Recensies

Recensie: Brussel

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over Brussel van Basje Bender.

Ongrijpbaar

Brussel klinkt altijd zo ver weg en ook weer zo dichtbij. Ik kan me er alleen een voorstelling van maken maar neem daar niet de moeite voor. Er staat zo’n raar groot “bolletjesding” waarvan ik nog steeds niet weet of het een kunstwerk of iets anders is. En op de een of andere manier kan in mijn fantasie de zon er niet schijnen. Het laatste komt waarschijnlijk doordat iemand ooit een foto stuurde vanuit Brussel op een grauwe dag. En politiek! Brussel heeft ook te maken met politiek… Ach ja…

Volgens mij lijken Elvie en ik wel op elkaar. In een stad waar we anoniem kunnen zijn en zolang onze fantasieën de vrije loop krijgen, dan deert het niet waar we zijn. We houden van anonimiteit, van veelzeggend niets. Het leven heeft een vast patroon en bellen blazen is de fijnste bezigheid omdat je er iets delicaats mee creëert dat vrijwel meteen weer vergaat, synoniem aan het leven: delicaat… maar het vergaat.

Bellenblaas, een van de meer ondergewaardeerde producten van deze tijd. Het kost maximaal veertig cent en je hebt er uren plezier van. p.53

Zo kabbelt het leven rustig voort en zijn de dagelijkse overpeinzingen genoeg om zowel de dag als de nacht door te komen. We blijven ongrijpbaar totdat we iemand tegenkomen waarvan we niet weten wat we ermee aanmoeten. In het geval van Elvie is dit kunstenares Camille, die op een heel ander niveau onbereikbaar lijkt te zijn. Is het fysieke aantrekkingskracht of is het pure nieuwsgierigheid naar het ongrijpbare van Camille waardoor Elvie zo in de ban raakt van deze vrouw?

Brussel heeft voor mij niet echt een duidelijk begin of een eind, laat staat een zekere spanningsopbouw. Maar toch leest het boek fijn weg en laat ik mij door Basje Bender voor korte tijd meenemen in de ongrijpbare gedachtegang en maakt zij mij deelgenoot van de gevoelens van Elvie: een jonge vrouw – meisje – die merkt dat ze zich aangetrokken voelt tot een andere vrouw, maar los daarvan geen lesbische gevoelens heeft voor andere vrouwen.

Nu vraag ik me af, op diezelfde bank, of ik met een vrouw naar bed zou willen. Qua slapen lijkt het me een hele verbetering. Minder gesnurk, een zacht lichaam, samen als poezen in een mand. Van de seks ben ik minder zeker. p.109

Het valt mij de laatste jaren op dat er meer ruimte is gekomen voor bi-seksualiteit en daarbij ook aandacht en ruimte is voor bi-nieuwsgierigheid van zowel mannen als vrouwen. Hoewel het bij vrouwen meer ‘geaccepteerd’/mainstream lijkt te zijn dan bij mannen. Labels als heteroseksueel en homoseksueel en biseksueel raken daardoor steeds meer ondergeschikt aan de vrijheid die je als individu hebt om gevoelens (hetzij fysiek en/of emotioneel) voor hetzelfde of het andere geslacht.

In ieder geval vind ik het een goede zaak dat dit soort onderwerpen terugkeren in de literatuur, zonder dat dit plat of ordinair beschreven wordt; alsof het een of andere trend/sensatie is. Applaus voor deze debuutromans van Basje Bender!

Mijn mening over Brussel
Must Read / Must Not Read 


Brussel ~ Elvie is zevenentwintig en werkt in Brussel, waar de apéros in het Frans zijn en het bier met een scheutje grenadine wordt gedronken. Het leven in de bubble van Europese ambtenaren en lobbyisten bevalt haar prima. De mannen met wie ze uitgaat beschouwt ze als onderhoudende passanten die etentjes betalen en de avonden vullen. In de weekends maakt Elvie lange wandelingen en observeert ze de stad en de mensen. Brussel voelt als de ultieme ontsnapping: de recepties, het netwerken en de zwervers op straat kunnen Elvie niet echt raken.

Dat verandert wanneer ze de Vlaamse kunstenares Camille ontmoet. Elvie weet zich niet goed raad met haar verwarde gevoelens voor iemand die net zo ongrijpbaar is als zijzelf. Hun vriendschap is licht en mooi als een zeepbel, maar blijkt ook even kwetsbaar.


Omslag_Brussel LR

Brussel | Basje Bender | Meulenhoff | €18,99| ISBN 9789029090292

Met dank aan Meulenhoff & Not Just Any Book.

Lees ook wat de andere bloggers van Een perfecte dag voor literatuur vinden van Brussel.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

P.S. Lees je deze blogpost vanaf de beginpagina? Klik dan even op de titel en scroll naar beneden om een reactie achter te laten ;)

Recensie: De achterkant van de zon

Het zal je maar gebeuren, ineens een zusje erbij na een wilde rit door de Marokkaanse woestijn. Het overkomt Soufjan, die zich meteen opwerpt als de beschermer van zijn nieuwe zusje met het engelachtige haar: Mariah. Maar wat voor invloed heeft deze ‘blonde’ aanwezigheid op het eenvoudige gezin waar je toekomst al vastgelegd is nog voordat je aan die toekomst begint, en je eeuwig zult blijven dromen van werelden waar je zusje vandaan komt en jij nooit naartoe zult gaan?

Mariah heeft me de achterkant van de zon laten zien. Een wereld waar ik eerder geen toegang toe had. Ik zag iets unieke dat zich nu weer van me heeft afgewend. p.187

Voor dromen zijn we allemaal gemaakt. We zijn nergens zonder beelden van hoe de toekomst zou kunnen zijn of had kunnen zijn. Kinderen dromen eindeloos, volwassenen dromen beperkt. Of deze dromen uiteindelijk werkelijkheid worden, ligt maar net aan de mogelijkheden die je zijn gegeven of die je creëert. Soufjan hoopt zijn dromen werkelijkheid te zien worden door zijn zusje als zij op zoek gaat naar haar Nederlandse ouders.

Helaas kan niemand anders dan jij je dromen omzetten naar waarheid. Soufjan verliest Mariah uit het oog vlak voordat zij vertrekt naar Europa en mist daarmee de kans om te vragen of hij met haar mee mag. Maar als de kans zich voordoet om alsnog zijn droom na te jagen, en een nieuw leven op te bouwen, dient een andere vraag zich aan: durf je je dromen wel waar te maken?

Maar de rolverdeling die tussen mensen bestaat kan niet worden omgedraaid. Degene voor wie gezorgd werd, kan niet plotseling zorg dragen voor de ander. Er ligt in onze band iets besloten wat onveranderlijk is, net als bij mijn moeder en mij of mijn vader en mij. p.152

Het komt niet vaak voor dat ik een boek lees waarin ik bijna alle zinnen wil onderstrepen omdat ze zo mooi zijn geformuleerd. Tussen de regels lezen heeft een geheel nieuwe betekenis gekregen. Een nieuwe dimensie haast: een dimensie van betekenisgeving door het geschreven woord. Maurits de Bruijn laat zijn lezers op golven van gedachten deel uitmaken van zijn personages en ik laat mij graag meevoeren!

Mijn mening over De achterkant van de zon
Must Read / Must Not Read 


De achterkant van de zon ~ Soufjan zit in de auto tijdens een nachtelijke rit door de woestijn van Marokko. Op de achterbank zit zijn moeder met een baby die Soufjan nooit eerder heeft gezien. Hij wil zo goed mogelijk voor zijn nieuwe zusje zorgen. Wanneer Mariah jaren later op zoek gaat naar haar Nederlandse familie, wordt Soufjan geconfronteerd met zijn eigen keuzes. De achterkant van de zon is een indrukwekkende, fijnzinnige roman over identiteit, familie en de mogelijkheid van een nieuw begin. 


de-achterkant-van-de-zon-maurits-de-bruijn-boek-cover-9789046819968

De achterkant van de zon | Maurits de Bruijn | Nieuw Amsterdam | €18,99 | ISBN 9789046819968

Met dank aan Nieuw Amsterdam

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

P.S. Lees je deze blogpost vanaf de beginpagina? Klik dan even op de titel en scroll naar beneden om een reactie achter te laten ;)

Recensie: Schoppenvrouw

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over Schoppenvrouw van Mensje van Keulen.

Gevaarlijk spel

Nu geloof ik echt wel dat er meer is tussen ‘hemel en aarde’. Dat tijd geen vast begrip is en heden, verleden en toekomst fluïde begrippen zijn die voor sommigen zelfs met elkaar overlappen. Een glimp van het verleden of de toekomst is in die zin geen ‘vreemd’ gegeven. Maar wat mij bevreemd, is hoe sommige mensen gaan leven naar deze glimpen, hetzij bewust of onbewust.

Maar schoppenvrouw overschaduwt en straft af… Over de rest kan ik zwijgen, die is niet van belang […] Luister daarom naar me en volg mijn raad… Neem nooit kinderen, het zou je slecht bekomen... p.99

Dat was wat Paula te horen kreeg van dokter Adami, ofwel meneer Inzberg, nadat ze zich naar binnen had weten te liegen voor een consult. Want wat moet ze met de verwarrende gevoelens voor Charlie en haar broer, die niet langer in haar leven waren, er ook niet lang waren geweest, maar er voor altijd zouden blijven blijven, ook al wist Paula dat nog niet. Ze was ook nog zo jong, de middelbare school nog niet eens afgerond.

De boodschap wordt afgewezen, maar toch zal Paula’s eerste kind het levenslicht niet zien. De pijn die daarop volgt, leggen de waarschuwende woorden van Adami het zwijgen op, waardoor er toch een kind komt: Emmy. Niets aan de hand… tot de dag dat de voorspelling toch waarheid lijkt te zijn geworden en Paula zonder het door te hebben gaat leven naar de voorspelling en uit is op wraak…

Ja, ik hoop, ik wens dat Adami dood is en dat dat op een akelige manier is gegaan. p.18

Nog nooit had ik wat gelezen van Mensje van Keulen. Haar naam kende ik wel en dat was ook de reden dat ik ervoor koos om Schoppenvrouw te lezen, hoewel de kaft mij er bijna van deed weerhouden omdat deze er zo goedkoop uitziet. Gelukkig maar, want hoewel Schoppenvrouwen nog geen 140 pagina’s beslaat, heb ik zelden zo’n goed geschreven verhaal gelezen!

Van heden naar verleden naar de toekomst, de opzet van Schoppenvrouw is net als de manier waarop dokter Adami zijn glimpen doorkrijgt door de tijd heen. Het is een gevaarlijk spel waarin Paula rondcirkelt. Want het is Paula die zichzelf uiteindelijk de das omdoet, niet Adami, niet Emmy, niet Charlie en haar broer, maar de waarschuwing van de schoppenvrouw die haar waarschuwde… voor zichzelf…

Mijn mening over Schoppenrvouw
Must Read / Must Not Read 


Schoppenvrouw ~ Voor Paula, de hoofdpersoon in Schoppenvrouw, luidt de vriendschap met een nieuwe klasgenote en haar decadente broer een even onweerstaanbare als schokkende periode in haar leven in. De confrontatie die hieruit voortvloeit met de mysterieuze heler en ziener Dokter Adami, werpt, hoewel ze geen geloof aan zijn sinistere voorspellingen hecht, een schaduw vooruit. Jaren later, wanneer ze ontdekt dat haar dochter een misdaad heeft begaan, lijken Adami’s onheilspellende woorden alsnog te worden bewaarheid. Paula’s onvoorspelbare, kwetsbare bestaan met haar dochter en haar man Oscar, een geziene notaris, wordt vanaf de eerste regel in deze roman vol suspense getekend.


Schoppenrvrouw

Schoppenvrouw | Mensje van Keulen | Atlas Contact | €18,99 | ISBN 9789025446987

Met dank aan Atlas Contact & Not Just Any Book.

Lees ook wat de andere bloggers van Een perfecte dag voor literatuur vinden van Schoppenvrouw.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

P.S. Lees je deze blogpost vanaf de beginpagina? Klik dan even op de titel en scroll naar beneden om een reactie achter te laten ;)

Recensie: De nieuwe Kratz

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over De nieuwe Kratz van Gerard van Emmerik.

Incompatible

Het verlies van een ouder is een van de meest onvoorstelbare gebeurtenissen die je je als kind kunt voorstellen. Je weet dat de dag ooit komt maar je hoopt het zo langs mogelijk uit te kunnen stellen. Een illusie natuurlijk, de dood komt wanneer deze komt. Vroeg of laat.

Stel je nu voor dat de dood van je ouder vroeg komt én dat het je enige ouder is. Je moeder. Je vader heb je nooit gekend en daarom maak je je allerlei voorstellingen van hem. Bijvoorbeeld dat het één van de grootste terroristen van Europa is. Wat kun je nog meer doen?

Stel je nu het omgekeerde voor. De dood komt vroeg, de dood van je kind. Het kind waar je je niet aan hebt kunnen hechten. Het kind dat je afwees. Het kind dat je niet kon bereiken. Voel je opluchting? Voel je schuldgevoel? Hoe ga je verder? Een pleegkind in huis nemen?

Julien wordt Julien Kratz. Hildegard Kratz wordt de nieuwe moeder van Julien. Maar hoe neem je de rol aan van nieuwe zoon en hoe neem je de rol aan van nieuwe moeder? Je weet dat je geen plaatsvervanger bent en toch weet je, dat ook al wordt het niet van je verwacht, dat je dit wel degelijk bent.

Toch zul je je nieuwe rol niet aan kunnen nemen zonder het verleden, de personen die je toekomst hebben bepaald door hun dood, los te laten. Maar hoe doe je dit als je je eigen gevoelens rond hun dood niet snapt, geen plek kunt geven, niet kunt accepteren? Hoe doe je je best?

De nieuwe Kratz slaat denk ik niet alleen op Julien maar ook op Hildegard Kratz. Julien probeert zo goed en zo kwaad als het gaat vrede te krijgen met de dood van zijn moeder, waar Hildehard vrede probeert te krijgen met de dood van haar zoon wiens laatste momenten ze niet heeft meegekregen.

Hoewel De nieuwe Kratz makkelijk wegleest, vroeg ik mij tijdens het lezen meerdere keren af: wat is literatuur nu eigenlijk? Zit het ‘m in de schrijfstijl, de ‘complexiteit’ van het verhaal, de moraal? Ik Google de definitie. Conclusie: ik word er niet wijzer van.

Maar waarom stel ik mijzelf deze vraag tijdens – en na – het lezen van De nieuwe Kratz? Ik denk dat het komt omdat ik ergens de ‘meerwaarde’ van het verhaal mis. De meerwaarde van bijvoorbeeld een Neil, de kamergenoot van Julien. De meerwaarde van Raymond, de soort van minnaar.

Maar wat ik het meeste mis is uitwerking van de belangrijke thema’s die terugkomen in deze roman: de dood, rouw, liefde, homoseksualiteit, afscheid, de betekenis van het leven… Ergens had ik het gevoel dat er meermaals ergens aan voorbij werd gegaan, zoals:

Sommigen zitten in een verkeerd lichaam, dacht hij, Maikie zit in een verkeerde wereld. De wereld en Maikie: foute combinatie. Incompatible. p.207

Maar ja, misschien zijn De nieuwe Kratz en ik ook wel incompatible.

Mijn mening over De nieuwe Kratz
Must Read / Must Not Read / Mwah… 


De nieuwe Kratz ~ is het verhaal van Julien en van zijn nieuwe ouders Hildegard en Karl Kratz. Zij besluiten Julien in huis te nemen, nadat zij hun eigen zoon Maikie onder duistere omstandigheden hebben verloren. Julien hunkert naar een gewoon leven, Hildegard naar een gewone zoon. Maar allebei dragen zij een geheim met zich mee dat veel meer gevolgen heeft dan zij kunnen overzien.


 

Emmerik, Gerard van. De nieuwe Kratz LR

De nieuwe Kratz | Gerard van Emmerik | Nieuw Amsterdam | €18,99 | ISBN 9789046820001

Met dank aan Nieuw Amsterdam & Not Just Any Book.

Lees ook wat de andere bloggers van Een perfecte dag voor literatuur vinden van Honolulu King.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

P.S. Lees je deze blogpost vanaf de beginpagina? Klik dan even op de titel en scroll naar beneden om een reactie achter te laten ;)

Recensie: Honolulu King

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over Honolulu King van Anne-Gine Goemans.

Waarheid is nogal tricky

Een oudere Indische man vertrouwde mij ooit het volgende toe over de Tsunami in Japan: ‘Dit is hun straf!’ Als een stereotype Indisch meisje hield ik mijn mond dicht en knikte alleen maar. Ik wist dat het geen zin had om tegen deze stelling in te gaan, noch erin mee te gaan. Leed zit diep geworteld in de ziel en wie ben ik, twee generaties later, om te tornen aan dit leed veroorzaakt door ‘de jap’. Oog om oog, tand om tand. Haat is waar het om draait en de waarheid weten we allemaal maar kennen we niet.

‘U bent op zoek naar de waarheid maar die bestaat niet. De waarheid is altijd de waarheid van één persoon. Of van een groep. Maar dat hoeft niet uw of mijn waarheid te zijn.’ p.246

Als er één ding is waar ik van overtuigd ben, dan is het wel dat de na-oorlogse Indische generaties zwaar getraumatiseerd zijn. De opeenstapeling aan trauma’s die de eerste generatie door heeft moeten maken, van de Japanse bezetting, bloedige bersiap tot de gedwongen repatriatie naar Nederland, heeft een inktzwarte schaduw geworpen over het collectieve geheugen van de Indische gemeenschap. Van jong tot oud, bewust en onbewust.

Binnen dat grote – culturele – trauma schuilt ook een immens groot gebrek aan erkenning, of zal ik het een laag van miskenning noemen? Het is maar hoe je het bekijkt. Het is in ieder geval wat ik ervaar binnen de Indische gemeenschap en dan met name bij de oudere generatie. En het is ook wat ik voel bij Hardy, de hoofdpersoon in Honolulu King, zijn dochter Aswani en zijn kleindochter Synne. Ieder op hun eigen manier verlangen ze naar erkenning.

Ze vraagt zich af of ze diepe gronden heeft. Of zijn het haar wortels die voor aanpassing en zwijgzaamheid zorgen? p.33

Ieder mens wil gezien, gehoord en erkend worden. Acceptatie kunnen we zelf nog bewerkstelligen. Zingeving ook: een passie voor hawaï muziek, de vrijmetselarij, een peperdure pop laten maken voor je dementerende vrouw, succesvol zijn in je werk, een futuristisch interieur, altijd poetsen, werken in de toko van opa, cassettebandjes vol interviews over de Japanse bezetting beluisteren, een affaire met een getrouwde man. Maar heeft het zin én… waar blijft die erkenning?

Wat doe je als je geen erkenning krijgt van de mensen waar je erkenning van verlangt? Als je vrouw je niet meer herkent? Als de vijand – de Jap – een restaurant opent tegenover je toko? Als je eigen dochter je niet snapt. Je gelukkig wel een kleindochter hebt waar je gek op bent. Er muziek is en oude glorie. Maar het niet genoeg meer is, het verleden je inhaalt en je trauma’s zich als een haai in je vastbijten en niet loslaten?

Maar ‘weet je nog’ heeft geen zin als de ander het niet meer weet. Het is alsof een groot deel van zijn leven is afgestorven. Hardy houdt zielsveel van zijn vrouw, maar zij niet meer van hem omdat ze het simpelweg is vergeten. p.43

Bevrijding is waar het dan om gaat. Bevrijding van de herinneringen aan ‘de Jap’, de Pemoeda’s en om gevoelens van onmacht en wraakzuchtige emoties een halt toe te roepen; hier erkenning voor te eisen. Hardy weet deze mogelijkheid voor zichzelf te creëren, maar of hij zich bewust is van de gevolgen? Soms kun je zo verblind zijn door haat dat je je eigen waarheid gaat creëren en koste wat het kost zal onderstrepen… desnoods met sambal op de etalage van ‘de vijand’.

Dus wat die waarheid betreft, dat is nogal tricky, hoor. p.247

Zelden heb ik zo’n goed boek gelezen waarin de Indische geschiedenis vanaf het begin van de Japanse bezetting tot op heden is uitgewerkt in verhaalvorm. Anne-Ginne Goemans heeft mij weten te raken met het verhaal van Hardy zonder dat zij ook maar enigszins stelling heeft genomen ten opzichte van goed of kwaad ten tijde van de Japanse bezetting en daarna. Zij heeft duidelijk haar onderzoek gedaan en daar ben ik blij om.

Laatst nog las ik een levendige discussie over de noodzaak van de atoombommen die de Amerikanen lieten vallen op Hiroshima en Nagasaki. Onnodig werd er geroepen! Maar ook: noodzaak om de Japanse bezetting in Nederlands-Indië een einde toe te roepen! Het enige wat ik dacht was: mijn opa zat in de buurt van Nagasaki in de mijnen als krijgsgevangene kapot te gaan én wie laat er nu – onschuldige – mensen levend verbranden en verminken door atoombommen?

Wat is goed en kwaad en hoe krijgt dit vorm door de tijd en de generaties heen? Zijn we allemaal verloren, blindgestaard of kunnen we langzaamaan begrip op gaan brengen voor het feit dat goed en kwaad niet kunnen bestaan zonder elkaar en dat wraak, haat en liefde altijd dichter bij elkaar liggen dan we toe zouden willen geven?

Mijn mening over Honolulu King
Must Read / Must Not Read 


Honolulu King ~ is een op ware feiten geïnspireerd verhaal over een Indische man, getekend door zijn oorlogsverleden. Wanneer hij een geheim opbiecht in de loge van de vrijmetselarij, stelt hij zijn broeders voor een groot dilemma. Mogen vrijmetselaars met hun geheimhoudingsplicht een misdaad verzwijgen?


goemans-honolulu king-LR

Honolulu King | Anne-Gine Goemans | Ambo Anthos | €19,99 | ISBN 9789041425225

Met dank aan ambo|anthos & Not Just Any Book.

Lees ook wat de andere bloggers van Een perfecte dag voor literatuur vinden van Honolulu King.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

P.S. Lees je deze blogpost vanaf de beginpagina? Klik dan even op de titel en scroll naar beneden om een reactie achter te laten ;)

Recensie: Nora

In het kader van Een perfecte dag voor literatuur, op initiatief van Not Just Any Book, recenseer ik maandelijks nieuwe of reeds verschenen literatuur. Vandaag een recensie over Nora van Colm Tóibín.

Boeiend…

Een goed boek is voor mij een boek waar ik helemaal in op kan gaan. Bladzijde na bladzijde wil ik omslaan om alles maar zo snel mogelijk in mij op te nemen. Daar doe ik het voor. Zelfs als de eerste bladzijden nog niet zo heel veel aanleiding geven om door te lezen, over het algemeen blijf ik wel nieuwsgierig…

Maar Nora kon mij niet boeien.

Het is lang geleden dat ik het heb opgegeven een boek uit te lezen. Alle lovende woorden in de media over Nora ten spijt, mijn kont gaat tegen de krib aan. Ik heb het tot 85 bladzijdes weten te rekken, hopende dat de verhaallijn nog ergens naartoe zou gaan. Maar dit gebeurde niet.

Als lezer werd ik meegenomen in het verhaal (leven) van Nora vlak na de dood van haar echtgenoot. Hoe geeft zij haar leven opnieuw vorm in een Ierse gemeenschap eind jaren ’60? Wat mij opviel is dat het veelal gaat om de gedachten van Nora, haar ‘zorgen’ over wat anderen van haar vinden.

Psychologisch gezien is het altijd interessant om meegenomen te worden in iemands belevingswereld. Maar waar ik tegenaan liep met Nora, is dat de gebeurtenissen die omschreven werden op zichzelf niet zoveel voorstellen. Ik kreeg niet het idee dat er ergens naartoe gewerkt werd.

Ik verveelde mij tijdens het lezen van Nora. Onbedoeld moest ik terugdenken aan mijn eindexamen literatuur waarin ik bar weinig over liet van De ontdekking van de hemel van Harry Mulisch. Mijn verveling tijdens het lezen van het boek wist ik dusdanig te onderbouwen dat ik die dikke 8 dan ook met voldoening in mijn zak stak.

En natuurlijk is De ontdekking van de hemel niet te vergelijken met Nora. Al is het maar omdat de uniekheid van Mulisch’ denderend langdradige schrijfstijl simpelweg niet te evenaren is (hoeveel mensen willen mijn bloed nu drinken?!). Maar toch, het gevoel van gaat er nog iets gebeuren of niet tijdens het lezen van beide boeken deed mijn leesplezier geen goed.

Daarmee is natuurlijk niet gezegd dat Nora een must not read is. Het is alleen niet mijn soort boek. Vandaar dat ik vandaag een extra categorie toevoeg:

Mijn mening over Nora
Must Read / Must Not Read / Geen mening


Nora ~ Ierland, eind jaren zestig. Nora Webster, niet de makkelijkste vrouw, is pas weduwe geworden. Ze probeert haar leven in het kleinsteedse Enniscorthy opnieuw gestalte te geven. Niet alleen heeft ze in haar eentje de zorg voor haar vier kinderen, ze moet ook weer gaan werken. Tegen de achtergrond van het conservatieve, katholieke Ierland met zijn strenge sociale controle weet ze zich door middel van vriendschappen en muziek toch te ontworstelen aan de benauwenis van haar leven.


Omslag Nora LR

Nora | Colm Tóibín | De Geus | €22,95 | ISBN 9789044534573

Met dank aan De Geus & Not Just Any Book.

Lees ook wat de andere bloggers van Een perfecte dag voor literatuur vinden van Nora.

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

P.S. Lees je deze blogpost vanaf de beginpagina? Klik dan even op de titel en scroll naar beneden om een reactie achter te laten ;)