Medisch

Ilizarov kledinguitverkoop

Een van de dingen die ik echt GRUWELIJK vond van mijn tijd in het ilizarov-frame, was het feit dat ik geen normale kleding aan kon trekken. Het was ook nog eens hartje winter, dus jurkjes waren al helemaal geen optie boven dat irritante frame van mij.

Gelukkig heb ik een superlieve oma die toen diverse broeken heeft vermaakt én gemaakt voor mij! Maar nu ligt al die kleding een beetje te niksen in mijn kledingkast. Tijd voor een uitverkoop!

De specificaties:

  • De broeken zijn maatje XS/S.
  • De broekspijpen zijn aangepast aan de RECHTERpijp (dit is zo te vermaken naar de linkerkant, aangezien de aanpassingen eerst aan die kant hebben gezeten).

De prijs en foto’s:

Alles mag in een keer weg voor 30 euro. Je krijgt dan 3 broeken, 1 sportbroek, 1 col, 1 hoes en 6 onderbroeken.

Zwarte broek

Deze zwarte broek heeft mijn oma op maat gemaakt voor mij. Aan de rechterkant loopt een rits van boven tot onder.

Grijze broek

Deze (blauw-)grijze broek was mijn favoriet! Ook hier loopt er een rits van boven tot onder.

Spijkerbroek

En toen wilde ik tóch een spijkerbroek kunnen dragen! En een halve spijkerbroek is alsnog een spijkerbroek! Ook hier weer een rits erin van boven tot onder. En dan doe je om het frame (cq. fixateur) gewoon een warme col:

Col

Een lint aan de onderkant erdoor en je been is weer warm met frame/fixateur en al ;)

Hoes

Maar soms kan het echt heel koud zijn zo’n wijde pijp om je been waar alle wind onderdoor komt. Dan kun je beter een extra hoes om je frame/fixateur hebben (er zit klittenband in verwerkt!)

Sportbroek

Dit was mijn sportbroek die ik gebruikte voor fysiotherapie. Aan de rechterzijkant zitten drukknoopjes van boven tot onder.

Onderbroeken

En deze onderbroeken met aan beide kanten klittenband zijn echte lifesavers, zeker als je in het ziekenhuis ligt en je je amper kunt bewegen, laat staan een onderbroek over je kont heen kan krijgen!

WIE KAN IK BLIJ MAKEN???

Stuur gerust een e-mail naar: mail@lizlohren.nl, ook als je nog vragen hebt :)

Lees ook eens de volgende blogposts met:

O-notities #8 | High!

Inmiddels is het een kleine maand geleden dat op 16 september alle platen, schroeven en welgeteld één kram, uit het bot bij mijn rechterheup en rechterknie zijn gehaald in de Sint Maartenskliniek Woerden. De operatie ging snel, zonder complicaties en ik heb zoals vanouds al mijn ingewanden uitgespuugd in de uren die erop volgden.

Inmiddels ben ik er wel achter dat, of het nu gaat om een narcose, een ruggenprik, een PCA pomp met morfine of alleen maar oxinorm pillen slikken, mijn lichaam simpelweg niet tegen de zware dosis aan chemische (pijnstillende) middelen kan die er tijdens en na een operatie doorheen gejaagd worden, en al helemaal niet als het gaat om het anti-misselijkheidsmiddel.

Volgens mij ben ik er nu achter hoe het is om high te zijn. Het anti-misselijkheidmiddel maakte mij zo duf dat ik mijn ogen niet open kon houden, maar nog wel alles meekreeg van wat er om mij heen gebeurde. Vervolgens werd ik zo moe dat ik niets liever wilde dan slapen, niet kon slapen, maar wel de meest gekke paniekgedachten kreeg tot ik er weer even uitkwam en vervolgens weer wegdreef.

Nee helaas, mijn ziekenhuisopnames worden alleen maar ‘erger’ en ik heb mij dat ene nachtje dat ik opgenomen was, serieus afgevraagd waarom ik mij steeds weer opnieuw door die medische hel laat gaan en niet gewoon al na de eerste (half mislukte) operatie was gestopt. Maar goed, de opname is inmiddels weer achter de rug en ik ben weer volop aan het revalideren.

Rond de 150 gr. RVS is er uiteindelijk uit mijn been gehaald!
Rond de 150 gr. RVS is er uiteindelijk uit mijn been gehaald!

En het revalideren gaat verassend goed! Met het verwijderen van al het RVS door dr. van Heerwaarden bleek dat in mijn heup de pees niet goed aangehecht was – waarschijnlijk hebben de hechtingen toentertijd te snel losgelaten – en dat kan ook een hoop verklaren betreffende de pijn in mijn heup waar ik toch bijna 1,5 jaar(!) mee rond heb gelopen.

Inmiddels is de pees extra strak gehecht, en de littekens zijn ook opnieuw gehecht, met de voorspelling dat ik nu echt goed op kan bouwen. En dat lijkt al aardig te lukken. Ik loop inmiddels al zonder loopkrukken binnenshuis, en ook voor kleine boodschapjes richting de supermarkt even verderop. De flexibiliteit in de knie laat nog even op zich wachten maar de kracht komt snel terug.

En daarom heb ik het ook aangedurfd om een kans te grijpen die ik niet aan zag komen… Namelijk om eind november in het vliegtuig te stappen richting Indonesië! Bergen en tempels beklimmen zullen er niet inzitten, maar genieten van het land(schap), nieuwe ervaringen en ontmoetingen opdoen, en bovenal tot rust komen na de afgelopen jaren… WAT EEN HEERLIJK VOORUITZICHT!

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

O-Notities #7 | LEEF!

Zoals ik in de vorige o-notitie al schreef: ik heb zoveel pijn aan mijn heup dat het revalideren van mijn TKO aan de rechterknie, op dit moment niet echt vlot wilt verlopen. Inmiddels loop ik al zonder krukken maar het gaat niet snel, niet ver en zeker niet pijnloos. Vandaar dat ik morgenochtend voor de vijfde keer in drie jaar – realiseerde ik mij laatst ineens – op de operatietafel lig. Niet alleen zal de plaat uit mijn heup verwijderd worden, ook de plaat en de kram in mijn knie gaan eruit, dat scheelt ook weer een extra operatie in de toekomst.

Ik wist deze operatiedatum een paar weken geleden al, maar zoals gewoonlijk heb ik mij er zo min mogelijk mee bezig gehouden. Aan mensen vertelde ik wel dat ik weer geopereerd zou worden maar ging daarna weer over op de orde van de dag. That’s just me… Wat ik wel altijd doe, is de laatste dagen voor de operatie helemaal leegmaken in mijn agenda zodat ik goed uitgerust ben voor de operatie. Maar… op het laatste moment plan ik ze dan toch weer helemaal vol met leuke dingen doen en mensen ontmoeten. Tja, het is een beetje alsof ‘de vrijheid’ dan toch nog even lonkt: nu kan het nog Lies, zometeen kun je weer niet lopen (tevens de reden waarom ik de laatste dagen geen tijd had om – 365 dagen positief – te bloggen).

En het is dat ‘weer niet kunnen lopen’ waar ik tegenop zie. Niet de operatie, niet het infuus zetten, niet de ruggenprik (ook ditmaal ga ik weer voor een ruggenprik, ik lijk er toch minder misselijk van te worden), zelfs niet de pijn erna… nee, het is het letterlijk een paar stappen terugzetten en weer mijn bewegingsvrijheid moeten inleveren. Het is voor een goed doel, ik weet het, maar eerlijk is eerlijk, de gedachte doet de tranen toch een beetje achter mijn ogen prikken, tegelijkertijd probeer ik in gedachten te houden: het is maar voor een paar weken. Ik heb het eerder gedaan, ik ben sterk en ik doe dit ‘gewoon’ nog een keer. Het maakt mij natuurlijk ook weer ‘menselijk’, het is een uitdaging om er sterker uit te komen.

Maar om op positieve noot verder te gaan, ik bedacht mij vandaag ook ineens: Ok, jaren van operaties, revalidaties en complicaties… maar: het leven is mij wel gegeven, het is mij gegund. Vandaag kwam ik erachter dat een meisje dat ik niet persoonlijk ken, maar van wij ik zijdelings op de hoogte was, recentelijk is overleden aan kanker. Volgens mij zijn wij ongeveer even oud en ze heeft echt een strijd geleverd. Ze heeft de strijd verloren – maar misschien ook wel op haar manier gewonnen door tot op het laatst voluit te leven – en ik weet: ik heb nog een heel leven voor me, dus… LEEF! Het is natuurlijk niet met elkaar te vergelijken, maar ik hoop dat jullie snappen wat ik bedoel.

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

O-Notities #6 | Extra operatie

Vorige week bereikte ik de drie maanden grens sinds de TKO afgelopen mei. Tijd voor weer een controle in de Sint Maartenskliniek Woerden. Dit keer werd de controle gedaan door dr. van Heerwaarden zelf, de vorige keer werd dit door een arts-assistent gedaan. Maar natuurlijk is er geen controle zonder eerst een paar röntgenfoto’s te laten maken.

En dit zijn ze:

O-Notities [6] © LizLohren.nl

Ik kan er kort over zijn: de breuk is dicht en ook de plaat en de kram zitten nog steeds stevig op hun plaats. Binnenshuis loop ik inmiddels al zonder loopkrukken en de fysiotherapie kan eventueel opgevoerd worden naar drie keer per week, ik zal er alleen niet veel verder mee komen…

Inderdaad, dat heb je goed gelezen. Al sinds een paar weken, zodra ik qua belasting probeer op te bouwen, trekt de knie dit wel, maar mijn heup niet. Het zijn precies dezelfde pijnklachten in de heup zoals deze zich vorig jaar ook manifesteerden en zelfs resulteerden in een slijmbeursontsteking.

In januari dacht dr. van Heerwaarden nog dat de pijn in de heup kwam door de standsverandering na de operatie vorig jaar, en dat de pijn zou verdwijnen na de TKO, maar dit is dus niet gebeurd. Het blijkt nu dat de pijn veroorzaakt wordt door de plaat die nog in de heup zit. En die plaat moet er dus uit… A.S.A.P.!

Met andere woorden: zodra de plaat eruit is gehaald, ga ik weer terug naar ‘punt nul’ qua revalidatie. Het zal wel een stuk sneller moeten gaan omdat er in het bot geen breuk hoeft te helen, alleen de openingen van de schroeven zullen dicht moeten groeien. En natuurlijk zullen de spieren, peesplaat en het nieuwe littekens weer moeten helen.

Ik denk erover om dan ook meteen de kram en de plaat bij de knie te verwijderen. Dat scheelt ook weer een toekomstige operatie, ziekenhuisopname en extra revalidatie. Maar serieus, na deze ‘extra’ operatie moet het echt afgelopen zijn… voor tenminste één been dan.

Wordt vervolgd

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

O-notities #5 | Botgroei!

En inmiddels ben ik de welbekende 6-weken grens weer voorbij! Klaar met die dagelijkse bloedverdunnende injecties – ditmaal geen fragmin maar clexane, komt op hetzelfde neer –  én tijd voor de eerste controle inclusief röntgenfoto!

Eerlijk is eerlijk, de eerste dagen thuis na de opname heb ik in bed doorgebracht. Ik kwam er alleen maar uit om te eten en pijnstillers te slikken, douchen en tanden poetsen waren volslagen onbekende handelingen voor mij. En natuurlijk week ook ditmaal mijn vaste thuisverpleegkundige niet van mijn zijde, ofwel mijn dekbed… Bailey er bovenop, ik eronder;)

Maar goed, na een paar dagen kon ik het niet langer aan mezelf verantwoorden om in bed te blijven en besloot ik steeds iets langer wakker te blijven en vond ik ook weer de weg naar de douche en mijn tandenborstel. Langzaamaan bouwde ik mijn dagen weer op en kwam ik tot de conclusie dat ik er een stuk fitter aan toe was dan vorig jaar na de operatie… wat misschien ook niet zo gek was gezien de complicaties bij die operatie.

O-Notitie [5] © LizLohren.nl

Ditmaal begon ik zelfs al na 3,5 week met fysiotherapie. Niet dat het veel voorstelde in het begin, een beetje fietsen en roeien zonder weerstand plus een paar oefeningen die ik thuis kon doen. Inmiddels is dit al uitgebouwd naar twee keer per week een uur fysiotherapie en thuis elke dag ’s ochtends en ’s avonds oefeningen. Als het kon, zou ik een dansje van geluk maken.

En dan van de week het uur van de waarheid… zouden de röntgenfoto’s net zo optimistisch zijn als ik mij fysiek voelde? Nou, het kwam in de buurt. De breuk is nog steeds open – en man! wat een ijzerwerk weer! – maar er vindt wel botgroei plaats en ik heb groen licht gekregen om het lopen zo snel mogelijk op te bouwen zolang ik geen pijnklachten krijg.

Ah, yes, yes, yes…! I can do this…! Op naar het lopen met nog maar één loopkruk en daarna zo snel mogelijk weer zonder :)

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

O-Notities #4 | T.K.O.

En ze is weer terug in het land der levenden hoor ;) Ditmaal geen hartritmestoornissen, een blok dat zonder verdoving is geplaatst of een infuus dat niet geprikt kon worden – nou ja, twee pogingen ditmaal – én ook geen narcose, maar een spinale ruggenprik die er in één prik keer inzat…  

Twee weken geleden voelde ik het gevoel langzaam uit mijn benen verdwijnen en werd ik naar de O.K. gebracht voor een T.K.O. (Tibia Kop Osteotomie). Vraag me niet hoe ik het voor elkaar kreeg, maar ik ben nog nooit zo rustig een operatie ingegaan. Met mijn oordopjes in en muziek aan, lag ik een klein uur naar het plafond te staren terwijl ik – pijnloos – voelde hoe mijn rechteronderbeen letterlijk en figuurlijk onder handen werd genomen. Uiteindelijk verscheen er een tevreden chirurg in mijn gezichtsveld om te vertellen dat alles goed was gegaan en dat hij zeer tevreden was. Mooi! Arts tevreden, ik ook tevreden. Mocht ik dan nu zo snel mogelijk naar zaal? Ik had namelijk HONGER!

Maar, oh jongens… waar ik al bang voor was gebeurde ook. De anesthesist stond erop: ik moest en zou een P.C.A. pomp – een pompje waarmee je zelf pijnstilling toe kan dienen via het infuus – met morfine krijgen. Nee, nee, we weten dat je niet tegen morfine kan maar daar houden we rekening mee hoor! Ja, maar… Blèèèèèègh! Serieus! Twee keer heb ik op dat knopje gedrukt en na de eerste keer was het al raak. Daar ging mijn boterham. Daar ging de cola. Daar ging het water dat ik had gedronken. Blèèèèèègh! Er was niets meer om uit te spugen, maar daar had mijn lichaam geen boodschap aan… Blèèèèèègh!

Anderhalve dag heb ik overgegeven – ook na het verwijderen van de P.C.A. pomp – en kreeg ik als bonus een knallende hoofdpijn die niemand kon verklaren (behalve ik… er was nop frisse lucht te bekennen op de hele afdeling omdat alle ramen gesloten moeten blijven) totdat ze me uit de badkamer moesten dragen voordat ik knock-out ging van het zuurstoftekort in mijn bloed. Pas op dat moment kwam er iemand op het lumineuze idee om mij te wijzen op mijn verkeerde – veel te hoge – ademhaling waardoor ik geen zuurstof uit de lucht kon filteren. FIJN! Als iemand mij dat nu 24 uur eerder had gezegd, dan had mij dat een hele hoop pijn, misselijkheid, duizeligheid en – jawel – tranen gescheeld.

Qua service heb ik niets aan te merken op de Maartenskliniek Woerden, zeker de nachtverpleegkundige heeft mijn hart gestolen en het feit dat je ALTIJD om eten en drinken mag vragen is echt WAANZINNIG! Maar door het overgeven en de hoofdpijn (plus het feit dat de afdeling in de meest smerige kleuren bruin en rood zijn geschilderd) categoriseer ik deze laatste opname toch als de naarste ziekenhuisopname tot nu toe. Na drie dagen had ik het dan ook helemaal gehad en wilde – en mocht ik ook – naar huis…

To Be Continued

Dream On & Write On
Liselore

VOLG JE MIJ AL OP
TWITTER | INSTAGRAM | BLOGLOVIN’ | PINTEREST

LIEVER UPDATES VIA EMAIL? SCHRIJF JE IN VIA HET MENU RECHTS  >>>