Eraf met dat frame!

Zes maanden en drie dagen. Zo lang heeft het frame om mijn linkerbeen gezeten. Dat is drie maanden en drie dagen langer dan ik in eerste instantie had verwacht en gehoopt. Zoals ik al eerder schreef, was er een complicatie opgetreden in de botgroei. Ergens in januari/februari van dit jaar werd er besloten dat het bot in de juiste stand stond en dat het vanaf dat moment een kwestie van uitharding van de breuk zou zijn voordat het frame verwijderd kon worden. Uitharden kan alleen als er voldoende botgroei is om de breuk dicht te laten groeien. Maar groeien wilde het bot in mijn linkerbeen niet.

Geen botgroei, geen dichte/uitgeharde breuk, geen leven zonder een frame aan mijn been. De weken en maanden gingen voorbij en mijn geduld, dat al behoorlijk spaarzaam was, begon op te raken. Inmiddels kon ik al lopen met het frame en begon ik steeds sterker te worden. Mijn hoofd begon alweer te staan naar het ondernemen van leuke dingen, maar ik werd nog steeds beperkt in mijn doen en laten. De bank volstond niet meer en het voorjaar begon te lonken. Kon nu alsjeblieft dat frame eraf?

In de tweede helft van maart werd besloten om het frame te verwijderen, in de hoop dat dit een extra stimulans voor het bot zou zijn om te groeien. Helaas kon ik pas eind april geopereerd worden, dat was dan wel weer een domper. Nou ja, het einde was in zicht. Niet langer meer elke twee dagen alle wondjes schoon maken, eindelijk eens in een andere houding dan op mijn rug slapen, en kunnen kijken naar een been zonder een gigantische hoeveelheid RVS erin en eromheen.

27 april 2012 was het dan zover. Het verwijderen van het frame is een poliklinische ingreep waardoor je maar een paar uurtjes in het ziekenhuis hoeft te blijven. Alles ging behoorlijk snel die dag. Het infuus zat er in één keer in, en ditmaal was er ook iets aan de narcose aangepast zodat ik niet misselijk wakker zou worden. Dit keer wilde ik proberen of ik kon onthouden wanneer ik weg begon te zakken in de narcose. Maar ook ditmaal geen enkele herinnering achteraf. Narcose is een agressief iets, je bent letterlijk binnen een tel van de wereld.

Ik werd nogal verward wakker. Er stonden meerdere mensen rondom mijn bed en ik voelde nog hoe de zuurstof uit mijn neus werd getrokken. Ik bleef nog even in een soort waas hangen, waardoor ik ervan overtuigd was dat ik aan het dromen was. Ik ‘droomde’ dat ik aan het snurken was en vroeg, nog steeds in een waas, doodleuk aan dr. van Roermund of ik heel hard snurkte. Gelukkig heb ik een orthopeed met humor en luidde het antwoord: ‘Dat viel wel mee.’ Tijdens een operatie ben je geïntubeerd waardoor het niet eens mogelijk is om te snurken.

Eenmaal wakker was ik ook echt goed wakker en ‘misselijk-vrij’. Ik keek naar mijn been dat van mijn tenen tot aan mijn lies in knalroze gips was verpakt, een nieuw (gips)avontuur van ruim drie weken kon beginnen…

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Posted on: 7 oktober 2012, by : Liselore

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *