maar één vak om mijn diploma te halen wilde ik ook niet uitstellen. Ik besloot mij in te schrijven voor een vak dat drie weken na de operatie van start zou gaan.

Over een ware hel gesproken. Collegezalen zijn niet berekend op mensen die met hun been omhoog moeten zitten. Als ik in een rolstoel had gezeten, dan had ik gewoon vooraan in de zaal ‘geparkeerd’  kunnen worden en met met mijn laptop op schoot aantekeningen kunnen maken. Maar ik zat niet in een rolstoel. Twee keer per week zat ik vier uur achter elkaar op de eerste rij met mijn linkerbeen gestrekt op de stoel naast me, en mijn rug in de meest on-ergonomische houding die je  je kunt bedenken om de docent en het presentatiescherm te kunnen zien. Het in de collegebanken zitten was niet leuk, maar het door de drukke gangen heen naar de collegezaal strompelen was erger. Op dat moment kon ik nog niet zo goed lopen en alles ging langzaam en pijnlijk. De starende blikken voel ik nu nog in mijn rug branden.

Gelukkig had ik een oom die mij steeds met de auto kon halen en brengen naar de universiteit. De gemeente had mij wel taxivervoer toe willen kennen maar was verplicht mij door te verwijzen naar het UWV met mijn status als student. Het UWV heeft nooit iets van zich laten horen, pas toen ik maanden later verhaal ging halen bleken ze meer dan vier maanden achter te lopen met al hun aanvragen. Vervolgens kreeg ik bericht dat mijn verzoek werd afgewezen (goh… niet dat ik nog vervoer nodig had hoor mensen) en werd mijn verzoek om op z’n minst de benzinekosten te vergoeden ook afgewezen. Hoezo bureaucratie? Nou ja, ik besloot de goden op mijn blote knieeën (zodra ik weer beide knieën kon buigen) te bedanken dat mijn oom mij tenminste al die tijd heeft kunnen halen en brengen.

Het is niet aan te raden om te willen studeren en/of werken als je een ilizarov-frame hebt. Je hebt zo ontzettend weinig energie, zeker de eerste weken, maanden zelfs. Het was een gevecht om genoeg energie bij elkaar te sprokkelen om naar college te gaan, alle literatuur te lezen, opdrachten te maken en te leren voor het tentamen. Ik voelde me in de steek gelaten door mijn eigen lichaam en begon mezelf verwijten te maken. Daarbij helpt het ook niet als (onwetende) mensen opmerkingen maken als: ‘Maar jij doet toch de hele dag niets?’ Over een flinke trap na gesproken. Ik had niet eens de energie om tegen zulke opmerkingen in te gaan.

Ondertussen kon ik ook niet meer slapen van de pijn en bereikte ik uiteindelijk een breekpunt. De dag voor mijn tentamen had ik een controle in het UMC bij dr. van Roermund waar ik mij volledig liet gaan. De tranen stroomden als een waterval uit mijn ogen, inclusief een snotneus, en het gejammer dat uit mijn mond kwam deed niet onder voor een jengelende peuter van drie. De co-assistent wist niet waar ze kijken moest. Maar oh, de opluchting van een goed potje janken/snotteren/jengelen! Wonder boven wonder wist ik het tentamen de volgende dag te halen, en sloot het vak een paar weken later af met een mooi eindcijfer. Bloed, zweet en tranen (letterlijk) maar eindelijk was ik ‘ echt’ afgestudeerd.

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Posted on: 19 augustus 2012, by : Liselore

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *