Mijmeringen

Papieren aantrekkingskracht

Ik houd van de geur van boeken, de geur van papier gevuld met beloftes van een goed verhaal. En blijkt het geen goed verhaal te zijn, dan nog doe ik met pijn en moeite afstand van een boek. Treur ik bijna om de beloftes die het papier niet waar heeft kunnen maken. In de prullenbak gooien kan ik niet, het wordt of de kringloopwinkel of bij het oud papier (in de hoop dat er weer een nieuw boek uit gerecycled zal worden). Maar oh! Die aantrekkingskracht van papier…

Boekenwinkels zijn voor mij dan ook onweerstaanbaar. Alsof je Winnie the Pooh een honingpot voor zijn neus houdt, zo zie je mij voor de etalages van boekwinkels staan. Bij voorkeur kleine boekwinkels in van die achterafstraatjes. Toevallig zat ik vorige week op een terrasje in – het altijd mooie – Utrecht en herinnerde ik mij dat er zo’n boekwinkeltje om de hoek zat.

Samen met vriendlief en goede vriendin – ook lief – stapte ik Savannah Bay binnen. Een boekenwinkel waar ik al veel over had gehoord maar door alle medische omstandigheden de laatste jaren nog steeds niet langs was geweest. En  wat was het een goede keuze om het terras achter te laten om eens heerlijk rond te snuffelen tussen alle boeken. De aantrekkingskracht was onweerstaanbaar… letterlijk!

Want ineens keek ik naar een boek op één van de planken en alles in mij schreeuwde dat ik dat boek mee moest nemen. Vastpakken en verslinden. Ik weet niet waar het vandaan kwam, ik voelde het door mijn hele lichaam en ook nog eens zonder de achterkant van het boek te hebben gelezen. Ik pakte het boek op – ook al had ik absoluut geen budget om nieuwe boeken te kopen – en wilde het niet meer loslaten. Dit is ‘m:

The Bookshop - Penelope Fitzgerald
The Bookshop – Penelope Fitzgerald

The Bookshop

In 1959 Florence Green, a kindhearted widow with a small inheritance, risks everything to open a bookshop – the only bookshop – in the seaside town of Hardborough. By making a success of a business so impractical, she invites the hostility of the town’s less prosperous shopkeepers. By daring to enlarge her neighbors’ lives, she crosses Mrs. Gamart, the local arts doyenne. Florence’s warehouse leaks, her cellar seeps, and the shop is apparently haunted. Only too late does she begin to suspect the truth: a town that lacks a bookshop isn’t always a town that wants one.

The Bookshop moest gewoon met mij mee naar huis! Zijn er meer mensen die dit weleens is overkomen? Of ben ik hierin de uitzondering? Maakt mij verder ook niet uit. Ik ben er nog niet aan begonnen omdat ik nu Mens versus Natuur lees, maar zodra ik daarmee klaar ben, dan nestel ik mij met een een pot thee – en bij voorkeur heel veel koekjes – een middag op de bank om dit boek in één keer uit te lezen!

Dream, Read & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

Hoopvol afscheid

Afbeelding: Ling Nguyen via Flickr (creative commons)

Ik herkende de envelop. Ik wist ook wat de inhoud ervan zou zijn. En natuurlijk, natuurlijk wist ik ook wel dat het er eens, ooit, op een dag, van moest komen. Maar toch, tegen beter weten in hoopte ik, heel naïef, dat ik het nog even uit had mogen stellen.

Des te harder was de waarheid – na het hoopvolle sprongetje van mijn hart, toen ik jouw naam niet meteen herkende en in de kleuren een nieuw begin meende te zien – toch het einde bleek te zijn waar de envelop mij nog zo voor had proberen te waarschuwen:

Soms gaan de mensen die je op je levenspad tegenkomt – en vice versa – voorbij een grens die maar één kant op gaat.

Niet een bericht waarmee ik 2014 af had willen sluiten of 2015 had willen beginnen… Of misschien toch wel?

Want hoe verdrietig het ook is, ik weet dat jij nu gelukkig bent. Met een lach, vol passie en toewijding heb jij je leven geleefd, in de rijkdom van de liefde voor en van je familie. En nu ben je dan eindelijk weer samen met de liefde van je leven.

In die wetenschap wil ik je graag nog even laten weten dat het een eer was om door jou omarmd te worden in jouw leven, en dat ik van jou geleerd heb dat liefde ware rijkdom is en altijd begint bij jezelf…

Dag ontzettend mooi en lief mens!

Dream On & Write On
Liselore

Afbeelding: Ling Nguyen via Flickr (creative commons)

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

F*ck it met die bucket!

Kwetsbaarheid is de geboorteplaats van innovatie, creativiteit en verandering… ~ Brené Brown

Fuck It List © LizLohren.nl

Ik ben geen fan van de zogeheten Bucket List. Het opstellen van een lijst met activiteiten en ervaringen, die afgevinkt dienen te worden before you kick the bucket, ik kan er niet zoveel mee. Niet dat ik nooit een Bucket List heb opgesteld, meerdere zelfs, maar het deed mij vrij weinig. Natuurlijk, ik wil ook graag een mooi huis, een leuke auto, 1001 reisbestemmingen bezoeken, het noorderlicht zien en nog een tatoeage laten zetten. Maar het is allemaal zo materialistisch, waarin zit dan de meerwaarde; wat leer ik ervan?

Levenslessen wil ik, niet kortstondige ervaringen waar ik even van opleef en die daarna net zo snel wegspoelen als het douchewater in het putje van de badkamer. En toen las ik laatst (*thnx A. voor het doorsturen van de link!*) op Elephant Journal over een F*ck It List. Waar het bij een F*ck It List om draait is dat je groeit in je denken, voelen en gedrag. Ook gaat het om het loslaten van dingen die je hinderen om tot je volledige potentieel te komen. Het gaat namelijk niet om het bereiken van ‘succes van buitenaf’, maar om het creëren van persoonlijk succes, van binnenuit.

Als ik eerlijk ben naar mezelf en in mijn denken, voelen en gedrag, dan merk ik dat mij hierin sterk laat beïnvloeden door de mening en het oordeel van anderen. Invloeden van buitenaf dus. En dat is echt niet hoe ik mijn leven wil leven; wie ik wil zijn. Daarom heb ik een persoonlijke F*ck It List opgesteld, waarin mijn zelfinzicht en zelfontwikkeling centraal staan, opgesteld aan de hand van thema’s die ik belangrijk vind om (verder) te ontwikkelen:

1. Acceptatie

Daarmee bedoel ik niet alleen accepteren dat de dingen gebeuren zoals ze gebeuren, en dat ik daar niet altijd invloed op heb – hoogstens op mijn reactie erop – maar dat ik mijzelf ook accepteer voor wie ik ben en anderen accepteer voor wie zij zijn. Er lijkt weleens gedacht te worden dat mensen die hard oordelen over een ander, zichzelf ontzettend hoog hebben zitten. Maar ik denk dat het tegenovergestelde het geval is; hoe harder het oordeel over een ander, hoe harder het oordeel over jezelf. En een oordeel is nooit positief of productief, juist daarom is het zo belangrijk om acceptatie als prioriteit te hebben.

2. Compassie

En met acceptatie komt compassie; het opbrengen van begrip naar mijzelf toe in de gedachte dat ook ik een ‘work in progress’ ben, net als ieder ander. De dingen komen niet vanzelf, het is een proces dat gepaard zal gaan met vallen en opstaan, misschien wel een heel leven lang, maar dat is dan de les die ik – steeds weer – zal moeten leren. Het zij zo. En nu ik dit ook duidelijk heb voor mezelf, kan ik ook compassie opbrengen voor anderen die, net als ik, vallen en opstaan maar dit misschien niet van zichzelf – of van mij – doorhebben en dat is ok. Iedereen volgt zijn/haar eigen weg, in zijn/haar eigen tempo, op zijn/haar eigen manier.

3. Integriteit

Laatst drong het ineens tot mij door: ik ben zo ontzettend vaak niet oprecht! Oprecht naar mezelf toe én naar anderen toe. En dat hoeft niet eens te gaan om ‘grote’ dingen, maar bijvoorbeeld al het standaard antwoord ‘goed’ op de vraag ‘hoe gaat het?’. Of dingen doen en zeggen waar ik helemaal niet achter sta, alleen maar omdat ik denk dat anderen bepaalde verwachtingen van mij hebben. Daar gaat ook meteen alle eerlijkheid het raam uit. Ik wil juist open zijn over waar ik behoefte aan heb en waar ik voor sta, zodat ik vanuit mezelf – dus integer – kan communiceren met anderen. En misschien valt dit niet altijd even goed bij een ander, dat ‘risico’ komt erbij, maar het is een consequentie die ik kan aanvaarden.

4. Gelijkwaardigheid

Het zou zo vanzelfsprekend moeten zijn: ieder mens is gelijk, maar is dat werkelijk zo? Ik merk zo vaak dat ik mij helemaal niet gelijkwaardig aan iemand voel, dat ik het gevoel heb mij anders voor te moeten doen om geaccepteerd of gewaardeerd te kunnen worden. Waarom eigenlijk? De ander is ook maar een mens, met al zijn/haar onzekerheden. Er is werkelijk niets aan mij waardoor ik minder – of beter! – zou zijn dan een ander en hiermee ook uit kan dragen wie ik ben, waar ik voor sta en waar ik naartoe wil in mijn ontwikkeling… alles op basis van gelijkwaardigheid.

5. Kwetsbaarheid

Bovenstaande bij elkaar genomen, draait het eigenlijk om één belangrijk gegeven: en dat is dat ik durf te zijn wie ik ben en mij hierin kwetsbaar op durf te stellen, juist door:

  • mijzelf en andere te accepteren voor wie zij zijn
  • daarin compassie te tonen
  • integer te communiceren en handelen
  • op basis van gelijkwaardigheid

Dus mensen, f*ck it met die Bucket List en ga jezelf eens afvragen: wat komt er te staan op jouw F*ck It List?

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL VIA
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

Beloof jezelf…

Voor iedereen die wel wat inspiratie kan gebruiken om het beste uit jezelf te halen:

Promise Yourself

To be so strong
that nothing can disturb your peace of mind.
To talk health, happiness, and prosperity
to every person you meet.

To make all your friends feel
that there is something worthwhile in them.
To look at the sunny side of everything
and make your optimism come true.

To think only of the best, to work only for the best,
and to expect only the best.
To be just as enthusiastic about the success of others
as you are about your own.

To forget the mistakes of the past and press on
to the greater achievements of the future.
To wear a cheerful expression at all times
and give a smile to every living creature you meet.

To give so much time to improving yourself
that you have no time to criticize others.
To be too large for worry, too noble for anger,
too strong for fear,
and too happy to permit the presence of trouble.

To think well of yourself
and to proclaim this fact to the world,
not in loud word but in great deeds.
To live in the faith that the whole world is on your side
so long as you are true to the best that is in you.

Christian D. Larson (The optimist creed, 1912)

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

Kersthypocriet

Goed, ok dan. Al jaren schreeuw ik dat kerst enkel en alleen een commerciële aangelegenheid is. De geboorte van het kindje Jezus? Ooooh jaa… Dat is waar ook! Daarom vieren we kerst, doen we aardig tegen elkaar en roepen we eensgezind op tot wereldvrede. Hmmm, nou ja, sinds ik zo rond mijn tiende doorkreeg dat god niet bestond, ik daarmee het bestaan van Jezus ook in twijfel trok, en wereldvrede een loze kreet was, was kerst ook lang niet meer zo leuk.

Moraalridder die ik er was, mopperde ik tegen mijn oma dat het veel beter zou zijn om al het geld die de cadeautjes hadden gekost, aan een goed doel te schenken. Mijn oma antwoordde dat dit wel waar was, maar dat zij de gezelligheid op eerste kerstdag met iedereen bij elkaar, niet wilde missen. Ik was uitgepraat. Kerst draaide dus ook om gezelligheid. Dit hield mij een paar jaar zoet, totdat ik het ergens in de puberteit niet meer trok. Kerst had afgedaan. De kerstboom optuigen liet ik aan anderen over en aan de kersttafel verscheen ik met tegenzin.

Inmiddels heb ik nog steeds niets met kerst en mag het van mij afgeschaft worden, maar toch is er wel één (commercieel) aspect van kerst dat ik al die tijd stiekempjes toch hartstikke leuk ben blijven vinden. En dat heeft alles te maken met het decoratieve aspect van kerst. Ik ben namelijk helemaal verzot op mooi opgetuigde kerstbomen en mooi gedekte tafels. Misschien heel hypocriet, maar mijn creatieve geest heeft nu eenmaal wel oog voor mooie (kerst)zaken die geen klap te maken hebben met wereldvrede, goede doelen en aardig doen tegen je medemens.

Ja, ik ben een kersthypocriet. Maar wie kan er nu een moraalridder blijven bij zulke mooie decoraties:

Kerst(tafel)inspiratie opdoen @ Butlers Berlin
Kerst(tafel)inspiratie opdoen @ Butlers Berlin

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.

 

Wil jij later kinderen?

‘Wil jij later kinderen?’ Terwijl ik een pannenkoek in de koekenpan omdraai kijk ik naar het meisje naast me. Ze is niet ouder dan twaalf jaar. In plaats van meteen te antwoorden stel ik dezelfde vraag aan haar. Ja, zij wilt later wel kinderen. Ik moet lachen. Van alle mensen die mij deze vraag gesteld hebben, blijft haar vraag bij mij hangen. Misschien omdat ze de vraag, zo jong als ze is, heel oprecht aan mij stelt. 

Ik ben altijd eerlijk geweest over mijn toekomstige ‘kinderwens’, die zijn bij mij nooit aanwezig geweest. Ik heb het mezelf ooit wel wijsgemaakt dat ik graag kinderen wilde, toen ik voor het eerst een relatie had, maar dat was ook alleen maar omdat hij dat per se wilde. En nu formuleer ik het eigenlijk ook niet helemaal correct, want ik sta namelijk wel open voor adoptie. En dat weet ik al sinds ik als kind voor het eerst Spoorloos zag. Bij mij tikt er geen biologisch klok, enkel een klok die er rekening mee houdt dat een adoptie een jarenlang traject  is en je er niet te laat mee moet beginnen.

Voor mij is het absoluut geen vreemd idee om net zoveel van een geadopteerd kind te houden, als van een kind dat uit mijn eigen vlees en bloed bestaat. Er zijn zoveel kinderen op deze wereld die het zonder ouders moeten stellen, waarom zou ik zo’n kind geen toekomst kunnen bieden? Vreemd genoeg blijken heel veel mannen (in ieder geval degenen die ik tot nu toe ben tegengekomen) hier een probleem mee te hebben. Het idee om een kind te adopteren, een kind dat ‘niet van jezelf’  is, dat vinden ze maar niets.

Maar een tijdje geleden drong er ook iets anders tot mij door. Wat nu, als ik een kindje van mijzelf zou krijgen en deze geboren werd met de afwijking aan zijn/haar benen die ik ook heb? Het is namelijk niet bekend waardoor deze afwijking precies ontstaat, behalve dat het erfelijk is door ‘iets’ dat in de genen van zowel de vader als de moeder. De ouders hoeven zelf niet de afwijking aan hun benen te hebben, ze kunnen het ook alleen maar doorgeven. Althans, zo heb ik mij laten vertellen. Heb ik daar ineens het ultieme argument gevonden om een toekomstige partner kindjes van ‘eigen maak’ uit zijn hoofd te praten!

Maar goed, zonder ongein. De gedachte al dat ik mijn kind dezelfde operaties moet laten ondergaan om de benen weer recht te zetten, afschuwelijk! Dat wil ik niet voor mijn kind. Zou ik het ergens diep van binnen altijd al hebben geweten? Dat het beter is om geen kindjes van mijzelf te krijgen?

.

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN | PINTEREST

.