De achtbaan

Ik weet niet of sommige mensen, die ook een ilizarov-frame hebben gehad, zich hierin herkennen, maar de tijd dat je in het frame zit, is nog niets vergeleken met de tijd die je ervoor nodig hebt om er fysiek gezien weer helemaal bovenop te komen. Ik ben nu bijna driekwart jaar verder sinds het frame is verwijderd en nog steeds voel ik elke dag dat mijn linkerbeen niet helemaal 100 procent ‘ok’ is.

En natuurlijk is dit niet een post om iedereen die nu op de wachtlijst staat (of er nog opgezet moet/wilt worden) een ilizarov-frame uit het hoofd te praten. Ik denk echter wel dat het goed is om je tot op zekere hoogte bewust te zijn van de impact die een ilizarov-frame maanden, misschien wel jaren, na het verwijderen ervan nog heeft op je lichaam. Wellicht is het ook goed voor alle mensen die vanaf de zijlijn te maken hebben met een ilizarov-frame: familieleden, vrienden, kennissen, collega’s etc..

Want ook al tel je de maanden, weken, dagen en uren af, zodra het frame wordt verwijdert, en een tijd later uit de röntgenfoto blijkt dat je bot goed is dichtgegroeid, kun je op dat moment echt nog niet wegrennen om de wereld te tackelen. In feite gaat er op dat moment een nieuw startsein af en blijk je pas op de helft van jouw persoonlijke ilizarov-achtbaanrit te zitten. En net als een rit in de achtbaan, heb je de hoogtepunten waarin je je onoverwinnelijk voelt, en de dieptepunten wanneer je je afvraagt wat je ooit heeft doen besluiten om die verdomde achtbaan in te stappen?!

Om een idee te krijgen van mijn achtbaanrit tot nu toe:

  • Net niet janken van de pijn als de gipsmeester mijn stijve knie na 3.5 week bovenbeengips terugbuigt in een hoek van 90 graden. Dieptepunt.
  • Voor het eerst weer fietsen en reizen met het openbaar vervoer. Hoogtepunt.
  • ‘Je hebt een beetje platvoeten.’ Superaardige opmerking van mijn fysiotherapeut die (en dit komt waarschijnlijk door mijn slonzige voorkomen tijdens de fysiotherapie) duidelijk niet door heeft dat ik extreem ijdel ben. Dieptepunt.
  • Doorkrijgen dat de mobiliteit in mijn enkel terug is doordat ik uit pure verveling rondjes draai met mijn voet. Hoogtepunt.
  • Een slordige 1000 km afleggen in de auto met mijn been in een brace op het dashboard, eindpunt: Zwitserland. Hoogtepunt.
  • Een been dat nog steeds blijft opzwellen. Dieptepunt.
  • Wekenlang aangeven dat mijn linkervoet pijn doet aan de binnenkant. > ‘Ja, dat komt door die platvoeten en de nieuwe stand van het been.’ > Hierdoor keihard een spiertje verrekken. > AUW! > Nu continu rondlopen met een ingetapete voet en een tweede afspraak bij de podoloog voor (en dit keer weigert ze me die niet meer!) zooltjes. Dieptepunt.
  • Hardlopen op de loopband. Hoogtepunt.
  • Pijn aan mijn scheenbeen door het hardlopen op de loopband. Dieptepunt.
  • Muziek op z’n luidst en als een malloot door de kamer dansen. Hoogtepunt.
  • Squaten met 35 kilo in mijn nek, zo niet lady-like! Maar hé, het lukt me wel! Hoogtepunt.
  • Fysiotherapie-spierpijn. Dieptepunt.
  • Littekens die ik dan weer wel, dan weer niet voel irriteren. Dieptepunt.
  • Als een bezetene de trap op- en afrennen! Hoogtepunt.
  • De mobiliteit die maar niet volledig terug wilt keren in mijn knie. Dieptepunt.
  • Een enkel die nog geregeld pijn blijft doen. Dieptepunt.
  • Steeds beter worden in Pilates. Hoogtepunt.

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

 

Posted on: 19 januari 2013, by : Liselore

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *