Overig

Nominatie Liebster Award

Het is ernstig met mij gesteld… Ik weet het! Al meer dan een jaar(!) geleden werd ik door Anne-Jitske van Wereld van Culturen genomineerd voor de Liebster Award. Deze ‘virtuele award’ is in het leven geroepen om bloggers te helpen hun blog verder te ontwikkelen en een breder publiek te bereiken. Eigenlijk is het een soort ‘gun-factor-award’. En dan komt grapjas hier pas ruim een jaar later aanzetten met de uitwerking van haar nominatie… Maar hopelijk is het ’t wachten waard geweest Anne-Jitske! En dank je wel voor de nominatie :)

Anne-Jitske heeft 10 (+1 extra) vragen voor mij opgesteld om te beantwoorden, en daarna nomineer ik weer twee bloggers door 10 (+1) vragen aan hen te stellen. Laten we beginnen:

  1. Wanneer en waarom ben je je blog begonnen?

Ik ben begonnen met bloggen in 2012, nadat het ilizarov-frame bij mij was verwijderd en ik aan het revalideren was. Het viel mij op dat er weinig persoonlijke ervaringen met het ilizarov-frame te vinden waren op internet. Dat vond ik jammer, want het is een zwaar proces. Een proces waar ik veel over te vertellen had, over zowel de ups en downs. Ik besloot erover te bloggen. Later breidde ik mijn blogposts uit naar mijn ervaringen met de vervolgoperaties (standscorrecties/osteotomieën) en meer persoonlijke blogposts, waaronder gedichten en recensies.

  1. Op welke rubriek op je blog schrijf je met het meeste plezier?

Ik heb ontdekt dat dit de gedichten zijn geworden en de mijmeringen, juist omdat deze zo persoonlijk zijn. Sommige mensen lijken het geen goed idee te vinden om ‘te persoonlijk’ te zijn op een blog. Hierdoor zou je je (te) kwetsbaar opstellen. Maar elk mens is kwetsbaar, en ik vind dat dit positiever benaderd mag worden. Altijd maar mooi weer is toch niet reëel? Ik heb liever dat mensen een reëel beeld van mij vormen via mijn blog.

265 Oneindig © LizLohren.nl
Oneindig (c) Liselore Rugebregt 2014
  1. Je legt levensverhalen vast. Waar komt de interesse vandaan om dat te doen?

Voor mijn bachelorscriptie Culturele Antropologie deed ik onderzoek naar de intergenerationele overdracht van culturele patronen binnen Indische families in Nederland. Hiervoor moest ik diverse interviews afnemen en tijdens elk interview bestond de rode draad uit het levensverhaal van de geïnterviewde. Met name de oudere Indische generatie vertelde intense levensverhalen. Een van deze ouderen zei tegen mij: ‘Je zou er je werk van kunnen maken, er zijn zoveel mensen die hun verhaal willen vertellen.’ Dat is blijven hangen…

  1. Voor je blog recenseer je boeken. Hoeveel boeken lees je per jaar?

Veel minder dan ik zou willen! Ik zou er graag meer tijd voor maken. Dat is ook één van de redenen waarom ik mij heb aangesloten bij Een perfecte dag voor literatuur van Not just any book. Daarmee motiveer ik mijzelf om te blijven lezen. Vorig jaar heb ik rond de vijfentwintig boeken gelezen (de meeste daarvan vind je terug in mijn leesoverzicht van 2014).

  1. Welk boek heeft veel indruk op je gemaakt?

Terra Incognita van Ruud Lapre. Ruud Lapre heb ik leren kennen tijdens een lezing in het Museum Volkenkunde toen hij naast mij kwam zitten. We raakten aan de praat en hij vroeg of ik zijn boek Terra Incognita wilde lezen. Ik heb het twee keer gelezen om het verhaal extra goed in mij op te nemen. Het is autobiografisch. Ruud verteld over zijn jeugd in Nederlands-Indië aan zijn zoon die in coma ligt. Het is zo ontzettend mooi geschreven, ik kreeg er een brok van in mijn keel.

Terra Incognita, Ruud Lapré
Terra Incognita, Ruud Lapré
  1. Je schrijft 365 Dagen Positief. Welk bericht in deze rubriek is je het meest dierbaar?

Dit was vorig jaar, mijn streven was om n.a.v. deze online cursus elke dag van het jaar positief te bloggen. Maar na verloop van tijd nam mijn motivatie af, er zat veel herhaling in de onderwerpen. Ik besloot daarom een andere weg in te slaan en gedichten te schrijven. Iets eerder in deze post heb ik één van mijn favoriete gedichten geplaatst.

  1. Waar komt je interesse voor culturele antropologie vandaan?

Ik denk dat het er al op een jonge leeftijd inzat. Ik keek bijvoorbeeld graag naar Spoorloos, niet om de familieherenigingen, maar om de verschillende landen (en culturen) die voorbij kwamen in het programma. National Geographic en Discovery hadden ook altijd van die interessante reis- en archeologische programma’s. Geschiedenis was één van mijn favoriete vakken op school en ook ‘documentatie’, dan mocht ik werkstukken schrijven! Heerlijk al dat onderzoek (in de schoolkast ;)).

  1. Wat is je meest bijzondere aanraking met een andere (sub)cultuur geweest?

Vorig jaar december ben ik voor het eerst in Indonesië geweest. Hier liggen mijn roots, maar ook weer niet. Nederlands-Indie (ik ben half Indisch) bestaat daar namelijk niet meer. Toch vind je soms nog onverwachte sporen. Toen ik op een dag voor een hek stond te wachten, op zoek naar het familiehuis van mijn reisgenoot, kwam er een vrouw naar ons toegelopen vanaf de andere kant van het hek. Onze begeleider sprak haar aan in het Indonesisch, waarop zij Nederlands begon te praten omdat ze begreep dat mijn reisgenoot en ik Indisch waren. Dat vond ik zo mooi: een stukje verloren gewaande (linguïstisch) cultuur in levende lijve.

Tana Toraja [1] (C) Liselore Rugebregt
Tana Toraja, Sulawesi, Indonesië (c) Liselore Rugebregt 2014
  1. Is er een moment geweest dat je als antropoloog in een cultuurshock terechtkwam?

Antropoloog ben je continu. Zelfs als je toerist bent en dat heb ik ook gemerkt tijdens mijn reis naar Indonesië. Aan de andere kant van de wereld is niet alleen letterlijk zo, maar ook figuurlijk was het een andere wereld. Ook al weet je van tevoren dat je naar een andere cultuur gaat, de dingen die ik daar heb gezien… Met name de duidelijk zichtbare armoede was voor mij een (cultuur)shock en het maakte mij intens dankbaar voor het leven dat ik hier in Nederland heb.

  1. Als de wereld geen grenzen had en alles mogelijk was, wat zou er dan op je bucketlist staan?

Mwah… Ik ben niet echt van de bucketlists. Maar als toch alles mogelijk is: gelijkwaardigheid en compassie. Waar mensen elkaar gelijkwaardig benaderen, hoeven oordelen niet langer te bestaan. En dat er compassie is voor elkaar. Dat hulp geboden en gegeven wordt zonder voorwaarden. Dat is wat ik zou willen…

  1. Waar zie jij jezelf over 5 jaar?

Waar het ook zal zijn… ik hoop er gelukkig (mee) te zijn!

.

liebster_award1-1_thumb1

En de volgende twee genomineerden zijn:

Debbie (Ahorita Ya) en Marjolein (BerlijnBlog)

.

Debbie heb ik leren kennen tijdens mijn studie Culturele Antropologie. Zij heeft onderzoek gedaan op Bali en daarna in Mexico, waar zij inmiddels woont en werkt. Debbie blogt via Ahorita Ya over haar leven in Mexico en de culturele misverstanden waarvan ze leert en om lacht. Want met humor… kom je heel ver in een ander land.

Mijn vragen aan Debbie:

  1. Wat maakt Mexico zo bijzonder voor jou ten opzichte van andere landen/plekken?
  2. Hoe was het om definitief naar Mexico te vertrekken en daarmee te beginnen aan een nieuwe levensfase?
  3. Hoe heb je letterlijk en figuurlijk je weg leren vinden in Mexico als nieuwe ‘inwoner’?
  4. Je richt je op cultureel advies binnen het Mexicaanse toerisme, vanwaar deze interesse?
  5. Hoe ben je erop gekomen om te gaan bloggen over je ervaringen in Mexico?
  6. Op je website heb je een cultureel woordenboek opgenomen, ik neem aan n.a.v. een paar (gênante) ervaringen op het gebied van ‘culturele interpretatie’, wil je zo’n ervaring beschrijven?
  7. Je bent bezig met het schijven van een boek over je tijd op Bali, wat is de onderliggende boodschap van dit boek?
  8. Wat zou je aan anderen mee willen geven die overwegen om zich ook te vestigen in Mexico?
  9. Wie of wat inspireert jou om je als mens steeds verder te ontwikkelen?
  10. Wat zijn de dromen/plannen die je nog waar wil maken?
  11. En als laatste de BONUSVRAAG: Welke blogs volg/lees je graag?

.

Marjolein ken ik niet persoonlijk, maar ik volg al een paar jaar haar BerlijnBlog. Sinds mijn eerste bezoek aan Berlijn ben ik verknocht geraakt aan deze stad en ik heb al veel Berlijntips (en nog meer liefde voor de stad) van deze blog gehaald!

Mijn vragen aan Marjolein:

  1. Wat maakt Berlijn zo bijzonder voor jou ten opzichte van andere grote steden?
  2. Hoe heb je letterlijk en figuurlijk je weg leren vinden in Berlijn als nieuwe ‘inwoner’?
  3. Hoe ben je erop gekomen om te gaan bloggen over Berlijn?
  4. Wat is tot nu toe je meest verrassende Berlijn-ontdekking geweest en waarom?
  5. Wat is tot nu toe je meest gekke/memorabele ervaring als Nederlandse in Berlijn geweest?
  6. Wat zou je mee willen geven aan anderen die overwegen om zich ook te vestigen in Berlijn?
  7. Je hebt onlangs je eerste boek uitgebracht vol Berlijntips. Zijn er plannen voor een vervolg en zo ja, wat wordt de insteek van dit nieuwe boek?
  8. Je maakt de meest mooie foto’s voor BerlijnBlog, waar komt deze passie voor fotografie vandaan?
  9. Wat zou je nog graag verder willen ontwikkelen/uitwerken m.b.t. BerlijnBlog?
  10. Op meer persoonlijk niveau: wat zijn de dromen/plannen die je nog waar wil maken?
  11. En als laatste de BONUSVRAAG: Welke blogs volg/lees je graag?

.

Meiden! Hopelijk komen jullie eraan toe de vragen te beantwoorden (en hieronder een linkje achter te laten) om vervolgens twee nieuwe bloggers te nomineren :)

Dream, Read & Write On
Liselore

P.S. Lees je deze blogpost rechtstreeks op de beginpagina? Klik dan even op de titel om een reactie achter te kunnen laten hieronder ;)

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

365 Dagen Positief ~ Tussentijdse update

Het is alweer september. September! En ik heb het gevoel alsof de herfst haast niet kan wachten om de zomer af te lossen. Toch zat ik vandaag nog even op mijn balkon van de warmte van het zonnetje te genieten en bedacht ik me ineens dat niet alleen de herfst weer voor de deur staat, maar dat tweederde van het jaar 2014 alweer om is, daarmee zit ik dus ook op tweederde van het 365 Dagen Positief initiatief.

De afgelopen acht(!) maanden heb ik dagelijks proberen te bloggen n.a.v. de 365 Dagen Positief e-mails die ik elke ochtend in mijn inbox ontvang. Maar voor de oplettenden onder jullie, zie je de laatste tijd geen blogposts meer verschijnen met daarin zelfreflecties (en een overdaad aan wijze woorden en lessen) maar wel gedichten.

Vanwaar die switch? Ten eerste, ik zie mezelf in eerste instantie graag als schrijver en daarna pas als blogger. Hoewel ik bloggen nog steeds geweldig vind, merk ik dat ik soms de uitdaging mis van het daadwerkelijk creëren van een verhaal… of gedicht. En na maanden van zelfreflecterend bloggen, begon ik het idee te krijgen dat ik mezelf begon te herhalen.

En als er iets een dooddoener van inspiratie is, dan is het wel herhaling. Het ‘positief-initiatief’ wilde ik niet opgeven, dus besloot ik er een nieuwe uitdaging van te maken en maakte de switch van ‘ik blog 365 Dagen Positief’ naar ‘ik dicht 365 Dagen Positief’. Zo blijf ik toch geïnspireerd om positief te blijven, maar ook om creatief te blijven :)

Is het nu dan helemaal gedaan met de (mindstyle) blogposts? Nee! Maar ik wil wel dieper in kunnen gaan op de onderwerpen waarover ik blog, en daarom heb ik besloten om met een lagere (wekelijkse) frequentie, langere blogposts te schrijven over onderwerpen die mij inspireren om te blijven ontwikkelen in mijn zelfreflectie en positieve(re) levenshouding.

Om alvast een tipje van de sluier op te lichten, aanstaande zaterdag staat er een blogpost ingepland om gepubliceerd te worden met de titel: F*ck it met die bucket... Dat klinkt misschien heel negatief, maar ik kan je verzekeren, het is zeer positief ;)

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

365 Dagen Positief ~ Reminder

Reminder

Soms komen dingen ineens samen, gebeurt er iets naars maar tegelijkertijd ook iets moois. Toen ik een paar maanden geleden het besluit nam om positiever in het leven te willen gaan staan, ging mijn leven echt niet ineens over rozen – nog steeds niet hoor – het kabbelde gewoon rustig verder. Maar ik merkte wel dat ik het niet langer eng vond om het kabbelen zo nu en dan eens te onderbreken met een sprong in het diepe.

En in alle eerlijkheid, soms had die sprong niet altijd de gewenste uitkomst, maar in plaats van spijt hebben van de sprong, kon ik het vertalen naar weer een stap in de goede richting om meer van mezelf te laten zien. Ik begon mijzelf te accepteren voor wie ik was, en op aanraden van een vriendin kocht ik in die periode ook iets voor mezelf, iets om mij hier ook dagelijks aan te blijven herinneren.

Hoewel ik niet echt van de sieraden ben, wist ik meteen dat ik een ring voor mezelf wilde hebben. Maar inmiddels vergeet ik nog weleens waarom ik die ring heb gekocht en waarom ik deze elke dag draag. Maar toen ik vandaag weer eens naar de ring om mijn vinger keek, terwijl ik het gevoel had weer even vast te zitten, wist ik weer: ik ben goed zoals ik ben en ga nog steeds de juiste richting op…

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

228 Reminder © LizLohren.nl

* Naar aanleiding van 365 Dagen Positief

365 Dagen Positief ~ Aandacht

Aandacht

Hij stak zijn hand uit en ik zag het lichte trillen. Het had er altijd al ingezeten en het zou ook niet weggaan. Aandacht besteedde hij er niet aan, daar zou het trillen niet minder om worden. Erger ook niet, maar de ergernis zou wel groeien. Hij keek mij aan en stelde mij de vraag:

“Dus hoeveel meer aandacht ga jij besteden aan waar je toch geen invloed op hebt?”

Hij had gelijk ook…

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

227 Aandacht © LizLohren.nl

* Naar aanleiding van 365 Dagen Positief

365 Dagen Positief ~ Fout

Fout

Tot voor kort trok ik mezelf regelmatig in twijfel. Dan vroeg ik mij af of ik dingen fout had gedaan en wilde ik terugkomen op gemaakte keuzes, wat natuurlijk helemaal niet kon en überhaupt niet nodig was. Misschien is het wel een beetje de ‘vloek’ van de perfectionist, alles zo goed willen doen dat je op een gegeven moment het gevoel krijgt niets meer goed te doen.

Totdat ik een soort omslagpunt bereikte. Ik had er geen zin meer in om mezelf continu in twijfel te trekken. Ja, ik had in het verleden impulsieve keuzes gemaakt waar ik achteraf spijt van had gekregen, maar inmiddels was ik al een paar jaar ouder, had ik geleerd van mijn ‘fouten’, en weet ik nu echt wel hoe mijn keuzes weloverwogen te maken.

Ik realiseerde mij dat ik in gedrag wel veranderd was, maar in mijn gevoel nog niet, het gevoel dat ik het ‘niet goed’ doe. En toen ik dat eenmaal doorhad, kon ik dat ook een halt toeroepen. Want in feite bestaat ‘fout’ niet eens, keuzes worden gemaakt naar wat op dat moment voor mij goed voelt, en daarop kan ik met een gerust hart vertrouwen.

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

226 Fout © LizLohren.nl

* Naar aanleiding van 365 Dagen Positief

365 Dagen Positief ~ To Do?

To Do?

Ik ben echt een kei in het opstellen van to do lijstjes om vervolgens alle to do’s – bij voorkeur – zo snel mogelijk af te vinken. Het geeft rust en voldoening om mij niet langer druk te hoeven maken over dingen die niet vergeten mogen worden of die nog gedaan moeten worden. Echt heerlijk!

Maar zo nu en dan staan er dingen op mijn to do lijstjes waaraan ik twijfel of ze er wel op zouden moeten staan. Over het algemeen zijn dit ook de wat ‘zwaardere’ to do’s. Zoals laatst een to do waarvoor ik contact op moest nemen met iemand terwijl ik mij eigenlijk afvroeg: wil ik dit echt wel doen?

Het was een gevalletje ratio versus gevoel. Rationeel gezien moesten er een paar dingen uitgesproken worden tussen mij en die persoon. Maar aan de andere kant zei mijn gevoel mij dat ik er echt geen goed aan zou doen om contact op te nemen, dat ik daarmee iets zou gaan forceren.

Toch had ik de telefoon al in de hand genomen en gebeld… en ik kreeg de voicemail. Ik sprak deze niet in maar hing op, en op dat moment realiseerde ik mij dat deze to do niet ging om een einde te maken aan de situatie, met name m.b.t. mijn ongeduld hierin, maar dat ik het de tijd moest geven om zichzelf op te laten lossen.

Deze to do hoefde niet zozeer afgevinkt te worden, maar diende meer als een reminder om sommige dingen op hun beloop te laten en te vertrouwen op de tijd, in plaats van deze in te willen korten door als een bezetene door alles heen te jagen om maar zoveel mogelijk to do’s af te kunnen vinken…

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

223 To Do © LizLohren.nl

* Naar aanleiding van 365 Dagen Positief