Half wakker, half in slaap

Ik was er al voor gewaarschuwd: misselijk worden door de narcose. En inderdaad, zodra ik mijn ogen open deed sloeg er een golf van misselijkheid over me heen. Ik was wel vrij snel ‘wakker’, en moest maar even afwachten of de misselijkheid vanzelf af zou nemen. Maar helaas gebeurde dit niet. Het was niet nodig om een kotsbakje onder mijn mond te houden, maar er werd tot twee keer toe een middeltje tegen de misselijkheid toegediend.

De bijwerking van het laatste middel tegen misselijkheid, was dat je er heel duf van kon worden. En ja hoor! Daar ging ik! Half wakker, half in slaap werd ik terug gebracht naar zaal. Hier bleef ik steeds wegzakken, maar echt in slaap kwam ik niet, of ik schoot steeds wakker. Helaas had niemand mij uitleg gegeven over waar ik de knopjes van het bed kon vinden en het allerbelangrijkste: waar was de knop om om hulp te vragen?! Ik lag plat op mijn rug en kon niets zien. Het enige dat ik hoorde was het bezoek van de twee andere patiënten op zaal. Ik voelde me machteloos, ontzettend zielig en wilde wéér gaan huilen. Het was echter mijn eer te na om te gaan schreeuwen om een verpleegkundige. Dus ik besloot maar te wachten tot er vanzelf iemand langs zou komen.

Na een paar uur hoorde ik de stemmen van mijn ouders. Eindelijk iemand om ervoor te zorgen dat ik rechtop kon zitten! Meteen jammerde ik alles bij elkaar over hoe niemand naar mij had omgekeken, dat ik niet wist hoe het bed werkte en hoe ik om hulp van de verpleging moest vragen. Ik was toch wel zó zó zó reuze-zielig! Gelukkig werd alles snel uitgelegd, en met name het knopje om de verpleging te roepen liet ik de hele avond en nacht niet meer los. Eindelijk kon ik eens rustig naar mij linkeronderbeen kijken. Hoewel het frame nog ingepakt was met verband, kon ik al wel wat pennen zien. Op dat moment heb ik meteen een soort mentale afstand genomen van het frame en mijn been. Zo’n frame, bevestigd met drie schroeven in het bot en zes pennen van de ene naar de andere kant door het been, was toch een vreemde gewaarwording. En dan het gewicht van de vier ringen, meerdere staaldraden en een ‘klikker’ (met een klikker reguleer je het draaien van het bot), dat kwam al snel in de buurt van twee kilo!

Lang lukte het niet om mijn aandacht bij het frame houden, ik bleef maar knikkebollen door de medicatie. Die eerste avond in het ziekenhuis was ik de attractie van de dag voor mijn bezoek. Ik was zo duf, dat ik me bedacht dat het dus zo moest voelen om stoned te zijn. Ik zag iedereen wel heimelijk gniffelen, maar het lukte me maar niet om mijn ogen open te houden. Later zou iemand nog zeggen: ‘Nog nooit ben je zo’n mak lammetje geweest als toen!’

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Posted on: 6 mei 2012, by : Liselore

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *