Overig

365 Dagen Positief ~ Dagdromen

Dagdromen

Het is niet alsof ik de hele dag met mijn hoofd in de wolken zit, maar ik ‘drijf’ gewoon heel snel weg met mijn gedachten. Dat hoort bij mij, is altijd al zo geweest. Over het algemeen merk je er niets van. Ik ben zelfs in staat om antwoord te geven op vragen die ik niet eens heb gehoord, omdat ik dus ergens anders was met mijn gedachten, onbewust blijf ik kennelijk wel bij de ‘les’.

Maar heel soms kun je het wel aan me merken, en dat is wanneer ik loop. Want hoe sneller ik loop, hoe verder weg ik ben met mijn gedachten. Tja… Dagdromen… Maar ik ben er zeker wel blij mee hoor, want anders zou ik ook nooit kunnen schrijven en hierin zit ook verscholen dat ik een beelddenker ben, alles is voor mij een verhaal.

Vroeger snapte ik ook nooit dat mensen niet van lezen hielden. Dan zie je toch hele verhalen voor je? Maar sommige mensen zien dus werkelijk alleen maar woorden. Ik vraag me weleens af: mensen die alleen in woorden denken, zouden die wel dagdromen of fantaseren, zouden ze zelfs wel – echt – dromen?

Laat ik mijn hoofd er maar niet over breken, want ik heb nu ineens allemaal beelden voor me hoe de (dag)dromen van sommige mensen alleen maar bestaan uit saaie ronddansende letters. Nee, geef mij maar lekker mijn dagdromen om die vervolgens om te zetten in letters en woorden.

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

221 Dagdromen © LizLohren.nl

365 Dagen Positief ~ Veranderingen

Veranderingen

Iemand zei laatste tegen mij: “Ik geloof erin dat mensen kunnen veranderen.” Ik zei er niets op terug, knikte alleen maar en moest het even laten bezinken. Ik wist namelijk niet zo zeker of mensen wel ‘echt’ kunnen veranderen. Totdat ik erachter kwam dat ik deze overtuiging tot nu toe altijd iets te letterlijk heb genomen.

Een compleet ander mens worden, dat lijkt mij een behoorlijke opgave en iets wat niet zomaar ‘even’ gebeurt, als het al gebeurt. Mijn kern zal nooit veranderen, maar feit blijft wel dat het leven continu veranderingen met zich meebrengt en dat dit onvermijdelijk van invloed is op wie ik ben.

En toen las ik iets heel moois over veranderingen en een wilg: de takken van een wilg deinen flexibel mee met de wind, maar de wortels blijven stevig geworteld in de aarde; zo kun je jezelf ook beschouwen, de wortels als je kern en de takken als de flexibiliteit om mee te deinen met de veranderingen van het leven.

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

215 Veranderingen © LizLohren.nl

365 Dagen Positief ~ “Dat was lief”

Dat was lief

Tijdens deze mooie zonnige dagen kun je mij bijna de hele dag op mijn balkon vinden met uitzicht op een straat waar niet alleen twee stoepen langslopen, maar ook een fietspad. Er lopen, fietsen of rijden altijd wel mensen langs, en het mooiste is dat bijna niemand omhoog kijkt, maar ik dus wel continu naar beneden. Ik kan me echt uren vermaken door naar mensen te kijken en naar de interactie tussen hen.

Zonet (let op: als jullie dit lezen is dat alweer gisteren) keek ik ook weer naar beneden en zag een vader lopen met naast hem zijn dochtertje op een (superschattig) roze fietsje, waar ze op haar kleine bagagedrager veel te veel spulletjes had vastgezet. Onvermijdelijk moest er wel iets van de bagagedrager vallen, wat ook gebeurde, het meisje en haar vader hadden het alleen niet door.

Precies op dat moment kwamen er twee studenten uit de tegenoverliggende flat gewandeld en één van hen pakte het op (ik denk dat het iets van een knuffeltje was) en gaf het aan haar terug. Het meisje helemaal blij natuurlijk, en toen ze weer verder fietste naast haar vader hoorde ik haar nog heel vrolijk zeggen: “Dat was lief!” En ik werd daar zo blij van, de eerlijkheid en spontaniteit van een kind, mijn dag was gemaakt.

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

212 Dat was lief © LizLohren.nl

365 Dagen Positief ~ Afgunst

Afgunst

“Ik heb er totaal geen problemen mee als iemand mij niet mag…” Yeah right… Zou dat niet ontzettend makkelijk zijn? Ik ben ook maar een mens en dat houdt in dat ik ook te beïnvloeden ben door wat anderen van mij vinden. Maar er zijn natuurlijk wel nuances. Want als ik sommige personen niet mag, dan is het feit dit andersom ook gebeurt, niet meer dan logisch.

Sommige karakters matchen nu eenmaal niet met elkaar, omdat ze heel verschillend zijn of omdat ze hetzelfde zijn. Ik bedoel, soms kom ik mensen tegen die mij zo hard confronteren met mijn minder mooie kanten dat ik ze acuut niet meer kan handelen. Maar zodra ik dit doorkrijg, dat aha-momentje, dan kan ik de persoon in kwestie ook in zijn/haar waarde laten.

211 Afgunst © LizLohren.nl

Moeilijker wordt het als ik doorkrijg dat iemand mij niet mag omdat er iets is dat hem/haar niet aan mij bevalt, en hierdoor vervelend gaat doen, of nog erger: achter mijn rug om vervelend gaat doen. Ik heb een paar jaar te maken gehad met iemand die een soort heksenjacht op mij had geopend. En ik kon er niet mee omgaan. Met name omdat ik ‘het waarom’ niet snapte. Totdat ik ineens snapte waar het werkelijk om ging.

De persoon die mij op de meest negatieve manier afschilderde die er bestond, schilderde eigenlijk zichzelf heel negatief af. Het was namelijk afgunst, afgunst omdat ik iets had, iemand was, die de persoon in kwestie niet was. Pas toen ik dit realiseerde keek ik op een heel andere manier naar deze persoon. Was ik eerst nog boos om de ‘heksenjacht’, nu kon ik het loslaten, want:

Wie mij niet kan accepteren om wie ik ben, wijst daarmee zichzelf af, niet mij én vice versa…!

[Tweet bovenstaande quote]

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

365 Dagen Positief ~ Accepteer

Accepteer

Van de week had ik ineens zo’n ‘aha momentje’. Ik zat niet lekker in mijn vel. Er drukte iets zwaars op mij en ik begon het bijna fysiek te voelen. Alsof ik uit mijn vel wilde kruipen, maar er een verzwaarde deken op mij lag waardoor dit dus mooi niet door kon gaan. Wat was er aan de hand? Ik ging zitten, zette mijn gedachten op mute, wat ik precies drie seconden volhield, maar wat wel genoeg was om te achterhalen wat er aan de hand was.

Ik was gefrustreerd. En dat was ik al langere tijd, maar ik wilde het niet toelaten omdat het ging om iets waar ik totaal geen controle over had of zou kunnen krijgen. Dus wat deed ik de hele tijd? Ik probeerde (onbewust) de frustratie weg te beredeneren, desnoods te negeren of ronduit weg te drukken. Want: ik hoefde [wilde] mij ABSOLUUT NIET gefrustreerd voelen, ik kon er toch niets aan doen… toch?

210 Accepteer © LizLohren.nl

In feite maakte ik het mezelf alleen maar moeilijker door in ontkenning te gaan. Dat ik mij gefrustreerd voelde deed er juist wel toe. Dat ik mij zo voelde was niet zonder reden, daar hoefde ik mijzelf niet in te ontkennen. Mijn leven bestaat uit een scala aan gevoelens (en emoties) waar ik elke dag weer mee te maken krijg, en waarvan ik mij bewust probeer te worden van wat deze gevoelens mij proberen te vertellen.

Ik realiseerde mij dat ik niet meteen hoef te handelen naar wat ik voel en ervaar. Juist door mijn gevoel toe te laten en er te laten zijn – in dit geval frustratie – deed ik al waar ik mijzelf het meeste mee hielp: accepteren van wat is.

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

365 Dagen Positief ~ Mooi

Mooi

Soms kijk ik op of zie ik het vanuit mijn ooghoeken, hoe de kleuren om mij heen veranderen. Alsof er, zonder dat ik mij er bewust van was, een lichte waas voor mijn ogen heeft gehangen. En ineens trekt die waas weg en zie ik dat de plant op tafel groener is dan ik altijd zag. De lucht blauwer, de wolken witter. De boeken in mijn boekenkast scherper en de kleuren als een regenboog op de planken. De blaadjes aan de bomen komen ineens los van de vlek groen zoals ik ze eerst zag. De libel die op mijn arm landt…

Ik blijf stil zitten, praat verder met degene die tegenover mij zit maar houd mijn ogen gericht op het felle turquoize van het lijfje van de libel. Langzaam buig ik mij voorover om het insectje beter te zien, de vleugeltjes en het hoofdje, zelfs de pootjes. Nu wordt de libel ook opgemerkt door mijn gesprekspartner: “Kijk nou, wat mooi! Net een sieraad.” En inderdaad, de libel is – zo scherp en kleurrijk – één van de mooiste dingen die ik sinds lange tijd heb gezien. En ik bedenk mij dat in de kleinste dingen, die ineens tot ‘kleur’ komen, het leven toch ontzettend mooi is.

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

207 Mooi © LizLohren.nl